Recensie

Recensie: Piep zei de muis

M.J. Arlidge – Piep zei de muis: uitgeverij Boekerij

Na het lezen van Iene miene mutte wist ik: dit zou weleens een favoriete thrillerserie kunnen worden. Ik wachtte daarom ook niet lang met het lezen van dit tweede deel in de Helen Grace-serie toen die -samen met boek drie- voor mij bezorgd werden (nogmaals duizendmaal dank uitgeverij Boekerij!).

In Piep zei de muis is een bijzonder wrede moordenaar aan het werk. Mannen, op zoek naar betaalde liefde, worden bruut vermoord. Maar daar houdt de moordenaar niet op: de familie van het slachtoffer krijgt een orgaan opgestuurd. Wanneer meerdere slachtoffers onder dezelfde omstandigheden worden aangetroffen, begrijpt Helen Grace dat er een seriemoordenaar actief is. Opnieuw. Hoewel ze de pers in eerste instantie nog buiten schot weet te houden, maar als die er eenmaal lucht van krijgen is het hek van de dam.

Grace vecht niet alleen tegen de pers en haar moordenaar -die de omgekeerde Jack Ripper wordt genoemd- maar ook tegen haar baas. Ze krijgt weinig steun van hogerhand, en terwijl het onderzoek steeds moeizamer vordert en er slachtoffers gevonden blijven worden, voelt Grace de druk toenemen. Zal het haar lukken op tijd de identiteit van de dader te achterhalen, voor er opnieuw een slachtoffer valt?

Direct vertrouwd
Piep zei de muis
voelt direct vertrouwd, het heeft namelijk dezelfde opzet qua stijl en plotontwikkeling als Iene miene mutte. Het boek begint met een slachtoffer, gevolgd door zeer snelle ontwikkelingen in zowel het politieonderzoek als de progressie van de dader. Meer slachtoffers volgen, en het is opnieuw een race tegen de klok voor Helen Grace, die al zoveel op haar bordje had gekregen in boek een. Maar die vertrouwdheid heeft ook een keerzijde. Het voelde dit keer als een herhaling, qua opzet. Weer meerdere slachtoffers, weer die wisseling in perspectief.

Maar gelukkig zijn daar de persoonlijke problemen van Helen Grace, en haar manier van aanpak. De manier waarop Arlidge haar gestalte geeft, is prachtig gedaan. Het is puur genieten, lezen over de recalcitrante Grace, die, getergd door haar demonen en afkeer van bepaalde collega’s, haar weg moet zien te vinden in de chaos die een zware crimineel opzet.

“Wreed maar zeer effectief”
En ach, die wisseling in perspectief is ook echt zo gek niet. Sterker nog: het geeft het verhaal meer diepgang, die perspectieven voegen echt iets toe aan het verhaal. Nog voor een man slachtoffer wordt, wordt je als lezer eerst ingewijd in zijn trieste leven, en wordt er goed uitgelegd waarom iemand op zoek is naar nepliefde. Schrijnende situaties, die hard worden afgestraft met de dood. Arlidge laat iemand toe in je lezershart, en pakt diegene daarna keihard van je af. Wreed, maar zeer effectief.

Piep zei de muis is opnieuw een superfijne thriller, over een personage waar ik nog lang geen genoeg van krijg. De titel snap ik echter niet zo goed; Iene miene mutte was logisch, dat paste bij het onderwerp van het verhaal. Deze titel wijkt hier echter meer van af. Jammer, maar het zorgt wel voor een rij leuke, herkenbare titels binnen deze serie. Ik kan niet wachten om deel drie te lezen!

Piep zei de muis – M.J. Arlidge – €10,- 

Advertenties

Een gedachte over “Recensie: Piep zei de muis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s