Recensie

Recensie: De stille patiënt

De stille patiënt – Alex Michaelides: uitgeverij Cargo

Elke twee weken ga ik op donderdag met de trein naar Amersfoort. Ik volg er een opleiding voor mijn werk. Deze uren in de trein besteed ik hoofdzakelijk aan lezen. Heerlijk, even weg van alle drukte thuis en het werk, en gewoon ongestoord lezen. Dat het nog kan, zalig! Een tijdje geleden kocht ik bij de AKO op het station een thriller die me erg aansprak, De stille patiënt. En die las zo fijn weg, dat ik er twee treinritten over heb gedaan om ‘m uit te lezen. Het boek zelf liet ik als zwerfboek achter in de trein naar Leeuwarden.

Het boek gaat over Alicia Berenson. Ze is kunstenares, en gelukkig getrouwd met Gabriel, die professioneel fotograaf is. Op een avond schiet ze vijf kogels door zijn hoofd, terwijl hij vastgebonden zit op een stoel. Waarom? Niemand weet het, want Alicia zwijgt. Ze zwijgt jarenlang, terwijl ze opgesloten zit in een psychiatrische instelling. Psychotherapeut Theo Faber is geïntrigeerd door haar situatie, en is vastberaden haar aan de praat te krijgen. Om de waarheid voor eens en voor altijd boven water te krijgen. Wat is er die noodlottige dag werkelijk gebeurd? Wat zette Alicia ertoe aan haar man te doden? Faber wil antwoorden, maar waarom is dit voor hem zo belangrijk? Wat schiet hij ermee op? Wanneer hij daadwerkelijk haar behandelaar wordt, blijkt de waarheid gevaarlijker voor hem te zijn dan gedacht.

Het verhaal sprak me erg aan, omdat het een mix beloofde tussen psychologie en thriller. Bovendien heeft de schrijver zelf ervaring in de jeugdzorg, dus ik was erg benieuwd: ik ben gek op psychologische thrillers. En psychologisch was het zeker. Meer dan een thriller. En dat vond ik bij vlagen jammer. Ik miste een bepaalde spanningsboog. Hier en daar werd wel getracht om spanningselementen toe te voegen, bijvoorbeeld door de hoofdpersonen een bepaald gevoel van ongemak mee te geven, of ze te doen twijfelen over een eventuele bespieding. Maar ik vond dit niet overtuigend. Het voelde teveel als een trucje, als een bliksemafleider. Ik had in mijn hoofd namelijk een theorie, en daar bleek ik ook erg goed mee te zitten. Wat dat betreft vind ik het jammer dat het plot niet ingewikkelder in elkaar stak.

Alhoewel.. tegen het einde van het verhaal wist de schrijver me toch nog te verrassen. Op welke manier, dat kan ik niet zeggen. Dat zegt teveel over de opzet van het verhaal. En dat is zonde. Juist die opzet is de sterke kant van het boek. Juist die opzet zet je op het verkeerde been. Oke, misschien heb ik nu toch iets teveel gezegd, maar voor wie het boek nog moet lezen: laat je verrassen. Sta overal voor open en geniet. Want Michaelides heeft een erg aangename, vlotte manier van schrijven. Ik las het boek niet voor niets zo snel uit. Het verhaal komt snel op gang, er zitten direct vreemde elementen in die boeien, en geboeid houden, en de uitleg over psychologische aandoeningen is erg vakkundig gedaan. Niet te ingewikkeld, maar juist erg begrijpelijk, en interessant.

Hoe het menselijk brein werkt, en hoe iemand tot bepaalde keuzes komt, komt in De stille patiënt erg goed naar voren. Alicia houdt een dagboek bij, waarnaar wordt verwezen tussen de hoofdstukken door. Dat geeft een goed inzicht in haar brein, want wat anderen over haar zeggen is erg afwijkend. Haar interesse in een Grieks mythologisch verhaal, over Alkestis, grenst aan obsessie, en toen ik me verdiepte in dit verhaal, bleek de bewerking in het boek niet te kloppen. Maar goed, het doet niets af aan de impact die het op het leven van Alicia had.

Kortom, het boek biedt meer dan genoeg voor eenieder die houdt van psychologische thrillers. Hou je echter vooral van een kneiter spannend verhaal? Dan is dit boek niet aan je besteed. Voor de rest kan ik het absoluut aanraden. De filmstudio van Brad Pitt gaat het boek verfilmen, en ik ben erg nieuwsgierig hoe ze de plot naar het witte doek zullen brengen. De tijd zal het leren, maar het zal sowieso een film zijn die ik wil zien.

Alex Michaelides – De stille patiënt €19,99

Advertenties

4 gedachten over “Recensie: De stille patiënt

  1. Als je dit leuk vond, vermoed ik dat je ‘De nieuwe collega’ en ‘De afdeling’ van Tammy Cohen ook erg kan waarderen. Zelf vond ik ‘De nieuwe collega’ beter dan ‘De afdeling’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s