Persoonlijk

Zwangerschapsperikelen: hoe gaat het nu?

Zoals jullie weten ben ik hoogzwanger van kindje nummer twee. Een meisje, dit keer. Volgende maand verwachten we haar. Maar hoe gaat het met mij? Hoe beleef ik deze zwangerschap? Wat valt mee, wat valt tegen? Hoe is het met de babykamer en hoe vindt Mason het allemaal? Ik kan me voorstellen dat, sinds mijn aankondiging van vorige week, dit vragen zijn die jullie graag beantwoord zien. Lezen jullie dus mee?

Allereerst: de zwangerschap zelf. Jeetje, wat is dat heftiger als je al een drukke dreumes -en nu inmiddels peuter- rond hebt lopen zeg! Waar ik voorheen uit mijn werk of na een lange dag onderuit kon hangen op de bank, vroeg in bed kon duiken met een boek en niks meer hoefde, wacht er nu een lief, druk, vrolijk mannetje op ons allebei die verzorging, liefde en aandacht nodig heeft. Plus een huishouden dat gerund moet worden, en een sociaal leven dat onderhouden moet worden. Ik heb hiermee geworsteld, al deze ballen in de lucht houden. Heel erg geworsteld. Tot ik besloot te filteren: wat heb ik echt nodig en wat kan ik uitbesteden? En dat heeft veel goeds gedaan. Ik heb het rustiger gemaakt voor mezelf.

Lichamelijk zwaar
En dat was ook hard nodig want lichamelijk is dit een zware zwangerschap. Truus (onze projectnaam voor de baby) is een druk, levendig kindje dat graag alle ruimte pakt, waardoor ik regelmatig harde buiken en heel veel maagzuur heb. Ze rolt als een slangenmensje door mijn buik, prikt en port op plekken waar het pijn doet en dat op de meest onmogelijke momenten. Er zit genoeg leven in, laten we het zo zeggen! En ik zou ook niet anders willen hoor. Het is alleen jammer dat er ook meer bekkenklachten bij zijn gekomen dit keer. Daarom ben ik ook twee weken eerder met verlof gegaan dan ik zelf eigenlijk wilde. Maar dat was nodig. En het hielp. Ik kan weer meer, voel me beter en sterker. Tegelijkertijd worden de maagzuuraanvallen wel steeds sterker, maar ik heb nog iets meer dan drie weken te gaan. Jikes..

Babykamer liefde
De babykamer is inmiddels zo goed als af. Ik wil nog steeds iets meer versiersels, lieve knuffeltjes en poppen, en ik vind haar kledingkastje nog lang niet gevuld genoeg, maar de basis, plus leuke aankleding, is er. Ik heb onlangs nog twee leuke posters van A Little Lovely Company besteld en die opgehangen en dat fleurt de kamer meteen zo op! Mijn vriend bevestigde twee weken geleden nog het nachtlampje (in de vorm van een wolkje) en het plankje boven de commode, waar ik nu ook een paar accessoires en boekjes op heb gezet. De kleuren in de babykamer zijn wit, zachtroze en okergeel. Vooral die laatste kleur brengt echt pit in de kamer, vind ik. Het is sowieso een favoriete kleur van me, en ik had dit al jaren in mijn hoofd qua kleurenpalet voor Truus. Het okergele komt ook terug in knuffels, en de posters, en daarmee breekt het voor mij het al te lieflijke, al te zachte. De kamer heeft pit, net als mijn dochtertje.

Grote broer
Mason bezoekt het kamertje maar al te graag. ‘Baby’ roept hij dan en kijkt verwonderd rond. Hij herkent oude knuffels en speeltjes van zichzelf, zit graag in haar ledikant waar hij zichzelf ingraaft onder het dekentje dat er nu ligt en een van de knuffels gebruikt als kussentje, hij pakt de babyboekjes erbij, herschikt haar knuffeltjes naar zijn eigen smaak en grist haar kleertjes uit de kast: hij is zo nieuwsgierig! Het concept zelf, van een baby erbij krijgen die niet meer weggaat en de impact die dat op hem zal hebben, dringt nog niet echt tot hem door, hij is ook pas twee. Maar hij weet wat ‘baby’ is en dat die in mijn buik zit. Mason is sowieso wel gek op baby’s. In de Albert Heijn bijvoorbeeld vindt hij het ook altijd leuk om door het gangpad met de luiers en babyvoeding te wandelen: ‘baby, baby’, klinkt het dan enthousiast. Maar of hij het leuk zal vinden om de aandacht van papa en mama te moeten delen? Tja, de tijd zal het leren!

Aftellen
Ik zit inmiddels op bijna 37 weken, en het grote aftellen is nu echt begonnen. Ik vind het spannend, leuk, vermoeiend, zwaar, intens, emotioneel maar ook ontzettend fijn. Fijn om straks ons dochtertje eindelijk te ontmoeten. Fijn om straks opnieuw een mensje te zien groeien, te zien ontwikkelen en te zien veranderen van hulpeloze pasgeborene naar een echt minimensje met een eigen karakter en uiterlijk. Hoe zal ze eruit zien? Zal ze een meer Aziatische inslag hebben? Of net als Mason een perfecte mix tussen papa en mama zijn? Zal het een meisje-meisje zijn of toch een tomboy? Zal ze hetzelfde karakter hebben als haar broer of juist totaal verschillend? We kunnen niet wachten om het te ontdekken. Nog een paar weken en dan gaan we opnieuw die rollercoaster van emoties, vermoeidheid, wennen, aanpassen en ontwikkelen in. Het wordt ongetwijfeld fantastisch vermoeiend. Yay!

Advertenties

Een gedachte over “Zwangerschapsperikelen: hoe gaat het nu?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s