Persoonlijk

Update: Evi 9 maanden, Mason bijna 3

Ik had er weer eens zin in: een update schrijven over mijn kinderen. Evi heeft inmiddels de respectabele leeftijd van 9 maanden bereikt, en is nu officieel langer uit mijn buik dan dat ze erin heeft gezeten. Wat een gek idee blijft dat toch! En ze gaat ook nog eens sneller dan ooit, qua ontwikkeling. Mason is bijna 3! Wat wordt mijn kleine mannetje toch ook snel groot. Tijd dus om eens even samen te vatten hoe het nu met ze gaat. Omdat ik het leuk vind om over te schrijven, maar ook ter herinnering voor mezelf.

Mason
Ik begin met ons oudste kindje. Mason is zo goed als drie, en wat is het een ongelooflijk lief, heerlijk ventje! Hij is ondeugend, koppig, een echte doorzetter (helaas ook op het gebied van zijn zin proberen te krijgen), hij heeft humor, hij is speels en hij is nieuwsgierig naar alles om zich heen. Ik vind het heerlijk als ik een rondje met hem fiets, en ik hem constant hoor vragen: “Mama, is dat?” Hij wil alles weten, en dat is zo schattig! Straks volgt ongetwijfeld de ‘waarom’-fase, maar voor nu is het vragen wat dingen zijn. Een elektriciteitskastje? Een kastje. Een vogel? Die liever bij naam noemen in plaats van alleen vogel, want dat weet ie zelf ook wel. Er wordt dus een beroep op mijn algemene kennis gedaan haha.

De woordenschat van Mason begint ook flink toe te nemen. Het komt nu zo vaak voor dat hij bij ons komt met termen en woorden waarvan wij denken: huh? Hoe weet je dat? De kinderopvang heeft wat dat betreft echt een goede invloed op zijn spraakontwikkeling. Zo zat ‘ie laatst aan een autootje te sleutelen en zei hij ineens: “Kijk papa, schroef draaien.” Maar hij zegt ook hele grappige dingen. Bijvoorbeeld toen mijn vriend wegens te volle handen zat te klooien met het lichtknopje. Mason ziet dat en zegt dan doodleuk: “Papa dom, papa.” Nou, hou je gezicht dan maar eens in de plooi!

Evi
Onze kleine troetel is alweer een flinke dame aan het worden. Ze is in één weekend overgegaan van tijgeren naar écht kruipen, met goed gebruik van haar knietjes om zichzelf op te richten en ook al behoorlijk wat snelheid erin. Ook heeft ze ineens heel veel interesse in staan, zichzelf oprichten. Ze pakt plankjes, laatjes en lage kastjes vast en zit rechtop op haar knietjes met dingetjes te spelen, of als ze naar mij toe kruipt en ik in kleermakerszit zit, dan pakt ze mijn hand vast, en als ze zich zeker genoeg voelt, zet ze zich af op haar voetjes waardoor ze ineens half staat. Zó leuk om te zien. Maar het gaat ook zó ontzettend snel ineens! Nog even en ze is écht geen baby meer, en daar ben ik nog niet helemaal klaar voor volgens mij.

Steeds een beetje meer samen spelen, maar vooral nog naast elkaar spelen

Evi is een echte bourgondiër; ze eet alles wat los en vast zit. En dat is genieten zeg! Ze eet alles, van omeletten, banaan, brood, maisvingers, rijstwafels en wortels tot gepureerde rijsthapjes van haar Vietnamese oma, en fruithapjes uit een potje: ze vindt (bijna) alles lekker! Het enige dat echt minder gaat bij haar, is drinken. Ze vindt flesjes gewoon NIKS aan. En dus weigert ze vrij vaak. Echt, er gaat niet veel melk meer in.. Aan de ene kant mooi, omdat ze straks dus ook sneller van de avondflesjes af zal zijn, maar aan de andere kant ook echt niet mooi, want ze is nog maar 9 maanden, en heeft haar flesjes echt nog wel nodig! Gelukkig gaat het de laatste tijd weer ietsje beter, en hebben wij haar voedingsritme ook beter in de smiezen.

Mason én Evi samen
Tja, en hoe gaat dat dan samen? Nou, met vallen en opstaan haha! Ik zie zo vaak (vooral op Instagram) op social media dat moeders pronken met de ‘onafscheidelijke band tussen koter 1 en koter 2’. Newsflash: dat is niet onze realiteit. Ik neem zulke berichten sowieso liever met een korreltje zout, want het kan niet altijd goed gaan. Zo ook niet tussen Mason en Evi. Ze vechten elkaar eerder de tent uit. En dan vooral Mason richting Evi. Want zij mag ab-so-luut niet aan zijn speelgoed komen. Maar Evi ontwikkelt zich, is super beweeglijk en wil alles om zich heen ontdekken. Zoals het ook hoort, bij baby’s. Maar dat strookt niet helemaal met het ideaalbeeld van Mason, die super bezitterig is op alle items die zich in de woonkamer bevinden. Maar, ik moet zeggen, Evi begint steeds beter van zich af te bijten. You go girl!

En stiekem vindt Mason Evi wel ontzettend lief. Hij heeft zo zijn momenten, haha. Dan geeft ‘ie haar ineens knuffels en kusjes op haar hoofdje, voor het slapengaan. En dan willen wij één-op-één met hem zwemmen, en Evi onderbrengen bij oma, en echt even alle tijd voor hem hebben, en dan steigert hij want “Evi ook mee!!” Ik blijf het wonderlijk vinden, die band. Ach, als ik kijk naar mijn broer en ikzelf, weet ik dat ze elkaar de tent uit zullen blijven vechten. Maar ik hoop ook dat ze een hechte band krijgen, dat ze iets aan elkaar hebben en meer mét elkaar in plaats van naast elkaar spelen. De tijd zal het leren, maar ik ga me er niet al te druk van maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s