Recensie

Recensie: Post mortem

Emelie Schepp – Post mortem: uitgeverij De Fontein

Van Schepp las ik al eerder Narcotica en Memento. Beide boeken hebben officier van justitie Jana Berzelius centraal staan. Het is een gecompliceerd karakter, zoals dat alleen in goede thrillers kan: een vrouw met duistere geheimen, die haar steeds weer lijken in te halen. Hoe zou het haar vergaan in Post mortem?

De focus ligt ook nu weer op Berzelius. Haar demonen uit haar jeugd zijn nog lang niet verslagen, en daar ondervindt ze de nare gevolgen van aan den lijve. Ondertussen moet ze nog altijd haar verleden geheim houden voor de buitenwereld. Niemand mag weten welke jeugd zij heeft gehad, hoe zij werkelijk in elkaar steekt. Maar dat is moeilijk nu haar demon vrij is, en haar tergt op een manier die ze niet voor mogelijk had gehouden.

En dan is er nog de zaak van de politie waarbij ze haar expertise moet verlenen. Maar ook die zaak komt akelig dichtbij haar zelf. De politie is bezig een zaak te onderzoeken waarbij verschillende mensen op gruwelijke wijze worden verminkt en vermoord. Ambulancebroeder Philip, die bij alle gevallen wordt opgeroepen om eerste hulp te verlenen, begint er een patroon in te ontdekken. Het zijn mensen die hij eenmaal eerder heeft ontmoet, in een grijs verleden. Er zijn toen fouten gemaakt waar nu de afrekening voor volgt. Hij beseft dat hij weleens het nieuwe slachtoffer kan zijn, maar de politie ziet hem juist als verdachte. Wat moet hij doen om de waarheid boven tafel te krijgen voor het te laat is?

Post mortem

Post mortem leest, zoals elk boek van Schepp tot nu toe, lekker vlot. Dit komt door hoe zij schrijft: aangenaam en scherp. Er zit vaart in. En dat is maar goed ook, want het Berzelius-verhaal, waar -terecht- ook dit keer weer de focus op ligt, wist me dit keer niet zo te behagen. Het voelde als een herhaling van Narcotica, terwijl ik liever verdere ontwikkelingen had gezien. De draad van haar verhaal is direct weer opgepakt, maar er zitten mij te weinig nieuwe ontwikkelingen in. Het is bekend, het spannende randje mist in Post mortem.

De politiezaak zelf echter wist mij wel sterk te boeien. De moorden zijn gruwelijk, de details bijna grotesk en er zit spanning in. Philip wordt van dichtbij gevolgd in zijn twijfels, zorgen en emoties en dat was een aangename toevoeging. Ik had algauw mijn verdenkingen, en werd toch nog -vlak voor de finale- op het verkeerde been gezet. Knap!

Post mortem is niet Schepp’s sterkste boek, helaas. Er is wel weer een verhaallijn uitgezet voor het volgende boek, maar ik hoop dat de nadruk in boek vier meer op het politieteam ligt, en minder op Berzelius. Tenzij iemand aan haar gaat twijfelen: dat zou ik dan wel weer heel graag lezen. Ik ben benieuwd welke volgende stappen Schepp voor al haar personages in gedachten heeft. Ik zeg: kom maar op! Ik ben er klaar voor.

Post mortem – Emelie Schepp €19,99

Advertenties

Een gedachte over “Recensie: Post mortem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s