Recensie

Recensie: Voor wie ik heb liefgehad

Marcel Vaarmeijer – Voor wie ik heb liefgehad: uitgeverij Luitingh Sijthof

Ik maakte vorig jaar kennis met Vaarmeijer, via zijn roman De gloriedagen van Walter Gom. Ik was verrast door de souplesse en het gemak waarmee hij zijn verhaal doorspekte met humor, en bizarre plotwendingen. Toen ik hoorde dat hij een nieuwe roman had geschreven, dit keer een persoonlijker boek over zijn moeder, was ik dan ook direct geΓ―nteresseerd: zou Voor wie ik heb liefgehad net zo goed bevallen als De gloriedagen van Walter Gom?

In deze nieuwe roman wordt het leven van Louise Veldman uit de doeken gedaan. Op negentigjarige leeftijd leeft ze in een verplegingstehuis waar ze zich voorbereid op de dood. Haar hele leven heeft in het teken gestaan van ‘verdwijnen’, en dat is precies wat ze nu wil: voorgoed verdwijnen. Ze werkt dit vast in de hand door zich te buiten te gaan aan snoep en alcohol, dat ze op de meest verrassende plekken verstopt. Een band met haar medebewoners heeft ze niet. Liever veinst ze doofheid, zodat ze niet met anderen hoeft te praten. Haar enige vriend, steun en toeverlaat is verpleger Fabio.

Hij is degene die haar overhaalt een anoniem verzonden pakket, met daarin haar oude dagboeken uit een gevoelige periode in haar leven, niet weg te gooien maar te bewaren. Te lezen, zelfs. Hoewel dit compleet tegen haar verdwijnplannen indruist, stelt Louise zich toch nog eenmaal open voor haar eigen verleden, en de geesten die hierin verborgen zitten. Via de dagboeken volg je Louise van klein meisje tot jonge vrouw. Haar liefdes, haar keuzes, haar fouten en haar verdriet worden uit de doeken gedaan. De Tweede Wereldoorlog, Jodenhaat, vervolging en het maken van verkeerde keuzes, alles passeert de revue en je leert Louise steeds beter kennen. Hoe lang kan Louise zich nog blijven verstoppen voor de wereld? Wie heeft haar deze dagboeken gestuurd en welke gevolgen heeft dit voor haar verdwijnplannen?

liefgehad

Ik zal het maar meteen toegeven: Marcel Vaarmeijer heeft het opnieuw gedaan. Hij heeft opnieuw een geweldige, meeslepende, overweldigende en ontroerende roman geschreven. Hij heeft me opnieuw verrast, met een schrijfstijl die even innemend als krachtig is, die even persoonlijk als ontwapenend is. Dit keer boort hij thema’s aan die volwassener zijn, zonder daarbij zijn persoonlijke, vlotte en charismatische stijl te verliezen. Hij weet een boek te schrijven dat erg sentimenteel en droevig had kunnen zijn, maar dit desondanks de thematiek en de gebeurtenissen niet is. Louise is een fantastisch personage, die zich niet voor de gek laat houden en mensen graag op hun nummer zet en dit creΓ«ert de nodige hilarische situaties. Fabio is haar beste vriend en de enige die met haar kan sparren, die haar gelijke is. Zelfs haar zoon en schoondochter kunnen haar niet aan. “Mijn eerste kind is verwekt door een nazi, mijn tweede kind is getrouwd met een nazi“. Hoewel ze bovenal wil aantonen dat ze een sterke vrouw is houdt ze bewust iedereen op afstand, bang om gekwetst te worden. Hierbij is haar verleden een doorslaggevende factor, en beetje bij beetje wordt dit duidelijk voor de lezers.

Verleden en heden wisselen elkaar in rap tempo af, en hiermee houdt Vaarmeijer er uitstekend de vaart in. Het ene moment zit je in een Hendrik Groen-achtige omgeving vol ouderen die elkaar het leven zuur maken, het volgende moment begeef je je in de jaren ’30 en ’40 van de vorige eeuw en zie je die wereld door de ogen van Louise. Haar liefde voor de Joodse Daniel, zijn verdwijning naar Duitsland, de keuzes die ze maakt om hem te vinden -en te vergeten- en de gevolgen hiervan zijn tragisch maar prachtig beschreven door Vaarmeijer. Hij legt er veel gevoel in, blijft integer en probeert ondertussen toch zo objectief mogelijk te blijven zonder dat het een tranendal wordt. Dit komt door de flinke dosis humor die het boek bevat, toegepast op de juiste momenten. Voor wie ik heb liefgehad is een prachtige mix tussen emoties en humor, tussen serieuze thematiek en een steengoede vertelwijze. De afwisseling tussen heden en verleden, de humor, de bijzondere personages; het maken Voor wie ik heb liefgehad tot een absolute aanrader.

Voor wie ik heb liefgehad is van hetzelfde, briljante niveau als De gloriedagen van Walter Gom, zo niet hoger. Ik heb letterlijk een slapeloze nacht gehad; ik kon gewoon niet stoppen met lezen. Wees dus gewaarschuwd: eenmaal begonnen aan deze bijzondere rit, is het moeilijk stoppen.

Voor wie ik heb liefgehad – Marcel Vaarmeijer €17,99

Advertenties

3 gedachten over “Recensie: Voor wie ik heb liefgehad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s