Persoonlijk

De bijna mama-tag

Vandaag de eerste dag van mijn zwangerschapsverlof, yay! Deze tag kwam ik op de blog van Elise Joanne tegen, en is bedacht door Betty. Ik vond vandaag een uitgelezen (pun intented) moment om deze tag te plaatsen, dus voor de geïnteresseerden: lees hieronder hoe ik over mijn zwangerschap en de komende tijd denk. (en voor degenen die denken: waar blijven de boekenposts, wat flikt ze ons nu? Vrees niet! Zaterdag een Murakami-post en zondag mijn recensie van Lize Spit, Het smelt)

1: Had je al lang een kinderwens voordat je zwanger werd?
Waar anderen vroeger altijd ‘moeder’ invulden in vriendschapsboekjes bij de vraag ‘wat wil je later worden?’ hield ik het bij een breed scala aan carrièremogelijkheden. Ik zag mezelf nooit als moeder, tot ik mijn vriend ontmoette en we praatten over de toekomst. Ja, een kindje met hem, samen een gezin stichten; wat logisch. Wat een mooie gedachte. In 2014, niet een heel goed persoonlijk jaar, besloten we niet langer te wachten en ervoor te gaan. En nu, in 2016, op mijn dertigste, word ik voor het eerst mama, en hij op zijn 36e voor het eerst papa. Zo bijzonder!

2: Had je van tevoren verwachtingen over je zwangerschap?
Tja, in films wordt het altijd zo overdreven: de hormonale zwangere vrouw. Ik ken mezelf als temperamentvol en emotioneel, en had dan ook verwacht dat ik veel meer emotionele buien zou hebben. En drama zou schoppen. Dat ik misselijk zou zijn, zin zou hebben in heel rare dingen, zoals boterhamworst met chocopasta op brood ofzo, maar nee: ik bleef gewoon mezelf. Met een extra pens. Zin in raar, of ineens heel ander, eten heb ik niet gehad. Misselijkheid is mij bespaard gebleven, godzijdank, en ook de nodige drama’s heb ik volgens mij niet geschopt. Dit weet ik omdat ik vriendlief heb gevraagd hoe de zwangerschap hem beviel, of het voldeed aan zijn verwachtingen of dat hij het anders voor zich had gezien -en hem hierbij heb aangegeven dat hij ECHT eerlijk kon zijn. Hij vertelde: “Ik had meer drama verwacht, dat je misselijk enzo zou zijn en zwakker.” Dus volgens mij klopt mijn beeld heel goed met de realiteit. Al is het dus totaal niet wat ik verwachtte. Wat een geluk!

Ah, de geneugten van het zwangerschap! :-)
Ah, de geneugten van een zwangerschap! :-)

3: Wat ging er door je heen toen je een positieve zwangerschapstest in handen kreeg?
Oh, dat eerste moment. Het wachten op de uitslag, wat een spanning gierde er door mijn lijf. Ik had verwacht een paar minuten te moeten wachten op de uitslag maar binnen een minuut verscheen de uitslag al op de test: zwanger! WAUW! Dat kon niet missen. Ik was ontzettend blij, overweldigd door de onomkeerbare boodschap en wat het inhield: er groeit een wezentje in mij! Ik word moeder! Wat een fantastisch gevoel was dat. Ik voelde me zo gelukkig, zo ‘anders’, direct, en een klein beetje angstig: als alles maar goed zou gaan!

4: Had je de voorkeur voor een zoon of dochter?
Nee! Totaal niet. Jongen of meisje: met beide zouden we even blij zijn geweest. Voorkeur is ook meteen zo’n beladen woord, alsof het een boven het ander te verkiezen is. “Als de baby maar gezond is” klinkt zo afgezaagd maar kan niet minder waar zijn. Toen we hoorden dat het een jongetje is, klikte er binnen mij echter wel iets op zijn plek. Vriendlief ging er sowieso al vanuit dat we een jongetje krijgen, maar ik was totaal niet overtuigd. Enkel in het prille begin van de zwangerschap heb ik sterk het gevoel gehad dat er een jongetje in mij groeide. Dat bleek dus te kloppen, vandaar de ‘klik’.

5: Had je van tevoren al een duidelijk idee over welke babyspulletjes je wilde hebben? Wat heb je daar uiteindelijk van gekocht?
Tja, qua babykamer kun je natuurlijk niet missen qua inrichting: de vaste meubels horen er nu eenmaal in -commode, kast, ledikant. Maar welke, en welke stijl: daar had ik nog niet diepe gedachten over gehad van tevoren. En het bleek uiteindelijk ook niet nodig: van een goede vriendin konden we voor een goede prijs de babykamerspulletjes overnemen. En ook andere dingen hebben we goedkoop kunnen krijgen. Hierdoor hielden we geld over voor de babywagen, waar we hard en diep over hebben nagedacht voor we onze definitieve keuze maakten. Qua kleertjes had ik vroeger enkel oog voor meisjeskleertjes -omdat die ook zo aanwezig zijn in alle winkels- maar ik ontdekte nu dat jongenskleertjes minstens zo leuk, lief en stoer zijn. Ik kon en kan niet ophouden met shoppen! Ons kereltje zal de kleren voor het uitkiezen hebben. 

