Recensie

Recensie: Jongen verslindt heelal

Trent Dalton – Jongen verslindt heelal: uitgeverij Harper Collins

Sinds ik weer meer blog over boeken, is mijn leesflow flink toegenomen. Ik heb de laatste tijd erg fijne boeken gelezen, maar die kunnen niet tippen aan dit weergaloze boek. Voor de #howaboutabooktour van collega-blogger Claudia van How About A Book, mocht ik deze roman lezen.

In Jongen verslindt heelal volg je het leven van de jonge Eli. Hij heeft geen contact met zijn vader, heeft een broer (August) die ervoor kiest niet te spreken, een moeder die de eindjes aan elkaar probeert te knopen maar jaren kampte met een heroïneverslaving, en een stiefvader die heroïne dealt. De omgeving waarin hij opgroeit is hard, maar hij krijgt -weliswaar harde- levenslessen van zijn oppas, de veroordeelde moordenaar Slim Holiday. Eli heeft een bijzondere band met August, die communiceert door woorden en zinnen in de lucht te schrijven. Wat hij schrijft, is soms heel duidelijk en logisch, maar vaker cryptisch en onlogisch. August geeft nooit uitleg waarom hij dingen schrijft, en dat is volgens Eli –die het verhaal vertelt- vanwege ze beide speciaal zijn.

Eli en August hebben een redelijk gelukkig leven, maar hier komt verandering in wanneer hun stiefvader verdwijnt en hun moeder in de gevangenis terechtkomt. Reden hiervoor is een ruzie met de lokale drugskoning, Tytus Broz. Broz profileert zich als weldoener, iemand die mensen aan protheses helpt. Maar ondertussen is hij ook een grote drugsbaron. Eli moet hulpeloos toekijken hoe zich ontwikkelingen ontvouwen waar hij geen invloed op kan uitoefenen, hoe hard hij ook zijn best doet. Maar Eli is een vastberaden, slimme jongeman die zich niet zomaar laat tegenhouden. Maar wat kan hij doen? Hij is twaalf, niet echt een leeftijd waarop je veel invloed hebt op het reilen en zeilen van volwassenen. Gelukkig heeft hij hulp van August, en Slim. Maar lukt het hem ook om iedereen te helpen én Tytus Broz te ontmaskeren?

Als ik dit boek in één woord zou moeten omschrijven, dan zou dat woord ‘bombastisch’ zijn. Verder zou ik daar nog graag spectaculair, indringend, mooi, rauw, nietsontziend, poetisch, lief, optimistisch, bijzonder en heftig. Het is nogal een rollercoaster-ritje, dit boek. Het begint al met de eerste zin:

“Je einde is een dood ornaatelfje.”

Dit zegt voor degenen die het boek hebben gelezen alles, maar als je net in het boek begint, heb je geen idee wat je hiermee aan moet. En dat doet Carlton constant. Hij zet je constant op het verkeerde been. Stukjes van de –enorme- puzzel worden maar mondjesmaat gegeven, en hiermee creëert hij een bijzonder, mysterieus boek. Ondanks een ietwat moeilijke start (ik moest erg wennen aan het schakelen tussen heden en verleden, realiteit en dromen) zat ik algauw in het verhaal en werd ik continu geprikkeld om door te lezen. Eli en August zijn twee zeer speciale jongens, die zich staande moeten houden in een bikkelharde wereld. Te jong worden ze al geconfronteerd met ellende en verdriet. Getraumatiseerd door gebeurtenissen uit hun vroege jeugd moeten ze om zien te gaan met nieuwe tegenslagen in het leven, met het geweld dat zich voor hun ogen afspeelt, en de harde levenslessen die ze krijgen. Het boek is hard, ruw, maar tegelijkertijd ook zo ontzettend fragiel. Dat komt mede door het vertelperspectief: Eli is de verteller. Door zijn ogen zie je de wereld, zijn wereld en de details die hij hieraan geeft.

En die details zijn talrijk. Het zijn deze details die het boek zoveel extra gewicht en lading geven. Het is door deze details dat ik pagina na pagina geboeid bleef. Pagina na pagina meer in me op wilde nemen, hongerig en gejaagd. De details zijn ook ontzettend belangrijk. Er wordt niet zomaar een verhaal verteld, er wordt opgebouwd naar iets. Iets fenomenaals, iets enorm groots, iets definitiefs. Het einde was angstaanjagend spannend, geheel anders dan de rest van het boek, dat langzaam voortkabbelt en de tijd neemt. Nu werd ik ineens opgejaagd door een spanning die zich gedurende de reis door Eli’s wereld opbouwde in mijn lijf. Een spanning waarvan ik pas, toen deze zich openbaarde, besefte dat ik dit al die tijd al voelde.

Ik kan nog tijden doorgaan met mijn lofuitingen, maar waar het op neerkomt is: dit is een geweldig boek. Het heeft me geroerd, geprikkeld, geïrriteerd en gecharmeerd. Nu, een paar dagen na het uitlezen, zit ik nog steeds met een enorme leeskater in mijn hoofd. Ik wil geen ander boek, ik wil deze. Steeds weer opnieuw.

Jongen verslindt heelal – Trent Dalton €21,99

2 gedachten over “Recensie: Jongen verslindt heelal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s