Persoonlijk

9 maanden op, 9 maanden af

Het is alweer 9 maanden geleden dat Mason geboren werd, 9 maanden geleden dat ik voor het eerst mama werd, 9 maanden geleden dat ons leven -op een hele positieve manier- op zijn kop werd gezet. Het lijkt zo kort geleden, maar man o man, wat gaat de tijd snel! 

Op een rustige zaterdagochtend -we hadden net plannen gemaakt voor de dag (ik wilde nog graag naar het Boekenfestijn)- barstte de geboortebom ineens: de bevalling begon! Ik heb het relatief goed gehad, het duurde slechts 6 uren, en toen was de kleine man er, eindelijk! Na maanden in spanning naar dit moment te hebben toegeleefd was het dan eindelijk zover: onze nieuwe rol als papa en mama was begonnen. We stortten ons met veel plezier en overgave op de verzorging van onze kleine uk, en groeiden langzaam maar zeker in deze rol.

Dat ging -zoals wel meer ‘verse’ ouders zullen herkennen, met vallen en opstaan. Meermaals hebben we met de handen in het haar gezeten: ‘wat wil ‘ie nou?! Kon ‘ie maar praten!’ Maar het wende snel, het nieuwe ritme, de nieuwe persoon in ons leven. En al snel voelde het vertrouwd, eigen, natuurlijk. Mason is een lief, supervrolijk en hongerig kereltje, dat liever niet slaapt (grr) maar de wereld om zich heen juist wil verkennen. En dat het liefst non-stop. Het is een nieuwsgierig aagje, dat moeilijk stil kan zitten. Constant is hij in beweging, constant ziet hij iets nieuws dat zijn aandacht verdient. En dus beweegt hij, bijna non-stop vanaf het moment dat ‘ie wakker is.

Inmiddels is het een kleine, grote man van 10 kilo, zit ‘ie al in maat 74 en is het baby-achtige er echt al af. Hij is van tijgeren overgegaan op kruipen, en verkent vol overgave de woonkamer, en alle dingen die hier staan en liggen. Het ‘nee, niet doen!’ roepen is begonnen, en we genieten hier met volle teugen van. Mason is een heerlijk kereltje, en de keren dat we ‘wauw, wat hebben we toch een fantastisch kind’ tegen elkaar zeggen, zijn niet op tien handen te tellen. Het is ongelooflijk hoe blij en gelukkig ik van mijn kleine man word. Soms word ik overmand door emoties (hallo, ontzwangeren) als ik naar hem kijk, en vullen mijn ogen zich met tranen van geluk.Want wat hebben wij het goed voor elkaar, wat zijn wij dolgelukkig, als gezinnetje van drie. De liefde die ik voor Mason voel is zo intens, zo diep, dat had ik nooit kunnen vermoeden.

mason
Ons kleine prinsje! 9 maanden oud alweer, ongelooflijk…

Het verrast me soms, en ontroert me. Hoeveel liefde, correctie: onvoorwaardelijke liefde, ik voor mijn kleine wezentje voel. Hij kan een enorme pot bij me breken, en ik fluister hem elke dag in hoeveel ik van hem hou, dat ik hem nooit wil kwijtraken en dat ik altijd voor hem zal zorgen, er altijd voor hem zal zijn. Elke avond voor het slapengaan, als we hem slapend in zijn ledikant leggen, fluister ik hem -naast het uitdelen van een paar welterusten-kusjes- ook in: “Welterusten kleine prins”. Want dat is hij. Onze prins. Ons nieuwe hoofd van het huishouden. Want ons leven draait om hem. En zijn leven draait om ons. Het is zo mooi om te zien hoe hij nu echt gehecht aan ons beide is, en ook enorm veel liefde voor met name mijn oppassende schoonmoeder en schoonzusje heeft. Zijn grijns, elke ochtend bij het ontwaken, is zo heerlijk, zo’n genot om naar te kijken. Ook al heb ik een lange nacht met hem gedraaid: mijn slaapgebrek is -voor een kort moment- even vergeten.

Mason is mijn grote liefde. Zonder meer. Hij groeit wat mij betreft veel te hard. Ik verlang soms terug naar de dagen waarin hij nog een klein bundeltje baby was, maar aan de andere kant kan ik ook niet wachten op de toekomst, en verheug ik me elke dag weer om hem zichzelf te zien ontwikkelen. Hij staat tegenwoordig steeds steviger op zijn kleine beentjes, trekt zich overal aan op en wiebelt dan alle kanten op maar: hij doet zijn best, en is onbevreesd. Alles vind hij leuk, alles is mooi en interessant. En dat geldt ook voor Mason zelf. Wat hebben wij het getroffen met hem. Wat een prachtig, mooi, lief en leuk kindje hebben wij. Ik kan hier zo nog 67 alinea’s over doorgaan, maar ik hou het voor nu voor gezien. Het is een gek idee dat Mason morgen langer uit mijn buik is dan dat hij in mijn buik heeft gezeten, en al helemaal dat hij over 3 maanden (!!) al een jaar oud is. Ik kijk uit naar de volgende mijlpalen, met als eerste op de agenda zijn eerste kerst! Nu ga ik eerst weer in mijn telefoon door de talloze Mason-foto’s die ik heb opgeslagen scrollen. Gewoon, omdat het kan.

Advertenties

4 gedachten over “9 maanden op, 9 maanden af

    1. Ahh dank je! Hij is echt prachtig he? haha
      Het gaat echt ongelooflijk snel. Nog maar 3 maanden en dan is ‘ie al 1 jaar! Boeh, daar wil ik nog even niet aan denken! Eerst nog lekker genieten van zijn baby-zijn :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s