6: Hoe vind je het om een steeds dikkere buik te krijgen?
In één woord: fantastisch! Sterker nog: in het begin van de zwangerschap heb ik me juist veel zorgen gemaakt over de groei van mijn buik. Het schoot me niet genoeg op, waardoor ik aan de groei van beebje ging twijfelen, en aan mezelf: deed ik het wel goed? Pff, hormonen. Toen mijn buik eenmaal, langzaam maar gestaag, begon te groeien heb ik er als een havik op gelet. Eindelijk; resultaat! Een zichtbaar zwangere buik! Ik ben er trots op, en nadat een collega me zei “je moet je buik niet verstoppen maar juist laten zien”, ben ik ook “gepastere” zwangerschapskleding gaan dragen die mijn buik accentueert. Ik heb het geluk dat mijn buik erg naar voren steekt, en niet opzij. Zoals vriendlief het dit weekend zei: “Je bent prachtig zwanger. Je bent niet dik, je hebt alleen een dikke pens.” Zwijmel!

7: Had/heb je twijfels en onzekerheden tijdens deze zwangerschap?
Pfff…hebben jullie een momentje? Ik was en ben heel onzeker tijdens mijn zwangerschap. Over mezelf, of ik ‘het wel goed doe’ (waarbij ik niet weet wat ‘het’ dan zou moeten zijn), of beebje wel goed groeit, of mijn buik wel goed en hard genoeg groeide; noem het maar op en ik was onzeker. Ik weet dat dit komt omdat ik nu al zoveel van die kleine beeb hou dat ik wil dat alles goed gaat, maar er zaten echt momenten bij dat ik echt aan het overdrijven was. Zoals met 14 weken: “Mijn buik is nog niet groot genoeg, het kan niet anders dan dat het niet goed gaat met beebje, wat nu wat nu wat nu wat nu?” Inmiddels ben ik hier helemaal vanaf gestapt, mede omdat beebje -ook nu hij al is ingedaald en dus al ‘in positie’ ligt- super beweeglijk en actief blijft. Ik geniet van elke draai, schop, beweging en uitstulping.  

8: Doe je iets om je voor te bereiden op de bevalling?
Op dit moment ben ik nog een beetje mijn hoofd in het zand aan het steken, maar ik heb van een vriendin een fijn bevallingsboek gekregen, ik lees er veel over op internet en ga vooral uit van mijn eigen krachten en dat mijn lichaam weet wat het moet doen. De belangrijkste les die ik overal lees is: “Verzet je niet tegen de pijn maar vertrouw erop dat je lichaam weet wat het moet doen.” Cursussen heb ik niet gevolgd, en dat ervaar ik ook niet als gemis.

9: Waar kijk je heel erg naar uit als je baby er straks is?
Hoe ziet ‘ie eruit? Hoe zal hij zijn als persoontje? Het knuffelen, het spelen, het domweg kijken naar ons kleine wondertje, het kroelen, het voeden, het samenzijn, de liefde; alles! Ik ben heel benieuwd hoe we het zullen ervaren, tegen welke hindernissen we aanlopen en hoe we hier als kersverse ouders mee omgaan. Het wordt ongetwijfeld een fantastische ervaring, en het zal onze liefde enkel verdiepen, zoals het nu al heeft gedaan tijdens de zwangerschap. Oh ja: ik zie er ook heel erg naar uit om vriendlief met onze zoon in zijn armen te zien, te knuffelen en lief te hebben. Dat lijkt me zo prachtig om te zien! 

10: Valt de zwangerschap je tot nu toe mee of tegen?
Het valt me heel erg mee! Ik heb het heel erg getroffen, zoals ik hierboven al eerder omschreef. Qua energielevel zat het het overgrote deel goed, ik ben niet misselijk geweest, heb lekker en normaal gegeten en ook mijn lichaam heeft me niet extreem in de steek gelaten. Nu, met de laatste loodjes, wordt het geheel wel zwaarder en mis ik een groot stuk energie, maar daar is gelukkig mijn verlof voor! Ik ben blij dat het zover is, werken werd -zeker met mijn gekneusde rib erbij- wel erg vermoeiend. Tijd dus om lekker bij te komen, me helemaal te richten op het nemen van rust, en vooruit te kijken naar de bevalling en het aanstaande moederschap. Ik kan niet wachten en zou het zo opnieuw doen!

Mijn planning voor de komende weken!
Mijn planning voor de komende weken!
Advertenties

13 gedachten over “De bijna mama-tag

  1. Een bevalling is niet leuk, maar zodra je je kleine mannetje in je armen hebt, klikt er ook iets. Niet dat je hele leven op zijn kop staat ofzo, maar het voelt meteen vertrouwd. Je voelt direct dat hij JOUW kind is. Dat is een heerlijk gevoel. En ik ben er zeker van dat jij een top-moeder zult zijn. Je gaat toch wel voorlezen? (En dan niet uit Murakami… ;) )

    1. En je zult het gevoel hebben dat je hem altijd al gekend hebt. Dat is zo speciaal. Je kunt je direct geen voorstelling meer maken van een leven zonder je mannetje. Onvoorwaardelijke liefde van zijn heit en mem.

    2. Wat een lieve reactie, dank je wel! :-) Ik kan niet wachten op dat heerlijke gevoel, en superlief dat je me nu al een top-moeder noemt! Doet me goed.
      En ja: ik ga absoluut voorlezen! Murakami is inderdaad nog wat vergezocht maar Nijntje, Gonnie en Gansje, dat moet lukken :-)

    1. Ja, leuk is ‘ie he? Ik kon het niet laten ‘m in te vullen.
      Haha dat moment was inderdaad heeeel bijzonder. Aan de ene kant ben je zo vreselijk blij en gelukkig, en aan de andere kant word je vanaf dat moment ook eigenlijk al een bezorgde mama: “zou vanaf nu alles wel goed gaan??!” (maar dat kan ook aan mij liggen haha)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s