Recensie

Recensie: Zolang er leven is

Hendrik Groen – Zolang er leven is: uitgeverij Meulenhoff

Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik voor het eerst kennismaakte met Hendrik Groen. Zijn eerste dagboek Pogingen iets van het leven te maken beschreven op droogkomische wijze het dagelijks leven in een verzorgingstehuis in Amsterdam-Noord, en Hendriks kijk op de wereld, zijn vrienden, en de overige bewoners. Nu, twee jaar later en twee jaar ouder is er een tweede dagboek. Hoe leuk blijft deze knuffelbejaarde?

In Zolang er leven is wordt niet van de bekende formule afgeweken: elke dag een stukje dagboek, waarbij zowel het nieuws binnen als buiten de muren van het verzorgingstehuis wordt besproken. Hendrik heeft in 2014 de pen niet opgepakt, wegens het overlijden van Eefje, dat hij ook uitvoerig in zijn dagboek beschreef. Hij zat bij de pakken neer, maar miste naar eigen zeggen het schrijven en de structuur die hem dit bood en heeft daarom in 2015 opnieuw dagelijks een stukje geschreven. Over de oud-maar-niet-dood-club (Omanido), die met Leonie en Geert twee goede, nieuwe aanwinsten heeft, de strijd met directrice mevrouw Stelwagen, zijn vriendschap met Evert, de gedeelde aversie tegen pessimistische of ronduit nare mede-bewoners als mevrouw Slothouwer en natuurlijk de vele uitstapjes die Omanido maakt, dit keer aangevuld met culinaire uitstapjes tussendoor.

Heel veel is bij hetzelfde gebleven -hoe kan het ook anders?- maar toch zijn er een aantal dingen nieuw. Zo is Leonie, het nieuwe clublid, verrukt van Evert. Ondanks zijn aanvankelijke tegenstribbelen wint ze toch zijn hart, en er ontstaat een bijzonder warme vriendschap tussen hem en Leonie. Evert blijkt echter ziek te zijn, ernstig ziek. Hendrik heeft het hier moeilijk mee, maar probeert zo optimistisch mogelijk te blijven. Ook vormen de leden van Omanido samen met nog een mede-bewoonster een nieuwe bewonerscommissie, waarmee ze de directie het vuur aan de schenen willen leggen. Die blijkt namelijk plannen te hebben met het verzorgingstehuis waar ze het niet mee eens zijn: sloop. Maar binnen welke termijn? En wat kan Omanido ertegen beginnen?

zolangerlevenis

Ik kan direct kort door de bocht zijn: deze knuffelbejaarde heeft nog lang niet ingeboet aan leukheid. Hendrik Groen is opnieuw lief, aandoenlijk, grappig, recht voor zijn raap -misschien nog wel meer, want ‘Brave Hendrik is niet meer’- en vermakelijk. Ik heb direct vanaf de eerste bladzijdes met een grote grijns op mijn gezicht gelezen over het reilen en zeilen in het tehuis, en onbeschaamd mee gegluurd bij opnieuw een prachtig kijkje in de keuken van het zorgwezen. Wie zit er toch achter deze dagboeken? Wie is die getalenteerde schrijver (of schrijfster) die mij opnieuw weet te vervoeren, me opnieuw laat genieten en me opnieuw aan het lachen krijgt? De mystiek omtrent het Hendrik Groen-personage werkt extra aantrekkelijk, en het is dan ook niet vreemd dat het dagboek zo’n groot succes is in Nederland. Pogingen iets van het leven te maken was al grensverleggend leuk, en Zolang er leven is haakt vrolijk aan bij zijn voorganger.

Op internet las ik hier en daar dat Zolang er leven is chaotischer is, en steekjes laat vallen. Bepaalde verhaallijnen zouden bijvoorbeeld niet goed zijn uitgewerkt, zoals de gebroken arm van Hendrik. Daar ben ik het niet mee eens. Na ik dit had gelezen heb ik erop gelet, en er wordt wel degelijk van tijd tot tijd een vervolg gegeven aan deze verhaallijn. Er zijn echter dringender zaken die op dat moment de aandacht van zowel Hendrik als de lezer vragen, en dat vind ik juist zo knap gedaan. De balans tussen vermaak en serieus zijn is goed verdeeld. Jantje lacht, Jantje huilt, zou je kunnen zeggen. Ik heb hardop gelachen, vooral om de steekjes onder water naar mede-bewoners en de grenzeloze humor van Evert, maar ik heb ook momenten gehad waarop ik een brok moest wegslikken. Hendrik Groen, Evert, de andere leden van Omanido, de mede-bewoners en zelfs mevrouw Stelwagen: ze kruipen allemaal weer onder je huid. En je laat ze gretig toe: het voelt meteen weer vertrouwd.

In het boek rept Hendrik Groen over het schrijven van een roman in plaats van een nieuw dagboek, over twee oude mannetjes, lijkend op hem en Evert, die hij Ahrend en Nico wil noemen, naar zijn eigen beide opa’s. Zou dit een hint zijn naar het voorlopig uitblijven van een nieuw Groen-dagboek? Ik hoop het toch niet; ik ben nog lang niet uitgelezen over Hendrik en zijn leven in Amsterdam-Noord. Zolang er leven is is opnieuw een aanrader; de knuffelbejaarde is nog even leuk als anders!

Zolang er leven is – Hendrik Groen €19,99

Advertenties

6 gedachten over “Recensie: Zolang er leven is

  1. Goed, ik zet hem op m’n lijstje. Ik vond het eerste boek ontzettend leuk, maar was wel teleurgesteld toen er later achter kwam dat het niet echt was… dat had ik natuurlijk zelf ook kunnen bedenken. Maar misschien kan ik dat wel weer vergeten als ik weer in de avonturen van Hendrik duik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s