Persoonlijk

Mason is 4: Hieperdepiep HOERAAA!

Hiep hiep HOERAAA, Mason werd in maart alweer 4 jaar! 4 jaar, en al een hele vent. Klaar voor de basisschool. Oh wacht, nee het is allemaal net iets anders dit jaar. Het was een hele aparte verjaardag. En hij gaat voorlopig nog lang niet naar school. Maar het was desondanks toch nog best geslaagd.

Op donderdag 19 maart was het zover: Mason werd eindelijk 4 jaar! Een moment waar hij zelf enorm naar uitkeek, en wij net zo hard. Tijd om op de basisschool te beginnen, een hele nieuwe fase. Wauw! Hij was al een paar keer wezen wennen, met zeer wisselende resultaten maar die laatste vrijdag (de 13e) had ‘ie er eindelijk zin in. Hij vond het zowaar leuk om naar school te gaan. Maar toen.. toen veranderde alles. Naast de eerste maatregelen van het kabinet werd ook besloten de scholen te sluiten, en zagen wij Masons start in het onderwijs vervliegen. Wat ontzettend jammer! Ik weet dat mijn ‘leed’ niks voorstelt bij wat er in Nederland en de rest van de wereld gaande is, maar dit is ons klein leed, en dat mag er -vind ik- ook zijn. Persoonlijke tegenslagen mag je jammer vinden, ondanks het grote plaatje. En dus moest ik wel even iets wegslikken toen ik besefte wat dit voor Mason -en voor Evi, die in mei 2 wordt en bij de opvang dus ook in een andere groep start als ze terugkomt zonder afscheid te hebben genomen van haar huidige groepje- en onszelf betekent.

Want ook zijn verjaardag, en het feestje dat we voor hem in gedachten hadden, zagen we in rook opgaan. Bah, balen! Maar: we besloten tegelijkertijd ook om niet bij de pakken neer te zitten en er het beste van te maken. Dus: veel aandacht, leuke versiering en er samen een gezellige dag van maken. Gelukkig had ik in januari en februari al de nodige spulletjes in huis gehaald en ook de kadootjes hadden we al in etappes gehaald. Pfiew. De avond van tevoren hing ik slingers en ballonnen op en ik had een grote 4 als ballon gekocht. Rood, zijn lievelingskleur. De ballon was alleen iets groter dan ik had verwacht. En dan druk ik me nog zachtjes uit haha! Wat een joekel, niet normaal! Maar dat vond Mason natuurlijk prachtig!

Hij vindt het sowieso heel fijn dat hij alle dagen thuis is, lekker overzichtelijk. Dus zijn verjaardag beviel ook heel goed! Hij stond constant in het middelpunt van de belangstelling en kreeg nog kadootjes ook! Blijer krijg je hem echt niet. Hij vermaakte zich de hele dag met de ballonnen, keek zijn ogen uit naar de slingers en werd door meerdere mensen gebeld. Lang leve videobellen om je neefjes, nichtjes en andere jarige familieleden toch nog te spreken. Hij werd meermaals toegezongen, kletste er vrolijk op los met iedereen en kreeg ook opgenomen video’s van bijvoorbeeld zijn nichtje en oom, die hem toezongen en hem prachtige kadootjes beloofden voor als we elkaar weer kunnen zien. Fijn, al die aandacht voor hem!

Het weekend erop zouden we zijn verjaardag met de familie en vrienden vieren maar dat kwam er natuurlijk niet van. We hadden echter wel voor een mooie verjaardagstaart gezorgd, die we een week later alsnog ophaalden. Het was een grote Paw Patrol-taart (zijn lievelingsfilmpje). Van zijn lievelingspersonage Chase, om precies te zijn. Die kregen we natuurlijk lang niet op, in ons eentje (of: met zijn vieren). Dus we besloten een rondje langs de opa’s en oma’s (en tante) te rijden om taart te bezorgen. Alles op gepaste afstand, natuurlijk. Zij genieten, wij genieten: win-win! En extra fijn: terwijl we taart brachten, gaven de opa’s en oma’s alsnog de kadootjes die ze al voor hem hadden gekocht en duurde zijn verjaardag dus ietsje langer. Fijn!

En nu… Nu is het wachten op een akkoord dat de scholen en kinderopvang langzaam weer gaan beginnen. Zowel ik als mijn vriend hebben een cruciaal beroep, maar we kiezen er bewust voor om Mason en Evi niet naar school/de kinderopvang te sturen. Ten eerste: het is niet perse nodig. Ten tweede: daar zouden toch bijna geen kinderen zijn, hoe ongezellig is dat?! En ten derde, en dat is denk ik nog wel de belangrijkste reden: we nemen geen onnodige risico’s. Zelf blijven we ook zoveel mogelijk thuis dus waarom zouden we onze kinderen dan wel de deur uit sturen als het ook anders opgelost kan worden? We blijven lekker zoveel mogelijk thuis met zijn viertjes. En daar gedijen ze tot nu toe (3 weken en counting..) prima op. Vooral Evi vindt het nieuwe ritme wel prima en heeft daar haar hele energielevel naar aangepast. En ook Mason geniet ervan dat we zo vaak thuis zijn, en dat hij zelf ook nergens heen hoeft.

Maar toch.. hij gaf al meerdere keren aan zijn beste vriendjes te missen. Dat hij zo graag bij een ander vriendje wil spelen. En dat hij naar bijvoorbeeld de winkel toe wil. Gewone dingen dus, die helemaal niet zo gewoon bleken te zijn deze weken. Ik gun hem het normale ook zo. Gewoon, zich ontwikkelen, zich verwonderen om alles om zich heen, zich vermaken met nieuwe vriendjes op school en zich verbazen om alle nieuwe indrukken. Echt, ik gun het hem zo. Ik hoop dus dat de maanden om zullen vliegen, zodat we volgend jaar kunnen zeggen ‘goh, weet je nog?’ Ik gun ons allemaal het normale leven weer. Maar voordat dat weer kan gebeuren, moeten we eerst doen wat we kunnen om de besmetting over en weer zo klein mogelijk te maken. Het is thuiszitten, in je eigen, gezellige huis. Dat moet niet zo moeilijk zijn, toch?

Pas goed op jezelf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s