Maandelijke Murakami

Recensie: Mannen zonder vrouw

Haruki Murakami – Mannen zonder vrouw: uitgeverij Atlas Contact

Elke maand bespreek ik een boek van Haruki Murakami op mijn blog, de Maandelijkse Murakami. Zijn gehele oeuvre zal hierbij de revue passeren. Ik lees de boeken niet in een bepaalde volgorde, maar wissel af tussen de genres. Deze maand recenseer ik Mannen zonder vrouw.

Mannen zonder vrouw is een verhalenbundel met zeven nieuwe verhalen over de liefde. Specifieker: over passieve mannen die op een bepaalde manier de liefde uit hun handen zien glippen zonder hier iets aan te kunnen of willen doen. Verschillende invalshoeken en symboliek worden door Murakami ingezet om zijn visie op mannen en de liefde te delen met zijn lezers. Hierin slaagt hij de ene keer beter dan de andere keer. De bundel begint met het verhaal Drive my car, en gaat over Kafuku, een toneelacteur wiens vrouw is overleden. Aan een onooglijke, maar zeer capabele vrouwelijke chauffeur vertelt hij zijn tragische verhaal, en de vriendschap die hij opbouwde met de minnaar van zijn vrouw -willens en wetens dat deze man het bed had gedeeld met zijn vrouw. Het is een verhaal dat Murakami goed symboliseert. Een passieve man die pas te laat in actie komt, die op het moment supreme laat afweten aan het ondernemen van actie en niet vecht voor wat hem toebehoort.

Hierna volgen de verhalen Yesterday en Een onafhankelijk orgaan. Beide verhalen maakten niet erg veel indruk, hoewel Yesterday doet denken aan Norwegian Wood, qua opzet. Gelukkig neemt het verhaal uiteindelijk een andere wending. Een onafhankelijk orgaan is een verhaal dat mijns inziens vaart mist en zeker ingekort had kunnen worden. De man die in dit verhaal wordt beschreven, is een man voor wie ik weinig warme gevoelens of interesse voor kan opwekken. Gelukkig maken Sheherazade en Kino, die hierna aan beurt zijn, veel goed. Beide verhalen zijn snel, interessant en tonen Murakami’s verteltalent. Met name Kino, dat begint als een spannend verhaal, blijkt veel symbolischer te zijn dan vooraf aangenomen. Een aangename verrassing. Samsa verliefd is een verhaal waar ik nog niet helemaal over uit ben: aan de ene kant is het mooi te zien hoe Murakami het proces van een ‘iets’ dat ontwaakt in het lichaam van een jongeman en die de wereld voor het eerst ontdekt beschrijft, aan de andere kant blijft Murakami te onduidelijk in zijn opzet. Het titelverhaal Mannen zonder vrouw, de laatste in de bundel, verbindt verschillende typische Japanse thema’s met de wereld van Murakami en is een fijne afsluiter.

mannenzondervrouw.jpg

Het verhaal dat er voor mij uitspringt is Sheherazade. Het is onderhoudend, vlot, mysterieus en typisch Murakami. Het vrouwelijke personage, dat net als de beroemde heldin uit het sprookje verhalen vertelt na de seks, durft risico’s te nemen, is assertief en hoewel ze daarin wellicht veel te ver gaat. probeert tenminste wel iets op liefdesgebied. Dit in tegenstelling tot het mannelijke personage, dat, geheel in lijn van Murakami’s gewoonte, passief en timide is. Zelfs de seks tussen hen getuigt van terughoudendheid:

“Daarna stapten ze zoals altijd in bed en hadden ze seks. Na een gepaste periode van voorspel deed hij een condoom om en ging hij bij haar naar binnen (..) en na een gepaste tijd ejaculeerde hij. Deze geslachtsdaad was misschien niet helemaal plichtmatig, maar hartstochtelijk was hij evenmin.” (blz 169)

Het is kenmerkend voor de passiviteit van de mannelijke hoofdfiguren uit de verschillende verhalen. Er zit er niet één bij die risico durft te nemen, of zich durft te laten gaan.

Ik heb gemengde gevoelens over deze verhalenbundel. Niet alle verhalen bevielen mij even goed; er zitten maar een paar verhalen bij die er voor mij echt uitspringen, die aanmoedigen tot doorlezen en die prikkelen. Dat is natuurlijk altijd zo met een verhalenbundel -het ene verhaal spreekt meer aan dan het andere- maar in een bundel met slechts zeven verhalen valt het op dat er maar enkele goede verhalen tussen zitten. Dit ligt alleszins aan Murakami’s stijl. Die blijft onveranderd aantrekkelijk. Hij speelt opnieuw met symboliek en taal en blijft trouw aan het type man dat hij in nagenoeg al zijn verhalen schetst. De timide, teruggetrokken en passieve dertiger dan wel veertiger die sociaal onhandig is, amper een kritisch geluid laat horen wanneer vreemde dingen worden gevraagd of gebeuren en die zich slecht uit.

Misschien heb ik me te zeer geërgerd aan constant ditzelfde type man die wordt opgevoerd, misschien is het iets anders, maar feit blijft dat ik me een meeslepender en boeiender verhalenbundel had voorgesteld. Meer in het straatje van Blinde wilg, slapende vrouw. Met meer tempo, zoals De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren of ontroerender zoals Spoetnikliefde. Vergis je niet, Murakami schittert wel degelijk met Mannen zonder vrouw, het is enkel een flikkerend kaarslichtje dat hier en daar oplicht maar nooit een groots vuur wordt.

Mannen zonder vrouw – Haruki Murakami €19,99

In verband met mijn bevalling sla ik april over. In mei recenseer ik het boek De broodjesroofverhalen.

Advertenties

2 gedachten over “Recensie: Mannen zonder vrouw

  1. Jaren geleden las ik Norwegian Wood en ik was zoooooo onder de indruk. Vervolgens heb ik nooit meer iets van Murakami gelezen. Daar moet ik duidelijk verandering in brengen, dank je wel dat je mij ertoe zet met deze serie blogs ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s