Recensie

Recensie: Heelmeester

Marcel Vaarmeijer – Heelmeester: uitgeverij Luitingh Sijthoff

Als ik een ding weet van de boeken die Marcel Vaarmeijer schrijft, is dat ze verwonderen, versteld doen staan en ontzettend fijn geschreven zijn. Ik maakte voor het eerst kennis met zijn werk via De gloriedagen van Walter Gom, en dit werd acuut een van mijn favoriete boeken van dat leesjaar. Ook Voor wie ik heb liefgehad, het eerste deel in een drieluik over zijn moeder, trof me enorm. Nu is er Heelmeester. Het boek is al een tijdje uit, en stond zelfs op de longlist van de Libris Literatuurprijs, maar nu haalde ik de schade in. Eindelijk las ook ik Heelmeester.

Het boek knalt er -letterlijk- meteen goed in. De openingszin:

“Met mijn eerste scheikundedoos blies ik mijn hond op, met de tweede doos mijn kamer, met de derde ons huis.”

Kijk, dat trekt je een verhaal in. Wat volgt is een korte samenvatting van deze explosies -veroorzaakt door hoofdrolspeler Himmel- en hun ontstaan, en het begin van een wervelend boek. Het verhaalt over de familie Grunewald, die na deze reeks explosies hun intrek neemt in een verlaten hotel. Deze bouwen ze om tot privekliniek. Vader Karl en zoon Himmel behandelen hier patienten, en stellen zich al snel tot doel om chronische ziekten uit te roeien. Hoewel Himmel nog maar een achtjarig jongetje is als hij en zijn familie het hotel betrekken, wordt hij al snel de leerling van zijn vader: zo moet hij zo snel mogelijk alle 206 botten en aanverwante spieren en pezen uit zijn hoofd leren. Dit lukt hem binnen no time en zijn liefde voor de geneeskunde is gewekt.

Tweede Wereldoorlog
Vader en zoon worden in de kliniek bijgestaan door moeder Louise, die als verpleegster optreedt, oma Rosalinde die als bindmiddel voor de hele familie werkt en tante Annelisse, die als psychologe ook haar eigen plek in de kliniek heeft. Algauw zit het onderzoek van Karl en Himmel in de lift en ze weten uitzonderlijke resultaten te bereiken op het gebied van onder andere diabetes en alzheimer. Maar tegelijkertijd is er veel kritiek, en worden er leugens over de kliniek verspreid. Dit lijkt zijn oorsprong te hebben in de Tweede Wereldoorlog. Een groot geheim uit deze periode dreigt het succes van de kliniek te overschaduwen, en nog erger: de levens van de Grunewalds te bedreigen. Himmel wil antwoorden, zijn ouders willen vergeten. Kan hij zijn familie en de kliniek van de ondergang redden voor het te laat is? En tegen welke prijs?

Heelmeester

Als deze recensie uit slechts een woord zou mogen bestaan, dan zou dat ‘fantastisch’ zijn. Gelukkig heb ik iets meer de ruimte om uit te wijden en te onderbouwen. En dat wil ik ook, want ik kan niet genoeg benadrukken hoezeer dit boek mij heeft gegrepen. Vanaf bladzijde één, met die prikkelende openingszin, was ik geboeid. En dat bleef tot de laatste zin het geval. Vaarmeijer beheerst de kunst zinnen te schrijven die ogenschijnlijk luchtig zijn maar ondertussen veel diepgang bezitten. Hij schakelt bovendien erg snel tussen diepe emoties en vermaak.

“Ik was acht jaar. Tot dan toe had mijn leven in het teken gestaan van het opblazen en vernielen van dingen. Mijn ouders vernielden ook dingen, bij voorkeur elkaar. Van hen had ik het geleerd: de kunst en de schoonheid van destructie.” (blz 13)

Vaarmeijer vertelt als geen ander, houdt het tempo er continu goed in en wisselt bovendien heel goed af tussen ernst en humor. Het begin van het verhaal deed me denken aan Hotel New Hampshire van John Irving, daarna zaten er naar mijn mening vleugjes Forest Gump in, met prachtig verwerkte bijrollen van beroemde personen. Geniaal grappig gedaan. Het maakt van Heelmeester een uniek, veelzijdig en bont gekleurd boek.

Unieke bijrollen
En de personages zijn ook om van te smullen. Zo is er natuurlijk moeder Louise, die lezers zullen herkennen van Voor wie ik heb liefgehad, met al haar grillen, emoties, woedes en wanhoop, vader Karl met zijn onverwerkte schuldgevoelens, ongeëvenaarde motivatie om de wereld te redden en oma Rosalinde die ondanks een grote mond een enorm klein hartje heeft dat ze wanhopig probeert te lijmen. De beste vriend van Himmel is Ulli, zoon van een steenrijke ‘schroothoopkoning’, gek op tafeltennis en hoogbegaafd, net als Himmel. Hij zal uiteindelijk een belangrijke rol spelen bij het ontrafelen van de geheimen van Himmels familie. Stuk voor stuk vormen deze karakters een belangrijke spil in Himmels leven. En dus voor het verhaal. En die ruimte krijgen ze ook, zeer uitgebreid.

Heelmeester ontroert en verbaast en doet je smachtend wachten op meer. Meer Louise, meer Himmel, meer Vaarmeijer. Deze twee boeken, over zijn moeder, waren al om te smullen; wat zal het laatste boek dan wel niet in petto hebben? Ik kan niet wachten dit te ontdekken. Voor nu kan ik enkel besluiten door te concluderen dat Heelmeester geheel terecht op de longlist van de Libris Literatuurprijs stond. Wat een boek.

Heelmeester – Marcel Vaarmeijer €19,99

Advertenties

2 gedachten over “Recensie: Heelmeester

  1. Joh ik had nog nooit van Marcel Vaarmeijer gehoord, shame on me! Begrijp ik het goed dat dit boek geen deel uit maakt van een reeks? Die openingszin klinkt goed, ik wil gelijk meer weten haha!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s