Maandelijke Murakami

Recensie: De olifant verdwijnt

Haruki Murakami – De olifant verdwijnt: uitgeverij Atlas Contact

Elke maand bespreek ik een boek van Haruki Murakami op mijn blog, de Maandelijkse Murakami. Zijn gehele oeuvre zal hierbij de revue passeren. Ik lees de boeken niet in een bepaalde volgorde, maar wissel af tussen de genres. Deze maand recenseer ik De olifant verdwijnt.

Haruki Murakami heeft meerdere verhalenbundels geschreven. Eerder las ik al Kangoeroecorrespondentie en Blinde wilg, slapende vrouw. De olifant verdwijnt is ook een verhalenbundel. Hierin zijn de verhalen uit Kangoeroecorrespondentie en de verhalen uit de gelijknamige bundel uit 2005 samengevoegd. In de bundel zijn zeventien verhalen opgenomen. Hiervan had ik tien al gelezen. Jammer, want zo ging ik wel erg snel door het boek heen. Enkele verhalen die ik al eens had gelezen kwamen me bekend voor, andere niet. Daarbij kwam ik er tijdens het lezen pas achter dat het ik het verhaal al eens gelezen had. Dit gebeurde onder andere bij Ramen en Een familiegeschiedenis. Toch wisten deze verhalen mij opnieuw te interesseren en was het leuk om ze opnieuw te lezen.

Maar het interessantst waren de -voor mij- nieuwe verhalen. Zo leest De dansende dwerg als een sprookje, doet TV People sterk denken aan 1Q84 en heeft met name De stilte mij overrompeld. In dit verhaal kaart Murakami sociaal-maatschappelijke onderwerpen als pesten, zelfmoord en geweld aan. Zijn toon hierbij is bijzonder ingetogen, gevoelig en warm. Het voelt of hij zijn ziel en zaligheid in dit verhaal heeft gestopt, alsof dit verhaal geschreven moést worden. Hoe dan ook.

Heel anders is Schuurtjes in brand steken. Het is een verhaal over een ogenschijnlijk licht vergrijp, schuurtjes in brand steken, maar is in werkelijkheid een verhaal over iets veel gruwelijkers. Zoals het Murakami siert is niets wat het lijkt, en dit voert hij in meer verhalen door. Wat ik extra leuk vind is dat het verhaal Opwindvogels en dinsdagse vrouwen een korte inleiding is van het boek De opwindvogelkronieken. Het zet de grote lijnen van het verhaal reeds uiteen, maar dan in sneltreintempo.

olifantverdwijnt

Het is deze variatie aan verhalen die de boeken van Murakami, en in deze context zijn verhalenbundels, zo de moeite waard maken. Hij weet zichzelf steeds weer opnieuw uit te vinden en zijn korte verhalen blinken uit in creativiteit. Het is in zijn korte verhalen dat hij zich van andere kanten laat zien: gevoeliger, serieuzer of juist obscuurder. Verhalen als Schuurtjes in brand steken zijn interessant omdat Murakami laat zien ook andere genres dan het surrealisme waarom hij bekend staat beheerst. Ditzelfde ervoer ik bij de bundel Blinde wilg, slapende vrouw. Het verhaal De spiegel verraste mij enorm. Lees hier waarom.

Wat Murakami zo’n groot verteller maakt is die veelzijdigheid, die onnavolgbare logica en het onvoorspelbare. De olifant verdwijnt is wat dat betreft een treffende afspiegeling van Murakami’s kunnen. Maar tegelijkertijd is het ook een boek dat me teleurstelde. Ik had liever meer nieuwe verhalen gehad. Nu had ik zeven van de zeventien verhalen nog niet gelezen, nog niet eens de helft. Zonde. Het volgende verhaal dat ik ga lezen is Waarover ik praat als ik over hardlopen praat. Daarin zullen vast geen verhalen staan die ik al ken. Op dus naar de volgende maand.

De olifant verdwijnt – Haruki Murakami €15,-

Voor de maand juli lees ik Waarover ik praat als ik over hardlopen praat.

Advertenties

6 gedachten over “Recensie: De olifant verdwijnt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s