Boeken

Boeken die ik las, maar niet recenseerde

Ik ben weer volop aan het lezen. En ik geniet daar van. Enorm. Ik lees het ene na het andere boek, en de verhalen lopen nog net niet door elkaar in mijn hoofd. Ik heb de smaak dus weer flink te pakken. En dat is fijn, maar het levert ook een logistiek probleem op: ik kom er namelijk niet aan toe om elk gelezen boek hier op dit blog te bespreken.

En dat wil ik ook niet. Ik vind het tempo waarin ik nu lees dusdanig prettig, dat ik minder stil sta bij bloggen, en recenseren. Dat houdt allerminst in dat ik het helemaal niet meer doe, maar puur dat ik niet van elk gelezen boek een recensie plaats. Om jullie toch op de hoogte te houden wat ik lees, en wat ik daarvan vond, sta ik vandaag stil bij een aantal van deze titels. Lezen jullie mee?

1: Jonas Jonasson – De 100-jarige man die terugkwam om de wereld te redden:
Ik vond dit eigenlijk best weer een verfrissend boek. Vooral de stukken die zich afspelen op het wereldtoneel, en de opgevoerde versies van de wereldleiders ontlokten mij een lach. Het is herkenbaar, het is vol humor, idiote dialogen en situaties en de uitspraak ‘toeval bestaat niet’, is niet aan Jonassons oren bestemd. Het boek barst van de toevalligheden. En dat maakt het juist zo leuk. Jonassons boeken zijn niet titels die je achter elkaar moet lezen, want dan herhaalt het trucje zich wel heel erg, maar dit boek was uitstekend, en erg leuk om te lezen.

2: Farida Khalaf- Het meisje dat van IS won:
Deze non-fictie las ik binnen anderhalve dag uit. Wat een spannend, gruwelijk verhaal. Iedereen kent inmiddels de verhalen over Yezidi-meisjes die door IS-soldaten als slavinnen werden verkocht, en mishandeld en misbruikt. Farida is één van die meisjes. Het boek begint bij een schets hoe puur, mooi en vredig het leven was voor de opkomst van IS, en gaat daarna genadeloos hard door naar de spanning van de komst van IS. “Het zal zo’n vaart niet lopen, het valt vast wel mee”, is de algemene mening, en die fout zorgt ervoor dat het hele dorp waar Farida woont, uiteindelijk wordt ingesloten door IS, met fatale gevolgen. Het verslag van Farida leest bijna als een thriller, en ik heb menigmaal nagelbijtend van de spanning zitten lezen. Farida overleeft, en brengt haar verhaal de wereld in. Gelukkig maar, want zulk onmenselijk leed moet bekend zijn, zodat het –hopelijk- nooit meer kan gebeuren.

3: Arjen van Veelen – Amerikanen lopen niet:
Nog een non-fictie. Dit keer over het onbekende terrein van St. Louis, Amerika. En uberhaupt het onbekende Amerika. Want het Amerika van de tv, de East- en Westcoast met grote steden als Los Angeles en New York als blikvangers in de media, weerspiegelen niet het echte Amerika. Net als dat Amsterdam niet het echte Nederland is, en Londen niet het echte Engeland. Of in ieder geval: niet het hele land vertegenwoordigen. De schrijver beschrijft zeer nauwkeurig en op heel aangename manier hoe zijn beeld over Amerika langzaam maar zeker veranderd, en hij beschrijft heel goed hoe de rassenscheiding die in St. Louis zeer levendig is, ook voor andere grote delen van Amerika geldt.

4: Gayle Forman – Waar ik ga:
Ik las dit boek en was meteen geboeid door de stijl en de opzet. Het is een superfijn boek over een drietal jongeren die de weg kwijt zijn in hun leven. Ze blijken elkaar heel goed te kunnen helpen, en het verhaal wisselt zowel van perspectief als tijdsframe. De ene keer lees je iets over het heden, daarna duik je juist weer het verleden van één van de drie in. En dat werkt ontzettend goed. Forman houdt haar lezers geboeid door steeds net te weinig mee te geven om mee uit de voeten te kunnen, en dat prikkelde mij enorm. Op een goede manier. De enige reden dat ik geen recensie van dit boek heb geschreven is dat ik niet verder kwam dan: wat een goed boek, lees dit! Tja, dat is geen échte recensie natuurlijk.

5: Marloes de Vries – Volwassen worden is optioneel:
Oh, wat ben ik dol op de illustraties van Marloes de Vries! Ik volg haar met veel liefde op Instagram, waar ze niet enkel een heel goede illustrator blijkt te zijn, maar ook een geweldig leuk mens. Haar eerste boek is nu een feit, en ik herkende veel illustraties en verhaaltjes omdat ik haar al langere tijd volg, maar er zat ook meer dan genoeg -voor mij- nieuw werk bij. De rode draad in het boek: leer van jezelf te houden want er is NIKS mis met je. Body positivity en zelfwaarde zijn sowieso belangrijke thema’s voor Marloes, en ze weet constant weer een eigenzinnige, creatieve en altijd grappige insteek te vinden om het hierover te hebben. Marloes de Vries zal nooit vervelen, en ik zal dit boek in de toekomst nog heel vaak erbij pakken en doorbladeren. Want de herkenning is erg groot. Ik heb haar op Instagram al eens mijn spirit animal genoemd, en daar blijf ik bij. Waarom dan toch geen recensie? Ik zou niet weten hoe ik een illustratieboek moet beoordelen, want ik vind alles aan de tekeningen en verhalen van Marloes te gek. En dan kom je niet erg ver met een review.

Advertenties

2 gedachten over “Boeken die ik las, maar niet recenseerde

  1. Hoi Tessa,
    Puur toevallig (via via Twitter) stuitte ik op jouw blogs. En wat vind ik ze leuk! Zo leuk dat ik meteen dacht dat ik je al kende. Even doordenken leverde mij op dat dat ook zo is, vanuit een heel andere context. Maar je schrijft zo leuk en je leest zoveel! Je hebt mij geïnspireerd, ik ga vandaag naar de boekhandel en de bieb en tenminste een Murakami halen, en nog veel meer! Ik blijf je volgen, ga zo door.
    Saskia van den Broek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s