Persoonlijk

Moeder van 2: hoe gaat dat?

Terwijl ik dit blogbericht typ is Mason met een enorme bult Duplo aan het spelen en ligt Evi te slapen in haar kinderwagen. Ik heb dus even een zeldzaam moment mijn handen vrij. En dat voelt best weer eens lekker. Want de afgelopen weken waren hectisch, nieuw en wennen. Ik ben nu moeder van twee kinderen. Wat dat voor mij inhoudt, leg ik in deze post uit.

Allereerst is het natuurlijk geweldig om moeder van niet een maar twee prachtige kinderen te zijn. Echt, vriendlief en ik zeggen meermaals tegen elkaar: “We make kids look good“! Lekker bescheiden, ik weet het. Maar zowel Mason als Evi zijn zulke prachtige mensjes. En ze zijn van ons. Wauw! Ik voel me ontzettend dankbaar dat ik moeder ben van twee gezonde, lieve kindjes. Ze moeten nog wel wat aan elkaar wennen -Evi aan het geluid dat Mason de hele dag produceert en Mason aan de aanwezigheid van Evi in zijn leven- maar ze vinden elkaar geloof ik ook best leuk. Evi focust zich al geregeld op Mason, qua zoeken van een bron van al dat geluid, en kan hem ook heel intens aankijken als ze vlak bij elkaar zijn. Mason op zijn beurt vindt haar het ene moment heel interessant, wil haar kusjes geven en ons laten meedelen in zijn enthousiasme (als in: zijn hand in onze nek drukken en ons omlaag duwen naar Evi onder het mom van ‘baby kijken!’) maar heeft hij zijn hum niet, dan wil hij niks met haar te maken hebben en vindt hij ons ook maar stom omdat hij niet de volle aandacht krijgt.

Aandacht verdelen
En dat is ook het moeilijkst aan moeder van twee kindjes zijn: het verdelen van de aandacht. Het vinden van een nieuwe balans daarin. Ik was zo gewend aan het ritme wat ik met Mason had, de mate van spelen met hem en er voor hem zijn, dat mijn wereld letterlijk even op zijn kop stond toen Evi er eenmaal was en ik volledig in dienst van haar stond. Na anderhalve week heb ik echt ‘Masonhonger’ gehad en tegen vriendlief gezegd dat hij Evi over moest nemen omdat ik zo ontzettend verlangde naar een knuffelmoment met Mason! Dat schuldgevoel is nu wel weg hoor, maar het blijft soms lastig: beide hebben mijn aandacht nodig, maar ik heb maar twee armen. Ik moet dus keuzes maken. Het is niet anders. Het levert soms rotmomenten op maar dat is nu eenmaal niet te vermijden.

Mijn prachtige gezin!

Inmiddels heb ik een redelijk ochtendritme ontwikkeld. Dat moet ook wel want Mason gaat twee keer per week naar de opvang, en dan kan Evi uiteraard niet alleen thuis blijven. Zij gaat dus mee. Aangezien ik geen rijbewijs heb, en Evi nog niet op de fiets kan, lopen we. Gelukkig is de opvang vlakbij en heeft vriendlief een handig meerijplankje gemaakt zodat Mason ook makkelijk vervoerd kan worden. Tot nu toe vindt hij het hartstikke leuk om op deze manier te wandelen! En als Mason bij de opvang is gebracht, wandel ik met Evi terug naar huis waar zij nog een paar uurtjes slaapt, en ik ook mee uitrust. Aan het eind van de ochtend wordt ze weer wakker, en na haar flesje is ze dan vaak iets helderder en meer wakker. Dan gaan we lekker naar buiten, boodschappen doen, rondjes lopen, leuke dingen doen. Dan kroel ik met haar, zorg ik voor oogcontact, etc. En daar geniet ik keihard van! Wat is het ontzettend fijn om alleen met haar te zijn, niks te hoeven doen behalve voor haar zorgen en onze band steeds hechter en sterker te zien worden.

Evi hoort erbij
Evi is een enorm lachebekje, en ze is over het algemeen een ontzettend lief, tevreden kindje. Ze is ook, in tegenstelling tot haar grote broer, heel rustig. Maar ze is er wel graag bij. Als je haar alleen laat, laat ze merken dat niet leuk te vinden. Gelukkig zijn die momenten zeldzaam, en krijgt ze genoeg aandacht. Net als Mason, hoor! Hij heeft in zijn spelen nu geregeld momenten waarbij hij zijn speelgoedpopjes rangschikt op de volgorde van ons gezinnetje: mama, papa, Mason en baby. Evi hoort er wat hem betreft ook standaard bij, zo lief! Hij wil ook vaak met haar spelen, maar merkt dat ze nog niks kan. En daar kan hij dan weer niet zoveel mee, haha. Ik kan niet wachten om te zien hoe ze ‘straks’ met elkaar zullen spelen!

En tot slot de nachten. Die gaan tot nu toe verrassend goed! Ik heb een aantal keren meegemaakt waarbij Mason wakker werd van ons gestommel bij het maken van een flesje van Evi, waardoor ik het even behoorlijk druk had ’s nachts, maar over het algemeen slaapt Mason tegenwoordig goed door. En Evi ook! Evi had algauw maar 1 flesje in de nacht nodig, en dat heeft ze nu nog steeds. Soms zelfs, slaapt ze door tot vijf uur, of onlangs zelfs tot kwart voor 7! Wauw, dat zijn echt geluksmomentjes! En ik slaap beter, langer, ben uitgeruster, leuker en rustiger. Win-win dus. Ik hoop echt dat ik mezelf niet in de vingers snijd doordat ik dit nu heb getypt, ik hoop vooral dat dit aanhoudt. Want twee goed slapende kinderen; daarmee kan ik de volle, chaotische, gezellige dagen veel beter aan!

Advertenties

5 gedachten over “Moeder van 2: hoe gaat dat?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s