Recensie

Recensie: Marionet

Daniel Cole- Marionet: uitgeverij Luitingh Sijthoff

Het debuut van Cole, Ragdoll, is op zijn minst spraakmakend te noemen. Het beschrijft gruwelen zoals ik ze zelden lees in thrillers en het verhaal zit erg goed in elkaar. Kort gezegd: ik was groot fan van Ragdoll. De styling, de opbouw, de omslag met de hechtingen, het droeg allemaal bij aan de leesgruwel. En nu is er Marionet. Het vervolg. Maar of deze aan Ragdoll kan tippen?

Cole dekt zichzelf in ieder geval vast in. Op pagina 33 schrijft hij:

“..maar deel 2 vond ze een weinig inspirerende kopie, het resultaat van de aloude denkfout dat een vervolg beter en grootser wordt als je hetzelfde verhaal naar New York City verplaatst.”

Ik heb hier hardop om gegrinnikt, aangezien dit boek zich ook in New York City afspeelt. In Ragdoll -even kort aangezien ik hier geen recensie van online heb geplaatst in verband met mijn blogstilte- wordt rechercheur Emily Baxter geconfronteerd met de gruwelijkste moordzaak uit haar carriere: een lijk dat bestaat uit aan elkaar genaaide lichaamsdelen -elk van een ander persoon- wijst met uitgestoken hand naar het huis van een van haar collega’s. Wat volgt is een angstaanjagend kat-en-muis-spel waarbij alles op alles gezet moet worden om de zaak op te lossen, en te overleven. In Marionet heeft Baxter promotie gemaakt, maar de zaak van de Lappenpop-moordenaar achtervolgt haar nog steeds.

Gruwelijker en angstaanjagender dan ooit
Dat verleden komt wel heel dichtbij wanneer haar hulp wordt ingeroepen door enkele Amerikaanse collega’s, die haar nodig hebben bij het oplossen van soortgelijke moorden aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Aanvankelijk is Baxter behoorlijk sceptisch maar dat trekt snel bij wanneer ze de realiteit onder ogen moet komen: de moorden die in Amerika, en daarna ook weer in Londen, worden gepleegd zijn misschien wel gruwelijker en angstaanjagender dan ze ooit voor mogelijk kon houden. Is er een copy-cat bezig? Maar met welk doel? Dan blijkt dat de moorden slechts het begin zijn en de daders veel grootsere plannen hebben. Zal Emily op tijd zijn om niet alleen zichzelf, maar ook twee wereldsteden te redden van hun ondergang?

Marionet

Vervolgdelen. De een valt enorm tegen (denk: S.J. Watson, ook al waren beide boeken stand alones), de ander is minstens zo fijn als zijn voorganger en zorgt ervoor dat er een band ontstaat tussen auteur en lezer (denk: Samuel Bjork). Natuurlijk bevindt zich ook genoeg in het grijsgebied daartussen, zoals de boeken van Emelie Schepp, die ik de ene keer heel goed en de andere keer minder goed vind maar ik schrijf deze recensie niet om vervolgdelen in het algemeen te bespreken. Dat komt later wellicht nog aan de orde, in een losse post. Vandaag gaat het over Marionet. Op zich bevat het boek alle ingredienten voor een epische leesbelevenis, namelijk nóg gruwelijker moorden, nóg meer drama, nóg meer spanning en een nóg groter speelveld.

Alles om te choqueren
Vooral die eerste, die gruwelijke moorden, vallen op. Cole trekt werkelijk alles uit de kast om zijn publiek te choqueren, te doen beven van angst en uiteraard ook om Ragdoll te overtreffen. Maar dat is hoe het uiteindelijk, na de zoveelste walgelijke beschrijving van een plaats delict, ook aanvoelt: als een manier om zijn eigen boek te overtreffen. Is het niet een lijk dat aan een levend persoon is vastgenaaid op de rug, dan is het wel een theater gevuld met poppen en lijken, verweven in een doolhof van ijzerdraad. De haren gaan je er recht van overeind staan. Wat dat betreft werkt Coles methode dus wel. Ik was zeker gechoqueerd.

Maar dat deed bij mij ietwat af aan de leesbelevenis. Ik wilde meer spanning in plaats van horror. Gelukkig besteedt Cole ook voldoende aandacht aan zijn personages. Emily Baxter is van meet af aan een intrigerende persoonlijkheid en zij wordt nu aangevuld met minstens zo fijne medespelers. Allereerst is er Edmunds, haar beste vriend en bekend figuur uit Ragdoll. Hij is haar morele kompas, zou je kunnen stellen, en haar steun en toeverlaat. Zijn privéleven wordt op een fijne manier verweven in het verhaal, zonder al te veel af te leiden van de rode draad. En dan is er CIA-agent Rouche, met wie Baxter nauw samenwerkt. Hij is wellicht het meest boeiende personage van het hele boek. Hij is mysterieus, getroebleerd, excentriek en een goede tegenhanger van Baxter.

De horror zit dwars
Het verhaal zelf, tot slot, zit goed in elkaar. Het boek begint met een verwarrende maar interessante proloog en daarna schiet het verhaal in volle vaart vooruit, als een bakje van een achtbaan dat gelanceerd wordt. En dan is er eigenlijk geen houden meer aan. Je wordt als lezer van de ene plaats delict naar de andere geslingerd, van de ene emotie in de andere en ondertussen is het zaak je hoofd er goed bij te houden. Wat dat betreft scoort Cole zeker punten. Maar al die horror. Het bleef me maar dwarszitten. Misschien ligt het aan mij, had ik er andere verwachtingen bij of een zwakkere maag dan ik dacht maar tot nu toe blijft Ragdoll veruit favoriet. Cole laat op de laatste pagina echter wel meer dan genoeg ruimte over voor een derde boek over Baxter, dus ik wacht boek drie geduldig af.

Marionet – Daniel Cole €19,99

Advertenties

3 gedachten over “Recensie: Marionet

  1. Hmmm.. ik was niet zo onder de indruk van Ragdoll. Hoewel het op punten echt origineel was, vond ik het qua gruwelen wel meevallen. Ik vind bijvoorbeeld Natsuo Kirino veel gruwelijker schrijven (Vogelman, De behandeling).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s