Recensie

Recensie: Pluk een roos

M.J. Arlidge – Pluk een roos: uitgeverij Boekerij

Dit is alweer het derde deel in de Helen Grace-reeks van Arlidge. Eerder las ik Iene miene mutte en Piep zei de muis. En die beide boeken bevielen erg goed. Ik hou van de stijl en de spanningsopbouw van Arlidge.

Maar als kanttekening daarbij wil ik wel opmerken dat het eerste en tweede deel qua opzet wel erg op elkaar lijken: meerdere slachtoffers, binnen een kort tijdsbestek, op dezelfde manier gepresenteerd, dezelfde manier van onderzoek voor Helen Grace en haar collega’s en dezelfde soort ontwikkeling van hun vorderingen, met op de achtergrond nog een paar slachtoffers. Hoewel dit een zeer fijne formule is, die je als een ijzersterke magneet aan de boekpagina’s gekleefd houdt, is het wel heel veel herkenning dat ik bij Piep zei de muis tegenkwam. Met Pluk een roos, echter, wijkt Arlidge van zijn geeikte pad af. En daar hou ik eigenlijk altijd wel van. Het werd tijd.

Hoe vang je een moordenaar wiens slachtoffers niet bekend zijn?
In deze thriller wordt een lijk gevonden op het strand. Het blijkt het lichaam te zijn van een jong, Brits meisje die niet vermist werd. En daar wringt de schoen, want het lijk ligt er zeker al meerdere maanden. Na de vondst van dit lijk worden ook andere lichamen gevonden, elk uitgehongerd, in de buurt. Qua ouderdom variëren ze van enkele maanden tot zelfs jaren. En dat terwijl bij navraag bij familieleden niets verdachts op te merken valt: alle slachtoffers hadden nog contact met hun familie en vrienden. Niet meer zo veel als voorheen, maar het contact was er zeker nog.

Helen Grace beseft dat ze te maken heeft met een uiterst geslepen moordenaar, die er niet voor terugdeinst de familie van zijn slachtoffers in een wrede waan te laten. Ondertussen wisselen de hoofdstukken af met een nieuw slachtoffer, gevangen in de kelder van de dader. Zij vindt de wanhopige briefjes die haar voorgangers hebben achtergelaten en beseft dat haar een vreselijk lot wacht. Voor Helen en haar team wordt het een race tegen de klok, maar hoe vang je een moordenaar wiens slachtoffers niet eens bekend zijn bij de eigen nabestaanden?

Dit is echt een van de fijnere delen van de serie. Het roer is om en deze nieuwe koers bevalt me uitstekend! In plaats van de moordenaar op de voet te volgen bij elk slachtoffer die hij maakt, wordt nu ingezoomd op een slachtoffer, en via haar wordt steeds meer duidelijk over de beweegredenen van de dader. Het is een slimme opzet, want Helen Grace en haar team tasten ondertussen nog veelal in het duister. De tegenstelling die dit biedt, zorgt voor een aangenaam onderdeel van dit boek, wat je zonder meer geboeid houdt. Tel daarbij op dat M.J. Arlidge als vanouds lekker snel en spannend schrijft en je hebt bij voorbaat al een goede thriller.

“Helen Grace is een behoorlijk verknipt figuur”
Wat Pluk een roos echter ook zo goed maakt is de toenemende stress en strijd in Helen Grace’s persoonlijke leven. Geen thriller zo goed als de complexiteit van haar hoofdpersonage, en Helen Grace is een behoorlijk verknipt figuur, als ik zo vrij mag zijn. Maar dat maakt haar juist zo ontzettend intrigerend, zo ontzettend aantrekkelijk als personage. Een schone, burgerlijke rechercheur trekt geen miljoenenpubliek, getuige de populariteit van boeken van onder andere Jo Nesbo, Mo Hayder en natuurlijk ook M.J. Arlidge zelf. Complexe personages werken, en Helen Grace behoort qua complexiteit tot de top. Haar innerlijke strijd moet ze nu nog beter verborgen houden nu ook op haar werk collega’s tegen haar blijken te zijn. Collega’s die haar haar carrière misgunnen. Het is interessant te zien hoe Grace zich op alle fronten terugvecht, en ondertussen nog het moordonderzoek leidt.

De verhaallijn van de werksfeer waar Grace mee kampt, is een verhaallijn die ik verder uitgewerkt hoop te zien in toekomstige delen. Het geeft mijns inziens namelijk nog iets meer sjeu aan een toch al razend intelligente serie, en wat wil je als lezer nu nog meer? Pluk een roos bewijst voor mij eens te meer dat Arlidge een schrijver is die ik op de voet wil blijven volgen. Helen Grace zit onder mijn huid, en dat is een plekje waar ik zeer content mee ben. Lekker laten zitten, deze trein dendert voorlopig nog wel lekker door.

Pluk een roos – M.J. Arlidge €10,- 

Advertenties

2 gedachten over “Recensie: Pluk een roos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s