Persoonlijk

Mason als grote broer

Toen ik net wist dat ik zwanger was, begon ook het fantaseren. Over hoe het zou zijn, als gezin van vier in plaats van drie. Het leven met twee kinderen: wat zou goed gaan? En vooral: hoe zou Mason reageren? Nu Evi er daadwerkelijk is, kan ik deze vragen beantwoorden. Vooral die laatste, want die vraag staat in deze blogpost centraal. Hoe vindt Mason dat nou, grote broer zijn?

Ik ben best huiverig geweest voor zijn reactie, eerlijk gezegd. Mason is een jongetje dat heel intens kan voelen en beleven. Zowel in positieve als negatieve zin. Het is een jongetje met pit, zogezegd. Een heerlijk, levenslustig jongetje met pit. Die bovendien gek is op de onverdeelde aandacht van papa en mama, pre-Evi. Het kon dus twee kanten op.

Die eerste week:
Mason wist natuurlijk dat er een baby werd verwacht, en hij vond dat steeds heel interessant. Afspraak bij de verloskundige? Mason liep ‘baby, baby?’ roepend rond in de wachtruimte omdat hij dacht dat de baby daar echt zou zijn. Maar toen was ze er ineens wel. Thuis. Ik ben in de avond bevallen en was voor middernacht weer thuis. Mason werd vlak hierna wakker, en we lieten hem alvast Evi, nog in de maxi cosi, zien. Het zei hem niet zoveel en hij wilde vooral weer slapen. De volgende ochtend in onze slaapkamer volgde de officiële kennismaking. Mason vond het dit keer wel heel interessant en wilde steeds bij haar kijken. Elk geluidje volgde hij met grote ogen, en toen hij daarna tussen ons in kroop, Evi lag naast ons bed in de co-sleeper, pakte hij mijn arm met zijn beide handjes en zei heel stellig ‘van mij!’. Even claimen dus, haha.

Hierna bleef de interesse. Hij wilde haar wel op schoot, deelde kusjes uit en wilde steeds naar haar kijken. Hij hielp met het badderen, gaf luiers aan als één van ons haar verschoonde en vond het absoluut niet leuk als Evi moest huilen. Dan werd ook hij helemaal verdrietig, en wilde hij het liefst bij mij op schoot zitten, in mij wegkruipen met een grote pruillip op zijn gezichtje. Dat sleet gelukkig wel, maar hij leefde –en leeft- wel erg met haar mee. Over het algemeen wende hij snel aan de aanwezigheid van Evi, maar had hij er moeite mee mij niet meer volledig tot zijn beschikking te hebben. Dat leidde helaas tot een paar rotte momenten, waarbij ik hem af moest wijzen. Man, wat voelde ik me daar ellendig onder! Hij wilde soms gewoon zo graag bij me op schoot, of met me spelen, en dat kon dan niet vanwege een voeding die ik haar moest geven. Dat was flink wennen, voor ons beide.

Kijk dat blije koppie nou! Zo trots op mijn kleine man.

En daarna:
Naarmate de weken voorbij vlogen, vonden we allemaal steeds meer onze draai in deze nieuwe gezinssamenstelling. Mason wist dat hij zich beter tot zijn papa kon wenden, die wél vaak beschikbaar was, en de band tussen hen werd hechter en hechter. Prachtig om te zien! Tegelijkertijd begonnen we met het maken van onze eerste familiewandelingen, waarbij Mason ervan genoot er met ons op uit te zijn. En o wee als Evi niet snel genoeg in de kinderwagen achter hem aan gereden werd, dan bleef hij met een boos gezichtje op haar wachten. Was ze er eenmaal, dan was het superleuk om met zijn fietsje tegen de kinderwagen te botsen –contact!- maar logischerwijs was Evi hier iets minder over te spreken. Mason bleek echter wel een beetje ouderwets. Ik achter de kinderwagen: prima. Papa achter de kinderwagen: nee! “Mama bij baby!” riep hij dan, helemaal ontdaan. Dat doet hij nog steeds, moet ik toegeven. Lekker geëmancipeerd..

