Boeken

8x fijne ouderenromans

Ouderen in romans: of je het nu leuk vindt het of niet, ze zijn -zeker de laatste tijd- een dankbaar onderwerp in de literatuur. Kijk naar de succesformule van Hendrik Groen, maar ook Jonas Jonasson die doorbrak met een roman over een bejaarde hoofdpersoon. Vergeet romans over jonge, vitale mensen; ouderen hebben de toekomst. En ze bewijzen in de eerdergenoemde romans net zo helder, fris, energiek en vitaal te zijn als hun jonge tegenhangers.

Onlangs las ik weer zo’n mooi boek over een oudere hoofdpersoon: Voor wie ik heb liefgehad van Marcel Vaarmeijer. De negentigjarige Louise Veldman blikt terug op haar tumultueuze leven en liefdes. Maar omdat ik dat eerder een ‘moederroman’ vind (lees in mijn recensie waarom dat zo is) dan een ouderenroman, heb ik die hier niet in opgenomen. Wel andere, net zulke geslaagde romans. En romans die ik nog wil lezen. Romans die net zo veelbelovend lijken te zijn als de romans die ik eerder las.

4x reeds gelezen ouderenromans:

  1. Hendrik Groen – Pogingen iets van het leven te maken
    Er kan er maar één de beste zijn, en dat is en blijft in mijn optiek Hendrik Groen. Of in ieder geval het fictieve personage en de fictieve schrijver Hendrik Groen, want wie hierachter steekt, is nog steeds onbekend. In dit boek, dat is opgesteld als dagboek, vertelt Groen dagelijks wat er is voorgevallen in het Amsterdamse verzorgingstehuis, hoe hij over de maatschappij en zijn medebewoners denkt en deelt hij anekdotes over hem en zijn beste vriend Evert. Beide heren weigeren weg te kwijnen achter de geraniums en besluiten samen met een paar bevriende medebewoners de Oud-maar-niet-dood-club (Omanido) op te richten, bedoeld om uitstapjes te maken, om erop uit te trekken en vooral veel te drinken en te genieten van het leven. Pogingen iets van het leven te maken is ontroerend, grappig, lief en bovenal ontzettend origineel.
  2. Hendrik Groen – Zolang er leven is
    De opvolger van Pogingen iets van het leven te maken. Net zo leuk, net zoveel humor, net zo onderhoudend en net zo ontroerend.Hendrik Groen is terug, dit keer 85 jaar oud, nog steeds van plan euthanasie te laten plegen, ooit, en nog steeds kritisch op zijn medebewoners en de leidinggevenden van het tehuis waar hij woont. Niet openlijk, vooral op papier. In zijn dagboek kan hij zijn ei kwijt, en dat doet hij dan ook dagelijks. Opnieuw passeren wereldgebeurtenissen, anekdotes over vrienden en uitstapjes met Omanido de revue, en met succes: dit boek is onmogelijk weg te leggen. Eigenlijk hadden beide Hendrik Groen-boeken een gedeelde eerste plaats moeten innemen, omdat ik ze beide zo goed vind, maar ik heb uiteindelijk toch gekozen om de eerste roman op één te zetten, omdat die destijds zo vernieuwend en fris was.
  3. Alina Bronsky – De allerbeste oma van de wereld en de beste moeder, echtgenote, gastvrouw en mooiste vrouw ooit (volgens haarzelf)
    Zo, dat is een hele mond vol aan titel. De meesten kennen dit boek denk ik niet, het was ook geen bestseller of veelbesproken bloggersboek. Het was echter wel het eerste boek dat ik voor 8Weekly.nl las, en het blies me een beetje van mijn sokken. De toon is hard, maar sarcastisch. De oma -Rosalinda- is niet bepaald het toonbeeld van perfectie, sterker nog: ze houdt er vreemde, misschien zelfs wrede, opvoedtechnieken op na. Haar dochter vindt ze niet waardig om haar liefde en kennis aan te schenken, maar dan bevalt haar dochter op zeventienjarige leeftijd zelf van een meisje. Eindelijk: een waardig persoon om al haar pijlen op te richten! Maar of haar familie dit ook zo ziet zitten.. Het leuke aan dit boek is dat het eigenlijk een anti-omaboek is. Gezien door de ogen van een oma. Ik denk met veel liefdevolle gevoelens aan dit verhaal terug.
  4. Emma Hooper – Emma & Otto & Russel & James
    Deze roman las ik voor Een perfecte dag voor literatuur. Het is een roadnovel/ouderenroman, waarin de liefde centraal staat. Het is tevens een boek over ouderen zoals er veel zijn geschreven: ouderen die erop uit trekken. Denk aan -opnieuw- Jonasson, maar ook Rachel Joyce en Brooke Davis. Zij houden hun oudere personages niet binnen, maar laten hen reizen. In dit boek wordt er letterlijk, en figuurlijk een reis gemaakt. Emma legt letterlijk een reis af: dwars door Canada, op zoek naar de zee. Haar man Otto blijft thuis; hij heeft zich erbij neergelegd dat hij haar kwijt is en heeft zijn eigen, innerlijke reis te maken. Dan is er nog Russel, de buurman van Emma en Otto, die stiekem verliefd is op Emma, en haar besluit achterna te reizen. Emma zelf heeft gezelschap van James, met wie ze lange gesprekken kan voeren en haar twijfels mee kan delen. Deze roman van Hooper is mooi, symbolisch en krachtig.

