Recensie

Recensie: De testamenten

Margaret Atwood – De testamenten: uitgeverij Prometheus

In 2019 las ik, always late to the party, eindelijk Het verhaal van de dienstmaagd. Wat een fantastisch, aangrijpend, angstaanjagend relaas. Ik snakte naar meer. En gelukkig voor mij verscheen diezelfde maand de lang verwachte opvolger: De testamenten.

In De testamenten is het een x-aantal jaar na het verhaal van Het verhaal van de dienstmaagd. De Republiek Gilead bestaat nog steeds, maar is in zware strijd verwikkeld met omringende landen. In het hart van de republiek is het echter business as usual: er wordt nog even streng geleefd naar de letter van de Bijbelse wet, en vrouwen hebben nog steeds nul rechten. Wel heerst er in de republiek consternatie: jaren geleden verdween een baby – een meisje- uit Gilead, de grens over gesmokkeld door rebellen. Waar is zij? Gilead bestempelt haar als heilige, en is vastberaden haar terug te vinden.

In Canada wordt nieuws over Gilead op de voet gevolgd. Het verzet is sterk aanwezig in beide landen en riskeren daarmee niet alleen hun eigen levens, maar ook die van hun dierbaren. Dit verzet hebben de vrouwen in Gilead nodig. De omstandigheden zijn nog steeds erbarmelijk, maar Atwood zoomt dit keer in op de levens van een paar jonge vrouwen die, om aan het leven als dienstmaagd te ontsnappen, kiezen voor een baan als Tante. Ondertussen is er iemand in Gilead, een vrouw in hoge positie, die verslag doet van het dagelijks leven en de vorderingen van het verzet. Wie is zij? En wat staat haar, Gilead en de vrouwen in Gilead, te wachten?

Wat ik fijn vind aan De testamenten is dat het een grotere spanningsboog heeft. Er gebeurt meer, er zijn meer spannende momenten, er zijn meerdere verhaallijnen en er zit meer vaart in. Maar tegelijkertijd leidt dit ook af van de oorspronkelijke setting en bedoeling van Atwoods boek. Namelijk de onderdrukking van de vrouw vertellen, uitstippelen en benadrukken. Het is natuurlijk een logisch vervolg. Natuurlijk moet er iets gebeuren. Twee boeken die neerslachtig en zonder hoop zijn, zijn te veel. Maar zo is de realiteit vaak wel. Hopeloos.

Tenminste, in dergelijke situaties. Een oplossing is niet 1,2,3 gevonden en er gaan vaak vele pogingen tot, gevaren voor anderen en riskante ideeën aan vooraf. En juist dat staat nu centraal in dit best wel heel goede vervolg. Er valt genoeg te leren over Gilead wat je in het eerste boek niet haalde, Atwood biedt een andere kijk op Gilead en diens inwoners en ze laat je als lezer ook met een andere blik naar haar afschuwelijke gecreëerde wereld kijken. En nadenken. Heel erg nadenken. Vooral over de vraag: wie zou ik zijn in deze strijd? Welke rol zou ik spelen? Zou ik me overgeven of vechten? En waarom? Ze doet dit met een schrijfstijl die net als bij Het verhaal van de dienstmaagd bijzonder, even indringend als het verhaal zelf is en bovenal hypnotiserend aangenaam is. Je wordt vanaf bladzijde 1 het verhaal ingezogen en daar blijf je tot de laatste punt.

Al met al is De testamenten een logisch vervolg op Het verhaal van de dienstmaagd maar het is niet zo indringend en afschuwelijk als het eerste boek. Desalniettemin is dit een noodzakelijk boek om te lezen. Omdat het heel precies – opnieuw- de vinger op de zere plek legt. En dat pakt opnieuw heel goed uit.

De testamenten – Margaret Atwood €19,99

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s