Persoonlijk

Wat de blogstilte mij heeft geleerd

Eind vorig jaar besloot ik: de stekker gaat uit mijn blog. Misschien definitief, maar in ieder geval voor een langere periode. Een blogstilte. Ingelast uit noodzaak. Ik trok het namelijk even niet meer. Ik was zwanger, zwaar vermoeid, druk, chaotisch in mijn hoofd en voelde van meerdere kanten druk om te presteren, om ‘goed genoeg’ te zijn.

Kortom: het was echt nodig. Voor mezelf. Om tot rust te komen. Zowel fysiek als mentaal. En dus rondde ik mijn verplichtingen af en sloot mijn blog op 31 december 2017. 2018 begon ik met een schone lei. Maar wat heeft het me opgeleverd? Hoe sta ik er nu voor? Wat leerde ik en wat daarvan ga ik hier vanaf nu toepassen? Ik zal het jullie zo helder mogelijk uitleggen. Vragen? Stel ze me gerust! Ik sta open voor alle vormen van feedback!

Valkuilen en grenzen
In totaal heb ik bijna vijf maanden niet geblogd. De een zal dat misschien kort vinden, de ander lang. Voor mij was het echter een periode die lang genoeg duurde om mijn hoofd weer helder te krijgen. Na te denken over wat ik nu werkelijk wil, op welke manier en wanneer. En vooral ook: wat ik niet wil, in welke valkuilen ik niet opnieuw wil stappen en wat mijn grenzen zijn. Zo kwam ik erachter dat ik mezelf veel te veel druk oplegde. Dat is misschien een heel voor de hand liggende conclusie maar ik zat middenin mijn eigen blinde vlek en zag echt niet dat ik het mijzelf vooral moeilijk maakte in plaats van mezelf te ontzien zoals een beetje logisch nadenkend zwangere (ha!) zou doen.

Het eerste wat ik dus deed, was kijken waar ik meer druk van de ketel kon halen. Dat was sowieso het bloggen: daar kreeg ik op dat moment alleen stress van, in plaats van dat het energie opleverde. Schrappen dus. Toen keek ik naar mijn priveleven: wat kon daar anders? Het huishoudelijke gedeelte kwam al snel naar voren: dat nam ik grotendeels op me, ondanks mijn vier dagen werken -met veel drukte op het werk-, de zorg voor Mason en vele slapeloze nachten. Met mijn moeder zijn vriendlief en ik overeen gekomen dat zij eens in de twee weken komt, op zaterdagochtend, om te helpen met het zware poetswerk: de badkamer, ramen, dweilen etc. Zij doet dat nu voor ons. En de overige huishoudelijke taken zijn veel eerlijker en overzichtelijker verdeeld tussen mij en vriendlief.

De knop om
Daarnaast voelde ik ook veel druk op mijn werk om leuk voor de dag te komen. Maar dat lukte steeds niet, omdat ik met mijn hoofd nog bezig was met de sores van thuis: een waardeloze nacht, het huishouden dat nog gedaan moest worden, de krappe tijdschema’s die wij voor onszelf hebben etc. Dat beïnvloedde mijn manier van werken. Ik was meer kortaf, nukkiger, humeuriger: absoluut niet goed, dus! Een gesprek met mijn moeder (mothers do know best!) zorgde voor een ‘doorbraak’. Zij zei onomwonden tegen mij: “Je hebt een contract met je werkgever, jij wordt daar voor een x-aantal uren in de week verwacht en die verplichting heb je dus ook aan ze. De knop zal dus letterlijk om moeten.” Dat werkte erg ontnuchterend. En ze had natuurlijk ook compleet gelijk. Ik zette de knop dus om, liet mijn sores bij de voordeur en begon elke werkdag met een zo schoon mogelijke lei. En dat werkte. Sterker nog: het scheelde heel veel drukte in mijn hoofd. Natuurlijk was ik nog steeds moe, maar dat kwam thuis wel. Daar mocht ik me eraan overgeven.
En ik ging minder werken: ik zette mijn ouderschapsverlof weer in. Dat hield in dat ik in plaats van wekelijks vier dagen, eens per twee weken drie dagen ging werken. Zalig!

