Persoonlijk

Het einde van mijn zwangerschapsverlof

Het is vrijdag als deze post online komt, en ik heb geen idee hoe ik er dan bij zit: op mijn werk, dat staat vast. Maar in welke emotionele staat? Geen idee. Vast met een sterk gevoel van heimwee naar mijn kleine man want: mijn zwangerschapsverlof is officieel afgelopen. 

Wat is de tijd omgevlogen! Ongelooflijk. Voor mijn gevoel ben ik net bevallen en is mijn zoontje nog ieniemini klein. Natuurlijk is hij nog steeds klein, maar hij voelt al zo groot aan! Ik kan me mijn leven zonder mijn kleine uk niet meer voorstellen, en word elke keer als ik naar hem kijk zo ongelooflijk blij van binnen. Mijn zoontje is -uiteraard- de allerliefste, -knapste, -mooiste, -schattigste, -leukste en -grappigste van alle baby’s ooit. Ik heb volop van hem genoten, en de weken vlogen werkelijk om. Maar waar vulde ik mijn dagen mee en hoe heb ik het als geheel beleefd?

Gedaan & gevoeld
Pff, hebben jullie even? Wauw, wat een emotionele rollercoaster is het moederschap! Natuurlijk is het allemaal fantastisch, geweldig en heel bijzonder, maar dat houdt niet in dat elke dag feest was. Mason heeft, net als elke andere baby, ook zijn mindere momentjes, met veel huilen of humeurigheid. Logisch. Ook de sprongetjes die hij nam (Oei, ik groei!, te gek boek) gingen niet altijd even soepel. Maar o boy, o boy, o boy, wat een te gek mannetje hebben vriendlief en ik gemaakt! Het is fantastisch om te zien hoe snel hij groeit, hoe hij zich ontwikkelt en welke nieuwe vaardigheden hij er bij leerde. Aan lezen kwam ik de eerste weken echt niet toe, maar dat wilde ik ook absoluut niet. Ik schreef al eens een blogpost over deze eerste maand, als je wilt weten hoe mijn eerste weken als moeder me vergingen, lees deze dan zeker even. In zekere zin is er daarna niet veel veranderd. Mijn leven draait nog steeds om Mason (ik zou het ook echt niet meer anders willen) maar er is meer tijd gekomen om te lezen.

En dat heeft alles te maken met de gewenning om de hele dag voor Mason te zorgen, rust en zelfvertrouwen bij mezelf en een baby die steeds beter ‘even’ alleen met zichzelf kan zijn. Eventjes alleen in de box kan spelen, naar de mobile te kijken en naar de muziekjes te luisteren. En die nu naar de speeltjes grijpt, hele verhalen met zichzelf houdt (maar het liefst tegen papa en mama) en zijn voetjes heeft ontdekt. Maar tegelijkertijd vindt ‘ie het ook heerlijk om bij ons te zitten of te liggen, en als hij op die manier -zeker als hij na een flesje (of liever: tijdens het flesje geven) in slaap valt- kan ik steeds meer leesmeters maken. Met name de ereader is uitermate geschikt voor verse moeders! Maar ik word ook steeds handiger met een hand, dus een kleine pocket (Arnaldur Idridason bijvoorbeeld) is ook prima te doen.

babylezen

Deze twaalf weken zijn veel te snel voorbij gegaan, en de dagen leken zich -zeker de laatste paar weken- veel te vlug op te volgen. Ik geniet er intens van om lekker met Mason op mijn schoot of op mijn schouder hangend de dagen door te komen. Om gewoon te kijken naar zijn knappe gezichtje, dat steeds meer verandert. Yup, ik ben zo’n zwijmelende moeder die niets liever wil dan de hele dag naar haar kind kijken. Ik hou zo onwijs veel van mijn kleine man, daar kan geen gevoel tegenop. Nu ik weer aan het werk ga, zal ik hem ongetwijfeld erg missen, en de momenten die we samen hadden. Maar ik denk ook wel dat het leuk wordt om weer op mijn werk te zijn, met mijn collega’s bij te praten en überhaupt andere activiteiten te hebben. En wat zal het thuiskomen straks geweldig zijn! Ik hou van mijn leven als moeder, zielsveel zelfs, maar ik hou er ook van iets voor mezelf te hebben. En dat is denk ik niet meer dan normaal..

Gelezen
Natuurlijk heb ik het bloggen en lezen weer opgepakt tijdens mijn verlof. Ik las meer boeken dan ik van tevoren had gedacht. Hieronder een overzicht:

Momenteel lees ik mijn eerste boek van Arnaldur Indridason, Maandagskinderen, en de nieuwste thriller van Karin Slaughter, Verborgen, ligt klaar om te lezen. Deze laatste heb ik aangevraagd bij uitgeverij Harper Collins, een van de eerste recensietitels die ik überhaupt weer aanvroeg. Ik had er eerder gewoonweg de tijd niet voor. En dus zou het aanvragen van boeken niet eerlijk zijn naar de uitgeverijen, aangezien ik er niet op tijd aan toe zou komen. Dat is nu anders. Ik vind steeds meer tijd om te lezen, geniet ook weer meer van het lezen en kan mijn tijd nu beter indelen.

Kortom: I’m back! 

Advertenties

8 gedachten over “Het einde van mijn zwangerschapsverlof

  1. Het lijkt me best wel gek om na een paar maanden weer aan het werk te gaan, maar ik heb ook wel collega’s die het heerlijk vinden om even niet met hun kroost bezig te zijn ;)
    Ik heb ‘De vegetariër’ ook gelezen en mijn blogpost staat klaar, die van jou ook?

    1. Ja. Het was inderdaad gek, maar ook wel weer heel leuk om bij te kletsen met mijn collega’s :-)
      De recensie van De vegetariër is voor het grootste deel af, denk dat ik ‘m dit weekend af maak.

  2. Sjonge, wat is dat toch snel gegaan! Ik vind het knap dat je zo veel tijd aan bloggen kunt besteden. Overdag heb ik mijn handen vol aan Lies (en een beetje aan het huishouden) en ’s avonds vallen mijn ogen dicht tijdens het lezen, haha. Maar je hoort me niet klagen: ik geniet iedere dag van ons meisje! En ik vind het heerlijk om aan het werk te zijn, lekker even een andere wereld.

    1. Dank je! Ik kan toch aardig wat leesuurtjes maken als Mason ligt te slapen, dus wat dat betreft tref ik het. Het bloggen zelf, tja, daar gaat meer tijd in zitten dus dat moet maar net uitkomen. Maar tot nu toe mag ik niet klagen :-)
      Ik ben nog wat onwennig, maar ik gok dat ik het werken ook wel weer heel fijn ga vinden. En: des te leuker wordt thuiskomen!

  3. Wennen he? Weer aan het werk? Ik vond van wel. Had ook moeite om niet steeds nog naar babykleertjes te googelen ondertussen e.d. ;-) Maar het is ergens ook wel weer fijn om iets meer in de ‘grote wereld’ te komen, die buiten je eigen huis. Succes in ieder geval!

    1. Ja, het is echt een hele omslag. Gelukkig heb ik wel weer als vanouds plezier op mijn werk met mijn collega’s, en weet ik dat mijn zoontje in goede handen is als ik weg ben. Dat scheelt een heel stuk aan stress. Haha en dat googelen van babykleertjes: herkenbaar! Het kantoor waar ik werk staat in het centrum dus in de pauze kan ik me soms niet inhouden: vanmiddag snel even 2 paar sokjes en een broekje erbij gehaald. Oeps!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s