Ook wil ik dé ouderenroman bij uitstek, Jonas Jonasson’s De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween, niet vergeten te noemen. Het boek is eigenzinnig, grappig en barst van de bijzondere gebeurtenissen. Zeker lezen dus!

Daarnaast zijn er nog mooie romans die ik las waarbij ouderen een ondersteunende rol spelen in het verhaal. Zoals De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird van Brooke Davis, waarbij de jonge Millie Bird gezelschap krijgt van een oudere heer en een oudere dame in haar rondreis door Australië, op zoek naar haar moeder. En Water voor de olifanten van Sarah Gruen, waarin een oude man ontsnapt uit het verzorgingstehuis om naar het circus te gaan, waaraan hij zulke mooie herinneringen heeft. Het boek bestaat uit zijn herinneringen aan de bijzondere tijd en de liefde die hij er vond, en werd prachtig verfilmd met onder andere Reese Witherspoon in de hoofdrol.

En dan is er ook nog het Tegenvallende Boek over een oudere persoon. Ik haalde enthousiast Een vrouw op 1000 graden van de IJslandse Hallgrimur Helgason in huis. Het beloofde een boek te zijn dat even grappig als venijnig is, waarin de vrouwelijke hoofdpersoon op haar sterfbed terugblikt op haar roerige leven. Mij kon het echter totaal niet bekoren, en ik heb het boek dan ook nooit meer uitgelezen. Jammer! Gelukkig zijn er nog wel voldoende andere, mogelijk interessante ouderenboeken die ik graag een kans geef. Zie hieronder mijn vier nog te lezen romans:

4x nog te lezen ouderenromans:

  1. Dimitri Verhulst – De laatkomer
    Dit boek staat al tijden op mijn te lezen-lijst, maar het komt er steeds niet van. Jammer, want het verhaal klinkt superleuk en ik hoorde er al meerdere goede dingen over. De achterflap:

    Om zich alsnog te kunnen verzoenen met zijn leven, verlaat Désiré Cordier het pad zoals dat richting graf voor hem was uitgestippeld. Hij neemt wraak op zijn matte, liefdeloze burgermansbestaan door te doen alsof hij dementeert. Zijn gevoel van eigenwaarde, dat door zijn huwelijk was aangetast, wint hij terug als hij op een heuglijke dag, gezond en wel, in een tehuis voor seniele bejaarden wordt geplaatst. Hij belazert de kluit op virtuoze wijze door zich voor te doen als demente en incontinente grijsaard die op zijn einde afstevent. De rol van zijn leven, en die wordt nóg veelbelovender als er opeens een demente jeugdliefde in het tehuis opduikt.

  2. Catharina Ingelman-Sundberg – Oma doet het weer
    Hoewel de opzet en absurditeit enigszins aan Jonasson doet denken (het verhaal speelt zich ook af in Zweden), ben ik toch erg nieuwsgierig naar deze roman. Ik zie het als de vrouwelijke tegenhanger van Jonasson en diens 100-jarige man en denk dat ik smakelijk om dit boek kan lachen. De achterflap:


