Persoonlijk

En toen zat mijn verlof er alweer op

Ik zit weer op kantoor, achter een pc. Me inlezend in hetgeen ik de afgelopen 16 weken heb gemist. Weer omringd door collega’s, in plaats van thuis zitten met Evi binnen knuffelafstand.

Want tja, mijn zwangerschapsverlof zit er al weer op. En wat ging dat ongelooflijk snel! Te snel, eigenlijk. Hoe lekker het ook is om weer aan de slag te zijn en even iets anders te doen dan enkel moederen. Ik gun mezelf dus nog even een klein terugblikmoment: hoe was mijn verlof? Wat ging goed, en wat was wennen? En: hoe sta ik er nu voor als door de wol geverfde moeder?

Ik ben 6 weken voor de uitgerekende datum met verlof gegaan in verband met aanhoudende bekkenpijn, en had daarom na de geboorte van Evi nog 10 weken te gaan, in plaats van 12. Dat was wel even gek. Maar omdat ik dit natuurlijk van te voren wist, kon ik hiermee rekening houden. Door extra te genieten van mijn momenten met Evi alleen, en ook mijn mamadagen met beide kinderen. Dat lukte de laatste weken veel beter dan in het begin. Toen moest ik echt mijn draai opnieuw vinden en een paar kleine onzekerheden overwinnen. Ik schreef hier al eerder over die eerste fase, dus ik zal me nu meer focussen op het geheel en de laatste weken.

Echt genieten
Zodra ik mijn draai met Mason en Evi had gevonden, en voor mezelf had besloten te accepteren dat ik nu eenmaal niet altijd voor beide kinderen tegelijk klaar kan staan, kon ik echt genieten. Genieten van deze minifase van Evi, waarin ze nog zo klein en onbeholpen en superschattig is, zoals babytjes nu eenmaal zijn. Ik nam haar helemaal in me op, en genoot intens van haar aanwezigheid. Het feit dat zij nu bij ons gezin hoort vind ik geweldig en doet mijn hart sneller slaan van pure liefde. Tegelijkertijd vind ik het super om te zien hoe Mason zich deze periode ook steeds meer ontwikkelde, steeds meer praatjes en streken kreeg en als kers op de taart ook eindelijk begon met doorslapen in de nacht. Halleluja! Evi meldt zich ook hooguit één keer, en daarmee zijn mijn nachten zoveel fijner dan ooit tevoren.

Ik heb echt een goed gevoel over mijzelf, over hoe ik het doe als moeder en ik weet dat ik weer in balans ben. Of in ieder geval: de meeste dagen in balans ben. Het enige wat me nog enigszins zorgen baart qua rust voor mezelf is de avonden. Mason mag dan wel lekker vroeg in dromenland zijn, maar Evi is altijd onrustig in de avond. Eerst was dat vanwege buikkrampen, nu omdat ze enkel hazenslaapjes doet en eigenlijk pas na half elf echt diep slaapt. Als je haar weg legt, moet ze huilen, en slaapt ze helemáál niet. Dus dan maar bij me houden, haar haar avondflesje proberen te geven en haar in slaap helpen. Ach, het is een fase. Hoop ik.

Loslaten
Voor nu zal het grote wennen ‘m zitten in loslaten. In accepteren dat ik niet meer non-stop bij mijn kleine meisje kan zijn maar dat er anderen voor haar gaan zorgen. Deze eerste werkdag past een oma op, morgen een andere oma maar donderdag gaat ze voor het eerst naar de opvang. Dat vind ik wel even een momentje. Maar ook dat komt goed. En na donderdag vijf uur hebben we weekend en kunnen we ons drie dagen bovenop haar en haar grote broer storten. Ik kan nu al niet wachten!

Fijne (werk)week iedereen!

Advertenties

3 gedachten over “En toen zat mijn verlof er alweer op

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s