Recensie

Recensie: Doelwit

Linda Jansma – Doelwit: uitgeverij The Crime Compagnie 

Ik las eerder één ander boek van Linda Jansma, en ik schrok toen nogal van de bikkelharde verhaallijn en het taalgebruik dat ze hanteerde. Dat boek was Vrij spel, een boek over groepsverkrachting, bendegeweld en politie-optredens die slecht aflopen. Zonder scrupules beschrijft Jansma daarin het geweld dat een jong meisje wordt aangedaan, en daarbij werd het mij meermaals bijna te gortig.

Toch besloot ik Jansma nog een kans te geven, met Doelwit, een verhaal over eerwraak. Het boek is ingedeeld in twee periodes:
2008: Judi werkt als vertrouwenspersoon op een middelbare school. Hier krijgt ze te maken met allerhande problemen waar de, vooral vrouwelijke, leerlingen mee kampen. Dan loopt Leila haar leven binnen. Ze wil praten, over haar verliefdheid op Thomas, een Nederlandse jongen, en de problemen die dit binnen haar familie geeft. Haar broer Tarik houdt haar als een havik in het oog, en haar familie duldt niet dat zij het aanlegt met iemand buiten hun jezidi’s-Koerdisch geloof. Ze wordt mishandeld door haar broer, die haar verdenkt van allerhande activiteiten. Wanneer Tarik het vermoeden krijgt dat Leila met Judi praat, begint hij haar lastig te vallen. Het begint met kleine pesterijen, maar het neemt steeds gewelddadiger vormen aan. Hoe veilig zijn Leila en Judi nog?

2012: Judi wordt in haar woning overvallen, en zwaar mishandeld. Ternauwernood kan ze aan haar aanvaller ontsnappen, maar ze komt er niet zonder kleerscheuren vanaf. Ze weet zeker wie haar heeft aangevallen: Tarik. Maar hoe weet hij waar ze woont? Zij en Leila zijn in 2008 ondergedoken, en vallen onder de bescherming van twee rechercheurs, die als enige op de hoogte zijn van hun verblijfplaats. Dan wordt na Judi ook Leila aangevallen. Zij eindigt zwaargewond op de intensive care, maar wat nog erger is: haar zoontje Cem is verdwenen. Judi verdenkt direct Tarik en zijn familie, maar de rechercheurs willen haar niet zomaar geloven, ondanks alle voorgeschiedenis. Daarom zit er nog maar één ding op: zelf op onderzoek uit. Maar of dat nu zo verstandig is? Sommige geheimen uit het verleden dienen begraven te blijven, en haar zoektocht naar de waarheid brengt juist datgene dat ze het meest liefheeft, in groot gevaar.

doelwit

Wat een razend spannende, knap geschreven thriller is Doelwit! Waar ik opnieuw een bikkelharde, wrede thriller verwachtte, kreeg ik een mooi, raak geschreven en vooral indringend verhaal over eerwraak, liefde en opoffering. Linda Jansma is opnieuw rauw in haar bewoordingen, maar ik proefde bij Doelwit enige ingetogenheid. Wellicht omdat het verhaal gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, en Jansma in haar slotwoord ook haar persoonlijke gevoel erbij kenbaar maakt. Dit is niet zomaar een thriller, niet zomaar een boek, maar een verhaal waarvan Jansma het belangrijk vindt dat het verteld wordt.

Nu heb ik -naast Vrij spel en nu dus Doelwit– geen vergelijkingsmateriaal met haar thrillers, maar deze thriller beviel me vele malen beter. De personages zijn weliswaar net zo levensecht en aimabel, maar de toon is anders. Hierdoor kon ik me beter focussen op het verhaal, en die blijkt zeer de moeite waard. Je voelt als lezer haarscherp aan dat het helemaal de verkeerde kant opgaat met Judi en Leila in 2008, maar welke omvang de ramp die dat jaar plaatsvindt werkelijk heeft, bewaart Jansma tot het einde. En die plottwist, want daar kun je wel van spreken, kwam totaal onverwacht. Met als resultaat dat ik, op een moment dat ik meende te weten hoe het allemaal in elkaar stak, compleet verrast werd.

Mede daardoor is Doelwit een verhaal dat nog lang in mijn hoofd nazindert. Leila en Judi hebben een warm plekje in mijn hart, en het was een mooie ervaring om over hun schouders mee te lezen. Jansma speelt goed in op emoties, blijft realistisch zonder overdrijvingen in zowel taalgebruik als verhaallijnen en wisselt slim tussen de jaren. Het verhaal dat zich langzaam maar gestaag ontvouwt, is zeer de moeite waard en ik raad iedereen dan ook aan deze indringende thriller te lezen. Het zal je niet ongemoeid laten.

Doelwit – Linda Jansma €6,95

Advertenties

9 gedachten over “Recensie: Doelwit

  1. Ik hou wel van de boeken van Linda Jansma. Ik las Houvast, Schuilplaats en Verbroken en die vond ik allemaal heel fijn lezen. Over Houvast schreef ik ook dat het een script voor een actiefilm zou kunnen zijn, met al die overvallen, vechtpartijen en achtervolgingen, dus ik begrijp wel wat je schrijft over Vrij spel.

  2. Goed dat je Linda Jansma hier een podium geeft. Deze moedige thrillerschrijfster ontwikkelt zich nog steeds, en daar mogen we blij mee zijn. Met rauw taalgebruik heb ik geen moeite, zolang het maar functioneel als uiting van emotie gebruikt wordt, en (wat bijvoorbeeld de soms adembenemende up-tempo auteur Wladimir Arn zo goed kan) afgewisseld wordt met mooie en ontroerende scènes. Waarom mag het bij films en in muziek wel, en in boeken niet? Zoals bij Irvine Welsh moet het net niet worden, maar rauw taalgebruik geeft een verhaal intensiteit en snelheid, wat tegenwoordig hard nodig is, want anders gaan de lezers liever Netflix op of ff lekker gamen. Ik zie (zonder te willen overdrijven) Linda Jansma zich nog wel Tarantino-achtig doorontwikkelen. Dat belooft dus nog wat. In de gaten houden, die Jansma.

  3. Ik moet nog steeds een keer een boek van Linda Jansma lezen. Recensies over haar boeken zijn vaak positief. Eigenlijk ben ik meer van de Scandinavische en Amerikaanse thrillers, maar ik begin stiekem wel nieuwsgierig te worden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s