    Märtha, Oscar, Bertil, Stina en Anna-Greta zijn terug! Ze hebben hun leven in verzorgingshuis De Diamant achter zich gelaten en zijn vastbesloten alle ouderen in Zweden te helpen – op welke manier dan ook. Met een krankzinnig nieuw idee reizen ze af naar… Las Vegas.Het plan is simpel: ze gaan een casino beroven. Maar de zaken lopen niet zoals ze zich hadden voorgesteld en het beruchte vijftal vlucht terug naar Zweden. In een villawijk vlak buiten Stockholm denken ze hun strategie verder uit. De rust is echter ver te zoeken wanneer ze erachter komen dat er in het huis naast hen een criminele motorbende woont! Oog in oog met deze echte misdadigers loopt de situatie pas echt uit de hand

  3. Karolien Berkvens – Het uur van Zimmerman
    Hoewel dit technisch gezien niet écht een ouderenroman is (de hoofdpersoon is geen zeventig- of tachtigjarige maar een net gepensioneerde) vind ik toch dat ik dit boek kan bijvoegen. Het boek gaat namelijk wel over ouderdom, en verlies van identiteit, structuur en liefde. Ik tipte dit boek al eens eerder, en ik blijf erbij: dit is een boek dat ik graag wil lezen. In tegenstelling tot de zovele grappige, luchtige boeken over ouderdom lijkt me dit een welkome afwisseling. De achterflap:


    Loet Zimmerman denkt in acht blokken van vijftig minuten. Hij heeft veertig jaar als roostermaker op een middelbare school gewerkt en gaat met pensioen. Op de avond van zijn afscheid berooft een jongen hem van zijn horloge. Deze gebeurtenis werpt zijn gestructureerde bestaan omver en voert hem terug naar een weggestopt verdriet: het verlies van zijn vrouw Lucy. Zimmerman raakt ervan overtuigd dat zijn overvaller het nog steeds op hem gemunt heeft. Als zijn zoon noch de politie hem wil helpen, ziet hij zich genoodzaakt het heft in eigen handen te nemen. Het uur van Zimmermann is een verhaal over een man die door een ongelukkige samenloop van omstandigheden gedwongen wordt om een verlies onder ogen te zien dat hij altijd zorgvuldig heeft weten weg te drukken.

  4. Otto de Kat – De langste nacht
    Ook dit boek besprak ik al eerder op dit blog, in mijn post over de genomineerden voor de Libris Literatuurprijs van dit jaar. De langste nacht staat hierbij hoog op mijn te-lezen-lijst, omdat het verhaal me erg aanspreekt. De achterflap:


    Sinds de bevrijding woont Emma Verweij in een straat die tijdens de oorlog een bastion van vriendschap en liefde is geworden. Ze trouwt er, krijgt kinderen en ‘vergeet’ de tijd waarin ze met haar eerste man in nazi-Berlijn woonde. Nu, 96 jaar oud, bereidt zij zich voor op het einde van haar leven. In de laatste nachten herleeft zij haar gelukkige jaren, maar meer nog komt zij onder vuur te liggen van verdrongen scènes uit haar verleden. Dan komt terug wat verdwenen leek. De oorlog spookt in haar door, ze verdwaalt in haar herinneringen aan de liefdes die ze heeft gekend, ze ondergaat opnieuw en heviger dan ooit het leven dat ze leefde en niet leefde. Het is alsof de dood haar wakker schudt.

Welk boek, waarin een oudere hoofdpersoon centraal staat dan wel het verhaal vertelt, is jouw favoriet?

Advertenties

12 gedachten over “8x fijne ouderenromans

  1. Mijn favoriet is Oma heeft me gestuurd om te zeggen dat het haar spijt, van Fredrik Backman. Ik vond dat echt een fantastisch boek. Britt-Marie was hier, van dezelfde schrijver, was ook een leuk en grappig boek, maar het boek over Oma is toch echt mijn lievelingsboek van hem!

  2. Ik las vanmorgen toevallig ‘De Japanse minnaar’ uit van Isabel Allende. Hierin staat een oude vrouw centraal die terugkijkt op haar leven. Ze wil niet toegeven dat ze zelf de 80 is gepasseerd, ze voelt zich nog helemaal niet oud. Mooie scenes met magisch-realistische elementen à la Isabel Allende. Past goed in het rijtje ouderenromans!

  3. Ik heb er eigenlijk nooit over nagedacht maar de laatste tijd heb ik inderdaad meer boeken gelezen waarin ouderen centraal stonden en ik vind het eigenlijk wel een fijne ontwikkeling. Pogingen om iets van het leven te maken is een boek wat ik ook graag nog eens zou willen lezen, daar moet ik echt een keer in beginnen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s