Boeken

Boeken die ik niet uitlas + waarom

Ik blogde er laatst al over: ik lees weer veel. Heel veel zelfs. Maar niet ieder boek dat ik lees, lees ik uit. Daar zijn verschillende redenen voor, die jullie misschien wel bekend voor zullen komen.

Laat me voorop stellen dat ik het altijd jammer vind als ik een boek niet uit lees. Het voelt niet fijn, om een of andere reden. Maar toch ontkom ik er niet aan: niet ieder boek waar ik in begin, wordt uitgelezen. Ik noem hieronder een paar boeken die ik –onlangs- niet uit kreeg, en waarom.

1: Marieke Lucas Rijneveld – De avond is ongemak: Ik heb dit boek twee keer geprobeerd te lezen. En tot twee keer toe lukte het me niet om het onbehaaglijke gevoel dat me bekroop tijdens het lezen, van me af te zetten. Ja, het is een prachtig boek, en ja, het is geweldig geschreven met veel mooie vergelijkingen en een unieke manier van het omschrijven van emoties. Maar toch. Het knaagde gewoon aan me: ik voelde me niet prettig bij het lezen van het verhaal. Wellicht heeft dat te maken met het feit dat ik zelf moeder ben, en Rijneveld zó goed schrijft dat het me enorm aangrijpt. Wellicht omdat de sfeer me enorm doet denken aan Lize Spit’s Het smelt. Niet dat dat slecht is, maar het voelt als bekend terrein. Waardoor ik minder geboeid was. Ofzoiets. Is het nog logisch wat ik zeg?

2: Michael Berg – Broertje: Er is niks mis met dit boek, echt niet. Maar het was niet waar ik zin in had op dat moment. Het is een aangename thriller, maar het kon me gewoon niet zo interesseren. De spanningsboog ontbrak, voor mij. Toen ik later aan Lazarus van Lars Kepler begon, was de spanning er direct, en bleef die ook. Dat miste ik bij Broertje. Maar ik gok dat ik dit verhaal er nog wel eens bij pak. Want zoals ik al zei: het is voor de rest wel een aangename thriller.

3: Michelle Obama – Mijn verhaal: Ha, dit is een geval apart. Ze kan vast schrijven, ongetwijfeld. Het boek krijgt niet voor niets zoveel lovende recensies. Maar elke keer als ik dit boek wil lezen, hoor ik de stem van een collega in mijn hoofd: zij las het boek met haar boekenclub, en ze vonden het allemaal, stuk voor stuk, een saai, slecht boek. Nogmaals: dat zegt niks over hoe ik het vind, maar ik krijg die stem maar niet uit mijn hoofd. Het helpt ook niet dat het boek chronologisch is opgebouwd, in plaats van dat er gespeeld wordt met tijdsprongen (daar ben ik zelf altijd fan van, het zorgt voor een zekere spanningsboog). Anyway, ooit zal die stem in mijn hoofd minder luid klinken (hoop ik) en kan ik het boek een échte kans geven. Tot die tijd staat ‘ie veilig op mijn e-reader.

4: Jilliane Hoffman – Insomnia: Dit is op zich een leuke thriller, maar ik vond ‘m niet spannend en snel genoeg. Je hebt boeken (zoals – daar is ‘ie weer- Lazarus van Lars Kepler) die meteen snel van start gaan en waarbij de spanning meteen te voelen is. Insomnia hoort daar naar mijn bescheiden mening niet bij. Sorry, ik heb het geprobeerd. Ik kwam tot blz. 100-nogiets. Maar ik kon me niet genoeg concentreren op het verhaal, en besloot daarom over te gaan op een ander boek. Ach, je hebt het soms. Boeken die je net niet liggen, waar je niet de juiste mindset voor hebt, of boeken die je net niet genoeg weten te interesseren. Al doende leert men, en ik dus ook. Gelukkig had ik dit boek via Bookchoice bemachtigd, en is er dus geen man overboord.

