Recensie

Recensie: De blikman

Sarah Winman – De blikman: uitgeverij Orlando

Voor het eerst sinds ik weer blog doe ik mee aan een blogtour. Ik kreeg een mail van uitgeverij Orlando en het verhaal van De blikman sprak me dusdanig aan, dat ik me opgaf. Door miscommunicatie ontving ik het boek echter pas begin deze week. Het is me gelukt het boek uit te lezen -spoiler alert: met veel plezier- en ik zal het boek er zeker nog eens extra bij pakken om bepaalde passages terug te lezen, en rustig op me in te laten werken. Maar nu eerst de bespreking voor de blogtour.

Verloren dromen
In De blikman wordt het verhaal aan de hand van verschillende personages verteld. Allereerst is er Dora. Zij beschrijft hoe zij bij een bingo een duplicaat van De zonnebloemen van Vincent van Gogh voor zichzelf wint. Het schilderij is haar protest tegen haar dominante echtgenoot. Haar zoon Ellis vertelt 40 jaar later het volgende deel van het verhaal. Hij is als weduwnaar van Annie achtergebleven. Hij doet werk wat hij niet wil, heeft geen vrienden en leeft vrijwel compleet geïsoleerd. Zijn dromen om kunstenaar te worden zijn nooit gerealiseerd; na het overlijden van zijn moeder, op jonge leeftijd, moest hij van zijn vader stoppen met school en als automonteur aan de slag gaan. Ellis denkt veel aan het verleden, aan de periodes waarin hij gelukkig was. Waarin het leven hem toelachte en hij onbezorgd was.

Die periode is de tijd waarin hij net een relatie heeft met Annie, en samen met haar en zijn beste vriend Michael een drie-eenheid vormt. Samen leven ze het leven ten volste, zonder zich te willen settelen of anderszins druk te maken over het leven en wat het kan geven en nemen. Ook denkt hij veel terug aan de tijd waarin hij een tiener was en waarin zijn vriendschap met Michael zich tot een dieper niveau ontwikkelde. Jaren later is Ellis weduwnaar en is ook Michael uit zijn leven verdwenen. Wat hieraan vooraf ging, wordt beetje bij beetje duidelijk. En dan vervolgt het verhaal met Michael. Je doet een stap terug in de tijd en leest zijn verhaal, zijn herinneringen aan alles wat er is gebeurd. En dat verandert alles.

“Ik vraag me af wat het geluid van een brekend hart zou kunnen zijn. En ik bedenk dat het zacht kan zijn, onwaarneembaar zacht, en absoluut niet dramatisch. Als het geluid van een uitgeputte zwaluw die zacht ter aarde valt.” (blz 159)

Afwijkende stijl per personage
Wat is De blikman een ongelooflijk integer, lief en indringend verhaal. Over liefde, over verloren liefdes, over onbereikbare liefdes, over opoffering en verlangen naar liefde in al haar facetten. Ik kwam ietwat moeilijk in het verhaal, omdat ik moest wennen aan de stijl van Winman, maar toen ik er eenmaal goed in zat, zo rond bladzijde 50, was er geen houden meer aan. Ik liet me compleet meeslepen in alle emoties en verlangens van de hoofdpersonen en deelde in de -vaak onuitgesproken maar wel voelbare- smart. Wat ik ontzettend knap vind van auteurs is als ze verschillende personages verschillende stemmen kunnen geven. Door afwijkende stijlen te gebruiken. Dat is precies wat Winman hier doet. Ellis, die als eerste zijn verhaal doet, is melancholisch, voelt zwaar en is verteerd door zijn gemis. Als weduwnaar zonder directe vriendenkring is hij eenzaam, en dat weet Winman erg goed te verbeelden. Zijn vele terugblikken lopen door elkaar heen, er zit hier en daar herhaling in en dingen worden soms slechts terloops genoemd, maar blijken wel heel belangrijk voor de rest van het verhaal.

En dan is er Michael. Zijn verhaal begint met een kortere, snellere stijl: er spreekt meer leven uit. Maar ook bij hem zit veel verdriet en verlangen. Dat wordt duidelijk wanneer zijn verhaal vordert, maar zijn eigen stemgeluid blijft overeind. Tot het einde van zijn deel. Winman brengt het geheel heel zorgvuldig, nauwgezet. Ze speelt hierbij met taal, vorm en structuur en dat werkt erg prettig. Ze weet je een wereld binnen te zuigen die bestaat uit afstand, toenadering, angst en hartenzeer. Het sausje van liefde dat ze over haar boek heen giet is voelbaar in elke zin, elk woord. En dat maakt dat je als lezer niet anders kan dan dit wonderschone boek in je hart sluiten en koesteren.

Zoals ik al zei zal ik zeker nog eens de tijd nemen om bepaalde stukken terug te lezen, en op me te laten inwerken. Voor nu kan ik echter alvast volstaan door deze roman iedereen aan te raden. Dit is echt een supergoed boek!

De blikman – Sarah Winman €18,95

Zie hier voor de recensies die mijn mede-bloggers voor deze blogtour schreven:

Advertenties

Een gedachte over “Recensie: De blikman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s