Recensie

Recensie: Twintig regels liefde

Rowan Coleman – Twintig regels liefde: uitgeverij Boekerij

Ik geef meteen grif toe dat het de omslag was die me naar het boek lokte, maar het verhaal mag er zeker ook zijn. “Voor de liefhebbers van Jojo Moyes en John Green”, staat er op de achterflap. Een interessante combinatie: hoe zal dat uitpakken?

Stella is een verpleegkundige die in een hospice werkt. Ze draait hier wegens persoonlijke redenen enkel de nachtdiensten. Tijdens haar diensten verzorgt ze de stervenden zo goed als ze kan, en ze zorgt tevens voor een extra dienst: als mensen weten dat ze gaan sterven en nog iets kwijt willen aan een geliefde, is Stella er om dit op papier te zetten en na hun overlijden als brief te bezorgen. Op die manier geeft ze de patiënten rust, en weten ze dat hun laatste hartenkreet nog bij de juiste persoon terecht komt. In het hospice is echter ook een kleine revalidatieafdeling. Hier treft Stella tijdens haar nachtrondes de jonge Hope. Zij is taaislijmpatiënte en moet bijkomen van een zeer ernstige infectie. Haar beste vriend Ben komt dagelijks langs en brengt, samen met Hope, letterlijk wat leven in de brouwerij. Met name de 14-jarige Izzy, een meisje die ongeneeslijk ziek is, kan het goed met Hope en Ben vinden.

Hoewel Stella het werk zwaar vindt, haalt ze hier ook afleiding en voldoening uit. Thuis heeft ze het namelijk niet makkelijk. Haar man, Vincent, is tijdens een tour in Afghanistan ernstig gewond geraakt, en zijn beste vriend en mede-soldaat Kip kwam om het leven. Vincent worstelt met schuldgevoelens en twijfelt over wie hij is als man. Hij duwt Stella steeds verder van zich af, en hun huwelijk lijkt gedoemd. Maar Stella is niet van plan hem zonder strijd te laten gaan. Maar tot hoe ver vecht je door als degene voor wie je vecht jou niet langer kan verdragen? Hoewel het Stella’s stelregel is brieven voor patienten enkel na hun overlijden bij hun geliefde te bezorgen, voelt ze zich zo machteloos door haar thuissituatie dat ze in één geval besluit in te grijpen: de brief die ze heeft geschreven voor een patiënt moet voor diens overlijden nog aan de betreffende persoon worden bezorgd.

twintigregels

Twintig regels liefde is, naast dat het een originele verhaallijn heeft, ook bijzonder opgezet. Het boek is opgedeeld in enkele nachten, waarin de gebeurtenissen plaatsvinden. Het verhaal splitst zich daarnaast op in verschillende perspectieven. Allereerst is er Stella. Zij beschrijft zowel hoe het op haar werk gaat als hoe de thuissituatie is. Soms via een mooie terugblik, soms via de harde dagelijkse realiteit. Haar verdriet wordt door dit schuiven in de tijd des te duidelijker. Ook Hope heeft een belangrijke stem in deze roman. Ze is een teruggetrokken, verslagen meisje die geen risico’s meer durft te nemen na de zoveelste tegenslag in het leven. Haar beste vriend Ben probeert haar uit haar neerwaartse spiraal te halen, maar slaagt hier maar mondjesmaat in. Hope vormt een scherp contrast met de overige bewoners van het hospice. Terwijl zij dolgraag een nieuwe kans zouden willen om te blijven leven, om verder te leven, durft Hope deze kans niet te grijpen, ondanks dat ze deze sowieso krijgt.

De derde verteller is Hugh. Hij is een volwassen man met een sterke vorm van bindingsangst, gevormd door zijn jeugd. Hij werkt in een museum en leidt een troosteloos maar voor hem volwaardig bestaan als vrijgezel. Hierin komt echter verandering als hij vriendschap sluit met zijn buurvrouw Sarah en diens tien-jarige zoontje. Het blijft lange tijd onduidelijk wat zijn connectie is met de verhaallijnen van Stella en Hope, maar heb geduld: Coleman werkt langzaam maar trefzeker naar een verbinding toe. Al deze personages, en de verhaallijnen die Coleman ze geeft, zijn ontzettend boeiend. Coleman neemt de tijd om iedereen voor te stellen, uit te diepen en de omstandigheden te schetsen, en dit werkt erg prettig. Je hoeft je niet te haasten met dit boek; alle feiten worden vanzelf gepresenteerd. Juist dat eerste stukje mysterie werkt aanlokkelijk. Je wilt weten hoe het verder gaat, hoe de vork in de steel zit en wat Coleman uiteindelijk voor haar personages in petto heeft.

Twintig regels liefde heeft me wat dat betreft verrast. Ik verwachtte misschien niet zo’n diepzinnig boek, ondanks de thematiek die op de achterflap al wordt beschreven. Dit boek kwam op sommige momenten best hard binnen. Verlies, of dit nu in de vorm van de dood of anderzijds is, wordt pijnlijk treffend beschreven. Geheel in contrast hiermee staat de levenslust van Hope, en haar opvattingen over de dood en haar eigen leven. Het is vanwege Hope dat de verwijzing met John Green wordt gelegd, maar dat is niet vanwege haar leeftijd maar vanwege haar opvattingen en discussies met Ben over het leven en hoe daar een invulling aan te geven. Ook Stella en Vincent zijn een interessant duo, wiens dynamiek op bijzondere, liefdevolle wijze wordt beschreven door Coleman. Sowieso is Twintig regels liefde een liefdevolle, integere en buitengewoon interessante roman die me nogal omver heeft geblazen. De brieven, de personages, de verhaallijn: alles klopt. Lees dit boek dan ook, het is zonder meer de moeite waard. Beloofd.

Twintig regels liefde – Rowan Coleman €17,50

Advertenties

5 gedachten over “Recensie: Twintig regels liefde

  1. Hmmm, John Green is me niet goed bevallen en als er dan ook nog een vergelijking met Jojo Moyes wordt gemaakt dan krijg ik helemaal jeuk. Maar misschien moet ik het gewoon eens proberen! Zal ik? #wegvooroordelen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s