Recensie

Recensie: Het land

Aukelien Weverling – Het land: uitgeverij Meulenhoff

Het Hollandse boerenplatteland; het is onderwerp van meerdere boeken, waaronder Franca Treurs Dorsvloer vol confetti. Maar Het land is anders. Dieper, intenser. En veel, veel schokkender.

Het boek vertelt over Betje, die als enige dochter in een strenggelovig boerengezin in Zeeland opgroeit. Haar dorp is zeer christelijk, en de regels en wetten van God zijn diep in hun wortels verankerd. Ruimte voor uitbundigheid, ijdelheid of vertier is er nauwelijks. Er moet hard gewerkt worden en dankbaarheid getoond worden voor het rijke leven dat de Heer hen gunt. De dagen bestaan uit het helpen van Moe en Pa, hier en daar een bezoek aan een vriendinnetje of de buurjongens, maar voor het overgrote deel van de dag zit Betje aan huis gekluisterd. Haar wereld is klein, maar toch droomt ze over de wijde wereld, en denkt ze na over het ontstaan van het universum.

Ze vindt hierin een metgezel in de jongste van haar buren. Hij wordt haar eerste vriendje, en geeft haar een ‘ketters’ boek over het heelal en de sterren. Wanneer een oude boer overlijdt, komt zijn woning op de markt. De dorpsbewoners doen hun best de woning over te laten gaan naar een jong stel uit het dorp, maar tot grote schok wordt de woning verkocht aan buitenstaanders. Mensen van buiten het dorp. Van een andere etnische achtergrond, zelfs. Het dorp moet erg wennen, maar dit wil niet erg vlotten. Betje krijgt er niet zoveel van mee, zij richt zich op haar vriendje, die wel de brug wil slaan tussen het dorp en de nieuwe bewoners. Maar dan gebeurt er iets compleet onoverkoombaar, en bevindt het dorp zich in het oog van een storm van ongekende proporties.

Het land

Wat ik ontzettend knap vind van Weverling is hoe zij de spanning opbouwt. Want hoewel het verhaal -zeker de eerste 80 bladzijdes- rustig voortkabbelt, zit er spanning in de lucht. Het dorp en haar bewoners ogen sympathiek en kalm, maar tussen de regels door is al te herleiden dat er weinig ruimte is voor tegenspraak. Voor dingen of mensen die ‘anders’ zijn, of er andere gedachtes op nahouden. Je hebt je te vormen naar de wetten van het platteland en God, punt. De komst van de nieuwe inwoners wordt uitstekend beschreven, met name welk effect dit op het dorp heeft. De manier van benaderen is ronduit grof, Weverlings personage Betje beschrijft de leden van het nieuwe gezin bijvoorbeeld standaard als ‘dat wat de moeder is’ of ‘dat wat de oudste dochter is’.

Hiermee ontstaat een kloof, die ook niet verkleind wordt. Het is typerend voor deze tijdsgeest, waarin de maatschappij verdeeld is in verschillende kampen die zich moeizaam openstellen voor de ander. Hoe dit compleet uit de hand kan lopen, schetst Het land. Weverling werkt naar een ongekende apotheose toe, die me happend naar adem en vol afschuw achterliet. Juist door haar stijl, het op afstand houden van alle personages -ook Betje wordt constant ‘je’ genoemd, waardoor je als lezer op afstand gehouden wordt- en met name het nieuwe gezin, en de droge humor die ze hanteert, zorgen voor een beklemmend gevoel.

Het land is een boek dat enorm tot de verbeelding spreekt: je ziet het landschap voor je, voelt de beklemmende wereld waar Betje in leeft, leeft mee met het nieuwe gezin en bent in shock wanneer je doorkrijgt welke richting het verhaal inslaat. Ook al ben je een buitenstaander, word je bewust op afstand gehouden, het is juist deze setting die zorgt voor een des te grotere schok. Wat een einde. Wat een verhaal. Dit boek zindert na. Dreunt na, beter gezegd. Prachtig.

Het land – Aukelien Weverling €17,99

Advertenties

11 gedachten over “Recensie: Het land

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s