Wat is voor jullie reden om een boek niet uit te lezen? En gebeurt dit vaak of juist helemaal niet?

Advertenties

8 gedachten over “Boeken die ik niet uitlas + waarom

  1. Grappig, ik heb hier ook onlangs een blog over geschreven: redenen om een boek niet uit te lezen. Onlangs nog niet uitgelezen: het eerste deel van Immortal Instruments van Cassandra Clare.

  2. Zaterdag van Ian McEwan, drie keer aan begonnen. Meer geworsteld dan gelezen. Ik kreeg er hoofdpijn van. Terwijl meerdere (lees)vriendinnen alles van de schrijver geweldig vinden. Het boek ligt nog steeds naast mijn bed, ik hoop er ooit iemand blij mee te maken. Interesse?

  3. Ja, het gebeurt wel eens – eerder zelden – dat ik een boek niet uitlees. En dat is dan meestal een non-fictie boek. Op een bepaald moment weet ik het wel (of zoiets). Dat herinner ik me bijvoorbeeld van ‘Wij zijn ons brein’ (Dick Swaab) en van ‘Kleine geschiedenis van bijna alles’ (Bill Bryson)

  4. Ik hou bij welke boeken ik niet heb uitgelezen en dat is ongeveer 10%. Soms is een boek gewoon te saai of te slecht geschreven of ik zit me ergens anders aan te ergeren. Dan vraag ik me af of ik benieuwd ben hoe het verdergaat en als het antwoord ‘nee’ is dan lees ik niet verder. Er zijn zoveel goede boeken, waarom zou ik mijn tijd dan besteden aan iets wat me niet bevalt? Een reden om toch door te zetten is als het voor een leesclub is. En soms tref ik een moeilijk boek waarvan ik toch het idee heb dat het de moeite waard is, zoals laatst van Simon Vestdijk. Daarbij was ik overigens wél nieuwsgierig naar hoe het zou aflopen en dat zorgde ervoor dat ik doorlas en uiteindelijk onder de indruk was van wat ik had gelezen. Maar het kan ook anders gaan: laatst had ik me voor mijn irl boekenclub door een boek heen geworsteld dat veelbelovend begon, maar steeds minder boeide. De anderen viel het ook enorm tegen en de avond ging niet eens meer door… al had ik het nog wel interessant gevonden om erover te praten waarom we er zo’n moeite mee hadden.

  5. Ik krijg dat niet over mijn hart, boeken niet uitlezen. Ik denk dat ik gigantisch naïeff ben daarin: dat het wel zal komen zekerst? Maar nee hoor, het komt soms niet. Ook niet na 800 bladzijden (Proust, Yanagihara – Klein leven, Marukami – 1Q84). Ik kan mij nu nog vervloeken dat ik die toch uitgelezen heb.

    Dus ja, misschien moet ik het eens proberen, een boek NIET uitlezen.

  6. Ik geef het meestal 100 pagina’s en als ik dan nog niet in het verhaal zit, geef ik er de brui aan. Het boek van Michelle Obama heb ik geluisterd via Storytel. Ze leest het zelf voor en ook al is het dan nog steeds zo’n 19 (!) uur luisteren, het lijkt alsof ze haar verhaal persoonlijk aan jou vertelt. Dat kon ik alleszins meer waarderen dan het e-boek.

  7. Tja, moeilijk. Ik probeer me er tegen te wapenen door heel zorgvuldig te kiezen, zodat het bijna niet fout kan gaan. Maar soms gebeurt dat toch. Wat Annelies zegt: ik ga dan toch minstens 100 pagina;’s door en pakt het nog niet, dan maar niet, met pijn in mijn hart. Want ik had me er veel van voorgesteld, anders was het niet door de selectie gekomen ;-) Non-fictieboeken lees ik vaak in stukjes tussen andere boeken door, Misschien ook een idee voor Michelle Obama?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s