Les geleerd
Maar wat leerde ik hier nu van? En hoe ga ik dat toepassen? Ik hoor het jullie denken. Sorry, de aanloop was vrij lang maar ik wilde jullie ook niet onthouden hoe de afgelopen maanden voor me zijn geweest.
Ik heb deze afgelopen maanden vooral geleerd naar mijzelf te luisteren. Als mijn hoofd weer op hol slaat, denk ik nu sneller: oei, misschien moet ik even gas terugnemen. En kijk ik direct naar waar ik dat gas terug kan nemen. Op welke vlakken. En per wanneer. Het is daarmee overzichtelijker in mijn hoofd. Ik weet sneller waar ik wat aan kan pakken. Ik heb mezelf nu niet voor niets een maximum aantal aan dagen voor het posten van artikelen gegeven: op die manier ga ik niet opnieuw over mijn eigen grenzen heen.

Daarnaast ben ik echt meer tijd voor mezelf gaan nemen. Me-time. Het is zo belangrijk, ik weet het, maar ik nam het nooit. Ik was altijd druk: als moeder, als partner, als huisvrouw, als werkende vrouw. Noem het maar op en ik was ermee bezig. Stilzitten is nooit echt mijn ding geweest, maar dat moet ik nu wel van mezelf. Verplicht in de ruststand, dus. Dat was even wennen, zeker omdat ik me ook moeilijk laat vertellen dat ik ‘even moet gaan zitten/liggen’, even moet ophouden. Maar ik doe het toch maar. Ik moet ook wel, in verband met baby ‘Truus’. Zij dwingt me vaak echt tot rust te komen. Dan heb ik weer pijnlijke buiken, zit ze weer richting mijn ribben te schoppen of rolt en tolt ze als een volleerd turner en moet ik echt wel liggen.

Een platform voor mezelf
Die tijd voor mezelf nemen, zal ik op dit blog ook doen. Door mezelf niet teveel verplichtingen op te leggen. Niet teveel te moeten van mezelf. Dus meer blogvrijheid en minder structuur. Of nou ja, wel structuur qua min of meer vaste blogdagen maar geen structuur als in vaste rubrieken die op gezette tijden gepubliceerd moeten worden. Geen verplichtingen qua wat op welke dag moet. En die vaste blogdagen: heb ik een mindere week of geen voorraad, dan komt er gewoon even niets. Bloggen met de Franse slag dus haha.
Ik wil, afrondend gezegd, dit blog meer als platform voor mezelf gebruiken, in plaats van platform voor wat anderen van mij verwachten. Ik zal schrijven over wat ik wil, wat mij bezighoudt, en zal daar in een volgende blogpost nog uitgebreid op ingaan. Voor nu is het voor jullie belangrijk om te weten dat ik mijn les heb geleerd qua rust pakken en dat -zeker na de geboorte van Truus- ook sneller zal doen. Want weer zo’n lange blogstilte, dat zie ik ook niet zitten!

BELANGRIJK: Komende woensdag zal ik in een uitgebreidere blogpost ingaan op wat mijn ‘blog 2.0’ inhoudelijk zal betekenen. Kijk komende woensdag dus zeker op dit blog voor meer tekst en uitleg!

Advertenties

4 gedachten over “Wat de blogstilte mij heeft geleerd

    1. Dat is zeker ook een hele goede optie. Ik doe die vaste blogdagen grotendeels voor mezelf: dan heb ik een max die ik niet mag overschrijden van mezelf en het geeft ook mij structuur. Maar voor ieder geldt natuurlijk iets anders qua wat werkt!

  1. Goed, dat je rust neemt. Velen doen dat niet en zitten later met de gebakken peren. Ik heb een groep op Facebook over HPU, burnout en bijnieruitputting. Allemaal mensen, die maar doorgingen in de tredmolen. Ik ook, hoor!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s