Vriendlief was twee weken vrij, en de derde week was mijn moeder er om bij te springen. Maar daarna stond ik er alleen voor. En dat was even wennen. Vooral mijn eerste mamadag, met zowel Evi als Mason. Oh, wat vond ik dat eng! Hoe zou ik me redden? Wat nou als Mason naar buiten wilde, extra aandacht nodig had of..? Maar het kwam goed, uiteraard. En de keren erna ook. Mason paste zich goed en snel aan de nieuwe situatie aan, en gaf ook steeds meer aan dat hij wel met Evi op schoot wilde zitten, dat hij wilde helpen of ook wilde eten als zij iets kreeg. En hij begon zijn speelgoed te sorteren. Lagen er vier treintjes voor hem, dan waren dat: papa trein, mama trein, Mason trein en baby trein. Evi hoort dus bij zijn beeld van zijn gezin. Zo lief! Ook met ander speelgoed doet hij het, en wanneer hij bijvoorbeeld bij de opvang werd opgehaald door mijn vriend, dan verheugde hij zich op het thuiskomen want daar was (in deze volgorde): baby en mama. Eerst baby, daarna pas mama! Of andersom: als ik hem ophaalde, dan noemde hij voor ‘thuis’ eerst baby, en dan pas papa. (Mason noemt haar 9 van de 10 keer nog baby in plaats van Evi of zusje, omdat hij moeite heeft met het uitspreken van de letter V. Om te vermijden dat hij het niet goed uitspreekt, wijkt hij daarom uit naar het makkelijkere baby.)

Speelkameraadje
De laatste weken merk ik erg goed dat hij met zijn zusje wil spelen. Heeft hij een speelgoedautootje, dan wil hij ook eentje aan haar geven. En heeft hij een bal, dan gooit hij die het liefst richting haar. Niet uit kwade bedoelingen maar omdat hij een kameraadje wil. In haar een speelkameraadje ziet. Ik kan niet wachten tot ze oud genoeg is om echt wat meer interactie met hem te hebben. Hij ziet er al zó naar uit! Tot die tijd moet hij zich erbij neerleggen dat Evi nog niet zoveel kan en doet. Maar is ze wakker en ligt ze te lachen, dan vindt hij dat prachtig! Net als wanneer ze in de box ligt en de hik heeft: luid giechelend en met een hand voor zijn mond doet hij haar dan na. En toen ik eens met Mason op de bank zat, een boekje te lezen, en Evi zich alleen voelde in haar schommelstoeltje en luidkeels een protesterend ‘BEH!’ liet horen moest hij heel hard lachen. Ze leek net een schaap!

Mason ontpopt zich steeds meer tot liefhebbende grote broer. Een broer die haar op schoot wil hebben, haar aait, kusjes geeft en haar het liefst ook een flesje wil geven (dat doen we nog maar even niet). Tegelijkertijd ontwikkelt Mason zich natuurlijk zelf ook, en we zijn echt trots op hem, hoe hij met alle veranderingen om gaat. Het moet voor hem ook allemaal maar raar en onwennig zijn. We proberen dan ook veel één op één-tijd met hem te hebben. Planningstechnisch lukt dit vaak niet met ons beide tegelijk, maar we doen wel veel één op één met hem. Dan zit ik thuis met Evi, en is vriendlief met hem een blokje fietsen, of naar het park (en andersom). Onlangs hadden we voor de zondagochtend oppas geregeld en konden we beide met hem naar het zwembad. Weer eens met zijn drietjes weg. Dit weekend waren we met zijn viertjes, plus opa en oma erbij, naar de dierentuin en hadden wij ook onze handen vrij om van Mason te genieten. En gistermiddag hadden we ook oppas voor Evi geregeld en gingen wij even met Mason op pad. Gewoon, even alle aandacht op Mason. Hij genoot! Maar, bij vertrek van huis vroeg hij wel: “baby ook mee?”. Dat komt helemaal goed tussen die twee!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s