Recensie

Recensie: Daar heb je vrienden voor

Astrid Harrewijn – Daar heb je vrienden voor: uitgeverij Boekerij

Het nadeel van trilogieën is dat -over het algemeen- het tweede deel, het middenstuk, tegenvalt in vergelijking met de opbouw en de afsluiter. Daar heb je vrienden voor is zo’n tweede deel, in een trilogie die begon met de roman Drie vrienden, een huis (en een klusjesman). In deel één stond Noor centraal, in dit tweede deel Joost, en het derde deel is voor Kiki. Kan Astrid Harrewijn mijn theorie over tweede delen ontkrachten?

Het begin van de roman voelt in ieder geval direct vertrouwd. Het is niet zo lang geleden sinds ik deel één las, en daarom voelt Joost nog als een vertrouwd personage. In het eerste hoofdstuk bevindt hij zich in Rome, om onderzoek te doen naar keizer Augustus. Zijn uitgeverij wil dat hij een nieuwe weg inslaat: het moet voornamelijk gaan over het seksleven van de keizer. Een soort Vijftig tinten grijs, maar dan ten tijde van de Romeinen. Joost weet zich in eerste instantie geen raad met deze opdracht, maar als hij door samenloop van omstandigheden kennismaakt met enkele pittige Italiaanse dames die geen blad voor de mond nemen, lukt het hem toch aardig. Het contact met de dames doet hem echter ook beseffen dat hij een kind wil. Maar daar heeft hij ook een vrouw voor nodig.

En daar ontbreekt het hem aan. Eenmaal thuis in Amsterdam wordt hij door Kiki met zijn neus op de feiten gedrukt: als hij wil dat er iets gebeurt, zal hij daar zelf voor in actie moeten komen. Maar er komen enkele andere zaken tussendoor, die ook de aandacht van Joost vragen. Zo wordt hij in één dag twee keer ontslagen, doet hij een bijzondere ontdekking in de kelder van het Rijksmuseum die hem op het spoor van een geheim genootschap brengt en begint hij een nieuwe carrière als klusjesman. Hij probeert zijn leven weer op orde te krijgen, maar loopt vast in de details. Waarheen leidt de vondst in het Rijksmuseum hem? Komt het nog goed met zijn carrière? En wat moet hij met zijn kinderwens?

daarhebjevriendenvoor

Wat een ongelooflijk fijne schrijfstijl heeft Harrewijn toch. Ze weet materie behapbaar, aantrekkelijk en prettig leesbaar te maken, en schroomt ook niet om zichzelf op de hak te nemen. Op het moment dat ik het idee kreeg dat de speurtocht naar de achtergrond van de vondst in het museum Dan Brown-achtige vormen begon aan te nemen, zwiept Harrewijn er zelf een Dan Brown-moment in. Letterlijk! Daar houd ik van. Daar heb je vrienden voor is gevuld met talloze gebeurtenissen, plottwists en andere zaken, en daardoor vlieg je door het boek. Het verveelt geen moment, al is het soms wel goed opletten welke richting het verhaal ook alweer is opgegaan en wat de nieuwe ontwikkelingen zijn.

Wat bijzonder is aan dit boek is dat Harrewijn het verhaal vertelt vanuit een mannelijk perspectief. Dat kan lastig zijn, voor vrouwen. Want laten we wel wezen: hoe goed begrijpen we elkaar eigenlijk? Juist. Toch is ze er -naar mijn mening- goed in geslaagd een geloofwaardig mannelijk personage neer te zetten. Een personage met twijfels, als ieder mens, een personage met dromen, wensen, gevoelens en verlangens. En een personage dat in bepaalde situaties net even iets spitsvondiger uit de hoek komt dan diens vrouwelijke tegenhangers. Wat ik echter wel bijzonder vond -mannen, is dit echt waar?- is dat Joost zijn geslachtsdeel een naam heeft gegeven. En wat voor naam! Ik heb er smakelijk om gelachen. Net als om zoveel andere dingen, wat het lezen van Daar heb je vrienden voor zo’n plezierige ervaring maakt.

Ik kan dan ook niet anders dan reikhalzend uitkijken naar het derde deel. Wat zal Harrewijn in petto hebben voor Kiki? Haar verhaallijnen zijn al deels uitgezet in dit tweede deel, en het belooft veel goeds. Oh enne, die mythe over tweede delen? Die is bij deze ontkracht. Ruimschoots.

Daar heb je vrienden voor – Astrid Harrewijn €15,- 

Lees hier mijn recensie van deel één van deze reeks, Drie vrienden, een huis (en een klusjesman).

Advertenties

13 gedachten over “Recensie: Daar heb je vrienden voor

  1. Ik vond deze ook heel goed. Leuk dat jij dat ook vindt. Ik heb het eerste deel trouwens niet gelezen en heb daar ook niet zo’n behoefte aan. Dit boek staat heel goed op zichzelf.

    1. Goed om te lezen dat het ook op zichzelf gelezen kan worden, kreeg vandaag nl. een mailtje van de uitgever dat er ook een exemplaar naar mij onderweg is, maar heb deel één niet gelezen.

  2. Ik heb net deze ochtend een blogpost geschreven die ook begint met het vooroordeel over middelste delen van trilogieën ;) Ik heb nog nooit iets van Astrid Harrewijn gelezen, maar dat gaat vast een keer gebeuren als ik zin heb in iets luchtigs.

    1. Haha leuk, ik ga je blogpost lezen!
      Astrid Harrewijn schrijft inderdaad wel luchtig, maar er zitten toch hele fijne onderwerpen in die ze heel goed uitwerkt en waaruit blijkt dat ze er onderzoek naar heeft gedaan (dit had ik met name bij het eerste deel). Verkijk je daar dus niet op!

      1. Dat lijkt me een fijne combinatie :) Het middelste deel van een trilogie was van De verborgen universiteit van Natalie Koch, mocht je je afvragen over welk artikel ik het had.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s