Recensie

Recensie: Maan en zon

Stefan Brijs – Maan en zon: uitgeverij Atlas Contact

Ik hou van familiekronieken, van verhalen waarin de geschiedenis van een familie wordt opgetekend. Ik groei graag mee met de personages, deel graag in hun beslommeringen en emoties. Wat dat betreft kom ik met Maan en zon goed aan mijn trekken. Deze roman over een tweetal bijzondere mannen die ten tijde van een bewogen Curaçao proberen het hoofd boven water te houden.

Het verhaal wordt verteld door broeder Daniel, de eerste zwarte broeder op Curaçao. Hij werkt als leerkracht op een schooltje op een arm gedeelte van Curacao, en hij krijgt begin jaren ’60 de twaalfjarige Max in zijn klas. Max is een lange, slungelige jongen die algauw een pientere leerling blijkt. Hij is vriendelijk, rustig en blijkt broeder Daniel graag te helpen met alledaagse klusjes in het lokaal. Gezien zijn uitmuntende schoolresultaten en goede houding beginnen Max en broeder Daniel een toekomst voor Max te plannen. Een carrière als onderwijzer is Max’ grote droom. Maar ze hebben buiten het lot en bovenal Max’ vader Roy gerekend.

Roy is een ‘echte Antilliaanse man’, voor wie status ontzettend belangrijk is. Je hebt als ‘echte’ man niet één vrouw, maar meerdere, niet één kind maar meerdere en zorgen voor je gezin behoort niet tot het standaard mannenpakket. Roy voorziet in zijn inkomen door als taxichauffeur rond te rijden op het eiland. Niet in zomaar een auto, maar in een Amerikaanse Dodge, zijn oogappel. Roy heeft jarenlang niet naar Max en zijn moeder Myrna omgekeken, maar wanneer hij hoort dat ze op straat komen te staan, neemt hij zijn verantwoordelijkheid en zorgt hij ervoor dat ze in een nieuw -ware het erg schamel en klein- huisje terecht kunnen. Hij ziet niet veel om naar Max, maar deelt wel lief en leed met broeder Daniel. Die fungeert op zijn beurt weer als schakel tussen Roy, Myrna en Max, maar het bezorgt broeder Daniel ook een positie waar hij niet altijd even blij mee is. Broeder Daniel is de eerste die verneemt dat Roy Max niet als onderwijzer wil laten opleiden, maar dat hij in zijn vaders voetsporen moet treden en ook taxichauffeur moet worden.

Veertig jaar later is het leven van beide mannen niet gelopen zoals ze zouden willen, en het leven heeft hen op meerdere vlakken verrast, verraden of gewoonweg in de steek gelaten. Max is op het vliegtuig naar Nederland gestapt, en misschien komt hij niet meer terug. Wat heeft hiertoe geleid? Wat had het leven voor de beide mannen in petto? Wat heeft hen gevormd en hen de besluiten doen nemen de voorbijgegane jaren?

Maan en Zon

Maan en zon is een epische familievertelling, waarbij het leven in al haar facetten de revue passeert. Net zo fijn als het leven kan zijn, neemt het leven ook. En bij de familie van Roy en Max wordt er wel heel veel genomen. Of ontnomen, eigenlijk. Toekomst, dromen, familie, liefde, hoop; het is allemaal inwisselbaar. De levenslessen die met name Max leert, zijn harde, bikkelharde lessen. Voor niks gaat de zon op, en dat ondervindt Max gedurende zijn jeugd en ook zijn adolescente leven aan den lijve. De stijl die Brijs hanteert om de levens van deze mannen op te tekenen is even sierlijk als direct. In niet mis te verstane woorden worden conflicten, keuzes, leugens en liefde beschreven. Maar het is ook een mooie stijl, een stijl die uitnodigt tot doorlezen, een stijl die het tot je nemen van het verhaal makkelijker maakt.

Dit is dan ook zo’n boek dat in je hoofd blijft hangen en het stoppen met lezen vrijwel onmogelijk maakt. Het heeft sjeu, ritme, zit vol gebeurtenissen en emoties en spreekt daarmee enorm tot de verbeelding. Door de setting, de Nederlandse Antillen, waan je je in de tropen, maar je wordt wel continu met je neus op de feiten gedrukt. De jaren ’60, ’70 en daaropvolgende jaren waren moeilijke jaren voor de eilandbewoners, en de impact die deze gebeurtenissen hebben op Roy en Max wordt treffend en raak beschreven. Brijs schuwt niet om te confronteren, om je te doen nadenken over maatschappelijke onderwerpen en dat is precies het effect dat Maan en zon op mij had. Met pijn in mijn hart las ik de laatste regels, met pijn in mijn hart sloeg ik de laatste bladzijde om. Wat een rit!

Maan en zon is immens, puur, rauw, echt, fraai, poëtisch, confronterend, schrijnend, oprecht en heftig. Maar man o man, wat is het bovenal een schitterend verhaal. Hoe komt iemand tot het maken van keuzes? Brijs heeft hier op unieke wijze antwoord op gegeven, in een onnavolgbaar mooie stijl. Dit boek zou zomaar één van de mooiste boeken die ik las kunnen zijn. Sta jezelf toe van je sokken te worden geblazen. Lees dit boek, alsjeblieft.

Maan en zon – Stefan Brijs €12,50

Advertisements

3 gedachten over “Recensie: Maan en zon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s