Maandelijke Murakami

Recensie: De broodjesroofverhalen

Haruki Murakami – De broodjesroofverhalen: uitgeverij Atlas Contact

Elke maand bespreek ik een boek van Haruki Murakami op mijn blog, de Maandelijkse Murakami. Zijn gehele oeuvre zal hierbij de revue passeren. Ik lees de boeken niet in een bepaalde volgorde, maar wissel af tussen de genres. Deze maand recenseer ik De broodjesroofverhalen.

Hoe ingewikkeld is het om een bakkerij te overvallen? Nogal, blijkt in het korte verhaal De broodjesroofverhalen. In een wereld die enkel door Haruki Murakami geschapen kan zijn, gaan twee kameraden erop uit om een bakkerij te overvallen. Hun honger, hun verlangen naar een broodje, heeft extreme vormen aangenomen waardoor hen niks anders rest dan het slechte pad op te gaan:

“Wij hadden honger, en dat dreef ons het slechte pad op. Let wel: het was niet de honger die ons ertoe bracht om Kwaad te doen, maar het Kwade dat ons het slechte pad op dreef door ons honger te laten lijden.”

De bakker die zij besluiten te overvallen, stelt hen echter voor de keuze: ze mogen alle broodjes eten die ze willen, als ze bereid zijn te luisteren naar een plaat van Wagner. Dat dit gevolgen heeft, blijkt in het tweede deel van het boek. De ene jongeman, inmiddels getrouwd, zit midden in de nacht rechtop in bed met zijn vrouw. Ze worden beiden getergd door een enorme honger. Een honger die ze beide nooit eerder ervoeren. Opnieuw loopt het op een overval uit.

broodjesroofverhalenOndanks de lengte van dit verhaal, een krappe 72 pagina’s inclusief illustraties, weet Murakami zijn lezers direct aan zich te binden. De openingszin (“Jezus, wat hadden we een honger”) knalt er lekker in en dit blijft zo gedurende het hele verhaal. Absurdisme en knotsgekke conversaties lopen vloeiend door elkaar heen en vormen één mooi geheel waar je moeilijk afstand van kan doen. Het boekje zelf is binnen een dag uit, maar het verhaal blijft hangen en aan de illustraties blijf je je vergapen.

Deze zijn gemaakt door Kat Menschik, met wie hij eerder het beeldverhaal Slaap schreef. Het maakt het geheel tot een visueel plezier. De personages zijn weer bijzonder, zoals je kunt verwachten van Murakami. Niet alleen de bakker is een verrassing, ook de echtgenote van de overvaller is een merkwaardig personage. Ze draait haar hand niet om voor geweld en hanteert een geweer als ware het een keukenschaar. De tweede overval in het boek doet denken aan een scene uit Quentin Tarentino’s Pulp Fiction, en bracht een grote grijns op mijn gezicht. Het is de ultieme afsluiter van een toch al opvallend verhaal, een grande finale zoals alleen Murakami die kan vormgeven.

De broodjesroofverhalen is, om een lang verhaal kort te maken, een heerlijke must read voor iedere Murakami-fan, of Murakami-geïnteresseerde. Na een maand waarin ik geen Murakami las, was dit een heerlijke herstart.

De broodjesroofverhalen – Haruki Murakami €14,95

Voor de maand juni lees ik De olifant verdwijnt.

Advertenties

5 gedachten over “Recensie: De broodjesroofverhalen

  1. Klinkt aantrekkelijk! Alleen die openingszin schrikt mij af… vind het jammer dat de naam van Jezus zo misbruikt moet worden. Ik vraag me af waarom de vertaler daarvoor heeft gekozen, want in het Japans staat er vast iets anders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s