Recensie

Recensie: Het kleine meisje van meneer Linh

Philippe Claudel – Het kleine meisje van meneer Linh: uitgeverij De Bezige Bij

Soms worden boeken je aangeraden via een kennis of vriendin, soms door vreemden of grijpt een recensie je erg aan. In het geval van Het kleine meisje van meneer Linh waren er twee factoren die mij deden besluiten over te gaan tot de aanschaf: allereerst las ik erover in het boek van Lidewijde Paris, Hoe lees ik?. Ze benoemde hierin ook enkele passages, en zowel de stijl als het onderwerp van het boek intrigeerden mij direct. Toen was er ook nog een lovende bespreking op de blog van Marloes; bladzijde 26. Reden genoeg voor mij om ook dit kleine boekje te willen lezen.

Het verhaal zal ik slechts kort bespreken, want ik kan er niet veel over weggeven zonder het sublieme verrassingseffect te verpesten. Meneer Linh is een vluchteling uit Azië; hij heeft de oorlog in zijn land overleefd, en heeft naast een klein koffertje met persoonlijke spulletjes, enkel nog zijn kleindochtertje van slechts een paar maanden oud bij zich. De rest van zijn familie leeft niet meer. Het is een trauma waar hij maar moeilijk mee kan leven, en hij troost zich dan ook bij de gedachte dat zijn kleindochter nog wél leeft en bovendien bij hem is. Zij wordt zijn reddingsboei in een nieuwe wereld waar hij maar moeilijk kan aarden.

Meneer Linh en meneer Bark
Zijn kamergenoten in het asielzoekerscentrum vinden hem maar vreemd, en hij vindt hier geen aansluiting. Ook het nieuwe land waarin hij terecht is gekomen, vindt hij maar niks: het ruikt nergens naar. Zijn land rook naar thuis, naar de zilte zee, naar herinneringen, naar leven. Hij wandelt met zijn kleindochter door de stad, zonder doel. Wanneer hij op een dag neerstrijkt op een bankje nabij een dierentuin ontmoet hij meneer Bark. Ondanks dat ze elkaars taal niet spreken, begrijpen ze elkaar op een dieper niveau. Er ontwikkelt zich een vriendschap, een zeer hechte vriendschap. Eindelijk begint meneer Linh zich meer thuis te voelen. Maar dan verandert alles alsnog.

Het kleine meisje van meneer Linh

Wauw, wat is Het kleine meisje van meneer Linh een prachtig, adembenemend ontroerend en subliem neergepend verhaal. Het is schrijnend, helend, verdrietig en troostrijk tegelijk. Meneer Linh is zo’n kwetsbaar, breekbaar figuur. Zijn omzwervingen door de stad en zijn wanhopige verlangen naar het verleden zijn zo vreselijk treurig, en toch. Toch is het geen treurig boekje. Allerminst. Het is een sterk, mooi en bijzonder integer verhaal over het verlangen naar verbintenis, in welke vorm dan ook. Om kameraadschap en liefde te kennen, je niet alleen te voelen.

Vriendschap die voorbij gaat aan taal en afkomst
De vriendschap tussen meneer Linh en meneer Bark is zo bijzonder, dat ik er op sommige momenten tranen van in mijn ogen kreeg. Echte vriendschap gaat voorbij aan taal, afkomst en status en Claudel beschrijft dit op zo’n subtiele, ingetogen manier dat je het als lezer pas doorhebt als je het boekje dichtslaat en erover nadenkt. Want dat doet dit boekje: het zet je aan het denken. Over alles wat je hebt gelezen, over de andere perspectieven die je hierop moet loslaten en over wat je denkt te weten.

En dan is er nog de taal. Claudel schrijft werkelijk prachtig. Een paar van mijn favoriete zinnen:

“De oude man voelt zijn op hol geslagen hart. Hij praat ertegen alsof het een dier in doodsnood is. Hij probeert zijn hart te kalmeren. Het lijkt hem te begrijpen. Het komt tot rust. Als een hond die uit angst voor de storm en de donder stond te blaffen en nu weer gaat liggen op de drempel van het huis.” (blz. 30)

“Hij herinnert zich het gevoel van de hand van de dikke man op zijn schouder. Dan bedenkt hij dat hij alleen op de wereld is met zijn kleine meisje, alleen met hun tweeën. En dat zijn land ver weg is. Dat zijn land zogezegd niet meer bestaat, niets anders meer is dan stukjes herinnering en dromen die alleen in zijn vermoeide oudemannenhoofd nog bestaan.” (blz. 52)

“Je kunt nooit terugvliegen naar wat je bent verloren, denkt meneer Linh” (blz .99)

(over een ritueel uit zijn land waarbij een stervende alleen een reis naar een waterbron maakt)
“(..) alleen de goede herinneringen en mooie momenten blijven bestaan, alles wat zachtaardig en gelukkig is. De rest verdwijnt – alle herinneringen die pijn doen, die je ziel doorboren en verscheuren; ze raken verdund in het water zoals een inktdruppel in een oceaan.” (blz. 114)

Met name het laatste citaat vind ik een treffende omschrijving van meneer Linh: hij is degene die wanhopig zoekt naar dat helende bronwater, om maar te vergeten. Om enkel goede herinneringen te hebben aan zijn land en niet aan de verschrikkingen te hoeven denken. Om vooruit te kunnen, met zijn kleine meisje aan zijn zij.

Lees, leer en bewonder
Hoewel het boekje niet veel bladzijdes telt, helaas slechts 143, grijpt dit boek meer aan dan een vuistdikke roman. Claudel heeft wat hij wilde benoemen en vertellen samengebundeld op unieke wijze, en ik kan dan ook niet anders dan zeggen: lees dit boek. Alsjeblieft. Lees, leer en bewonder.

Het kleine meisje van meneer Linh – Philippe Claudel €10,-

Advertenties

9 gedachten over “Recensie: Het kleine meisje van meneer Linh

  1. Grappig, ik heb ‘m ook gelezen door het boek van Lidewijde (al stond het daarvoor al lang op mijn leeslijst). Het is inderdaad een heel mooi verhaal. Nu zou ik wel meer van Claudel willen lezen, ooit…

  2. Lidewijde vertelde ook over dit boek tijdens haar workshop (en in haar boek idd), het spreekt mij ook aan en volgens mij is het typisch zo’n boek dat ik daarna nog 3 keer herlees om het helemaal uit te pluizen ;) Mooie recensie Tessa!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s