Persoonlijk

Evi bijna 1 jaar!

Pfff… Het artikel waarvan je wist die zou komen. Maar het is me veel te snel gegaan het afgelopen jaar! Mijn kleine meisje, al bijna een heel jaar oud! Tijd om terug te blikken op de leukste, mooiste momenten.

Evi werd op donderdagavond 20:36u op 17 mei 2018 geboren. Het was een supervlotte bevalling van iets meer dan een uur (lang leve de genetisch doorgegeven weeënstormen van mijn moeder!) en we waren, naast stomverbaasd dat het zo snel ging, direct smoorverliefd. Wat een schatje! Wat een dotje! Wat een ongelooflijk lief, mooi meisje. Helemaal van ons. Wauw! Het is al bijna een jaar geleden maar ik herinner me nog zo goed hoe blij, trots en vol liefde we zaten! Evi bleek qua karakter direct een ander kindje dan haar grote broer: rustig, onverstoorbaar en gulzig. Wat een verschil!

Evi bleef rustig en onverstoorbaar, dat is haar karakter nu eenmaal. “Ze weet dat ze het tweede kindje is”, grapt mijn moeder weleens. Maar het is echt waar. Waar Mason als baby altijd bevestiging en aandacht nodig had, en weinig rust in zijn kleine donder had, is Evi al tevreden als ze weet dat wij in de buurt zijn. Ze redt zichzelf verder wel. Geen probleem. Het enige minpuntje aan dit rustige karaktertje, is dat ze ook niet goed aangeeft wat ze wil. Ze zal niet luidkeels roepen om eten. Of een schone luier, zelfs niet als de poep op haar rug zit. Huilen om een slaapje heeft ze ook zelden gedaan. Je moet bij haar dus goed zelf in de gaten houden waar ze behoefte aan heeft. Evi is een kindje dat gelezen moet worden. Ze geeft ’t je niet op een presenteerblaadje.

Kijk haar staan dan, klein lief eigenwijsje ♥️

Evi is boven alles vooral een ontzettend lief meisje. Een meisje dat erg hecht aan mij. Echt een mama’s kindje. En ik hou ervan. Ik hou ervan om lekker met haar te zitten, om niks anders te hoeven dan alleen maar met haar zijn, bij haar zijn. Voor troost of als ze moe is, wil ze het liefst naar mij. Mama is veilig, mama is vertrouwd. Slapen bij de opvang doet ze bijvoorbeeld ook het beste met een shirtje van mij erbij, waar ze haar gezichtje in kan begraven. Als ze de geur van mij maar bij zich heeft, dan kan ze de wereld aan.

Met 9 maanden begon ze zich op te trekken aan het meubilair, en nog steeds staat ze fanatiek overal en nergens tegenaan. Met haar dikke babybuikje drukt ze zich bijvoorbeeld tegen ons lage koffietafeltje aan, en zwaait met beide handjes enthousiast naar ons. “Zie je wel hoe goed ik dit kan, papa en mama?”, lijkt ze daarmee te zeggen. Ja, Evi. We zien je. Haast met lopen heeft ze nog niet, en ik vind het prima. Ze doet haar ding op haar eigen tempo. Natuurlijk heeft ze haar grote broer Mason als voorbeeld, en zal het ongetwijfeld niet lang duren voor ze oefent met haar eerste stapjes, maar ze mag van mij gerust nog een beetje klein blijven. Ze is nu nog eventjes een baby. Officieel. Want ze zal altijd mijn kleine hummeltje blijven. Hoe hard ze ook groeit. Ze is nu eenmaal de benjamin in ons gezin, en dat is toch best speciaal.

Ik ben me er erg van bewust dat alle fases waar zij doorheen gaat, en alle stappen die zij zet (figuurlijk), de laatste zullen zijn. Er komt geen derde kindje, het is goed zo. Dus lieve Evi, blijf nog maar even klein. Blijf nog maar heel eventjes mama’s baby. Want je zult snel genoeg groot worden, en mijn knuffels en geur niet meer nodig hebben. Tot het zover is, knuffel en kroel ik zoveel mogelijk met je. Want jij bent ook mama’s kindje.

2 gedachten over “Evi bijna 1 jaar!

Laat een reactie achter op bermalbooks Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s