Recensie

Recensie: Zondagskind

Judith Visser – Zondagskind: uitgeverij Harper Collins

Ik hoorde al zóveel over dit boek, maar tot lezen kwam het steeds niet. Waarom? Geen idee. Iets met een lange lijst nog te lezen boeken die op me lagen te wachten, andere prioriteiten, you name it.

Toen ik echter meerdere positieve (zeg maar gerust lyrische) recensies las van mede-bloggers, én het e-book vrij goedkoop bleek te zijn, greep ik mijn kans. Eindelijk, ook ik heb nu Zondagskind van Judith Visser gelezen.

Ongemakkelijke situaties met Asperger

Zondagskind is een uniek boek. Het vertelt het verhaal van een jong meisje met autisme (om precies te zijn: het syndroom van Asperger) maar dan vanuit het oogpunt van het meisje zelf. Judith Visser heeft zelf ook Asperger en dit boek is haar levensverhaal. Het vertelt hoe zij als klein meisje in de jaren ’80 en ’90, toen er nog weinig bekend was over autisme, opgroeit. Je leest over de problemen waar zij tegenaan loopt, en dat zijn er nogal wat. De hoofdpersoon, Jasmijn Vink (de initialen zijn dus hetzelfde), is hoogsensitief, en kan moeilijk omgaan met sociale interactie. Gezichtsuitdrukkingen interpreteren leert ze uit tijdschriften, haar enige vriendin is hond Senta, van drukke omgevingen, zoals school, krijgt ze migraineaanvallen en alles wat tegen haar gezegd wordt neemt ze bloedserieus. Praten doet ze als klein meisje niet, alleen tegen haar ouders en opa en oma. Dat levert nogal ongemakkelijke situaties op als Jasmijn naar de basisschool moet.

Geen treurboek

Heel het boek staat vol met ongemakkelijke situaties. Maar hoe schrijnend Jasmijns leven ook is, Zondagskind is geen treurboek. Het is niet een ‘kijk mij eens zielig zijn’-boek. In plaats daarvan schrijft Visser luchtig, openhartig, eerlijk en oprecht. Zonder al teveel poespas beschrijft ze situaties zoals die nu eenmaal waren. Ze beschrijft de lelijkheid op wonderschone wijze. Zozeer zelfs, dat je als een razende door het boek gaat. Het leest zo makkelijk weg, dat je pas bij het pauzeren beseft wat je nu werkelijk hebt gelezen. Dan pas dringt tot je door hoe ontzettend heftig het leven van Jasmijn/Judith was.

Tegelijkertijd kan ik niets anders dan respect hebben voor de vindingrijkheid van Jasmijn. Ze leert zichzelf bepaalde sociale vaardigheden aan op een manier die wonderbaarlijk te noemen is, ze leert hoe ze drukte en geluid kan dempen en ze ontwikkelt een bepaald ritme, en zelfs een vriendschap met een van haar klasgenoten. Op de achtergrond fantaseert ze over ‘Normale Jasmijn’, die wel meedoet op school, wel naar klassenuitjes gaat en wel deelneemt aan het gewone leven.

Het geheel is een bijzonder verhaal, vol persoonlijke anekdotes die grappig lijken maar eigenlijk erg schrijnend zijn. Visser schrijft mooi, oprecht en vanuit het hart. Je voelt met elke zin dat ze hier haar ziel en zaligheid in heeft gestopt. En dat leest ontzettend boeiend. Ik snap alle ophef: dit is een ongelooflijk mooi boek!

Zondagskind – Judith Visser €19,99

Advertenties

Een gedachte over “Recensie: Zondagskind

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s