Recensie

Recensie: De hemel verslinden

Paolo Giordano – De hemel verslinden: uitgeverij

Ik hou van Italiaanse literatuur. Vooral Niccolo Ammaniti (bijna gehele oeuvre) en Francesca Melandri (Hoger dan de zee) maakten veel indruk op mij. Maar er zijn zoveel andere sterke literaire schrijvers. Wat te denken van Elena Ferrante en Paolo Cognetti? Van die laatste heb ik De acht bergen nog liggen, maar voor nu heb ik mijn honger naar Italiaanse literatuur gestild met een roman van Paolo Giordano. Hoewel hij al meerdere romans schreef, waaronder bijvoorbeeld De eenzaamheid van de priemgetallen en Het menselijk lichaam –die mij ook allen goed lijken- las ik nog niet eerder iets van hem.

Tot ik op het blog van Chantal, hoofdstuk12, las over haar favoriete boeken. De hemel verslinden was haar absolute nummer één. En dat wakkerde iets in me aan. Ik werd nieuwsgierig. Heel erg nieuwsgierig. Via de Grote Bolle kon ik enkele pagina’s lezen (lang leve inkijkexemplaren), en toen stond mijn besluit helemaal vast: dit boek moest ik lezen. En zo geschiedde. Ik las het boek veel te snel uit. Want man o man, wat is dit een goed boek. Het behandelt verschillende, belangrijke thema’s en verveelt geen moment. Maar voor ik daarover verder schrijf, eerst een samenvatting van het verhaal zelf.

In De hemel verslinden lopen de levens van Teresa, Bern, Nicola en Tomasso door elkaar. Teresa woont in Turijn, maar brengt de zomers veel zuidelijker door, in de villa van haar grootmoeder. Het zijn saaie zomers, waarin Teresa zich vooral verveelt. Hier komt echter verandering in als ze op een nacht drie jongens in hun zwembad ziet zwemmen. Ze raakt door ze geintrigeerd en zoekt ze op. De jongens wonen op een masseria, een soort boerderij, waar ze door één man en diens vrouw opgevoed worden. Hierbij speelt geloof een zeer belangrijke rol. De jongens heten Nicola, Bern en Tomasso. Tomasso is een albino, Nicola is de zoon van de boer en Bern diens neef. Door de jaren heen ontwikkelt zich een hechte vriendschap, en Teresa en Bern vallen voor elkaar. Maar dan gebeurt er iets, wat alle verhoudingen op scherp zet. Banden worden verbroken, harten gebroken. Teresa keert Turijn de rug toe, maar keert er ook steeds weer terug.
Ze krijgt een relatie met Bern, maar verschillende verwachtingen voor de toekomst drijven ze alsnog uiteen. Jaren later is Teresa vervreemd van alle drie de jongens, maar het is Tomasso die een beroep op haar doet. Gedurende één nacht vertellen ze elkaar hun versie van de gebeurtenissen, wat tot onthutsende ontdekkingen leidt.

Wat is De hemel verslinden een adembenemend mooi boek. De vertelstijl is erg prikkelend: mooi, integer, soms juist heel ruw, altijd boeiend en bij vlagen poëtisch. Het is een mix van stijlen die me ontzettend verraste, en waar ik niets anders dan verwondering voor heb. Ondanks de ogenschijnlijk luchtige manier van schrijven, zit het verhaal vol diepgang, emoties en laagjes. Lijntjes voor de rest van het verhaal worden uitgezet, hints worden gegeven maar nooit krijg je de volledige puzzel. Dat volgt pas tegen het einde, wanneer de wanhoop van Teresa van de pagina’s spat en je niets anders kunt dan de rest van het verhaal in je opzuigen. Ik wilde niet dat dit verhaal zou stoppen, ik werd er zo door geraakt.

Vanwege de thematiek, bijvoorbeeld. Onwrikbaar geloof dat voelt als een verslaving. Tornen met de natuur. De natuur verheerlijken. Offers brengen, voor de liefde, het leven, de natuur, elkaar, jezelf, de wereld. Prachtig en indringend. Je gaat ook nadenken over de thema’s, en de betekenis van deze thema’s voor het verhaal zelf. Daarnaast is de opbouw van het boek heel slim gedaan. Je begint bij Teresa als tiener, wanneer ze de jongens net leert kennen en de vriendschap zich ontwikkelt. Daarna volgt een deel waarin Teresa volwassen is, en bij een vervreemde Tomasso is en zijn verhaal aanhoort. Daarna volgt weer het perspectief van Teresa, ditmaal over haar jongvolwassen jaren met Bern, en wat hen uit elkaar dreef. Het boek eindigt in de tegenwoordige tijd, wanneer je vanuit Teresa’s perspectief eindelijk de laatste antwoorden vindt op vragen die gedurende het lezen in je naar boven komen. Wat daartussen in ligt, is een schrijnend gedeelte over de definitieve ondergang van een schijnloos tijdloze liefde.

De hemel verslinden is een vernietigend, prachtig boek. Het laat je beduusd achter, met zoveel om over na te denken. Ik hou van elk stukje van dit boek. Van de tragiek, de thema’s, de personages, de liefde, de complexiteit, de stijl, de setting, alles. Ik ben nu dan ook erg hongerig naar meer van Giordano. Want van zo’n fantastische vertelstijl kan ik geen genoeg krijgen. Nooit niet.

De hemel verslinden – Paolo Giordano €24,99

Advertenties

4 gedachten over “Recensie: De hemel verslinden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s