Recensie

Recensie: Anna

Niccolo Ammaniti – Anna: uitgeverij Lebowski

Eindelijk: een nieuwe roman van één van mijn favoriete schrijvers: Niccolo Ammaniti. En dankzij uitgeverij Lebowski kreeg ik de kans om het boek te lezen voor het in de winkel lag. Vandaag organiseert de uitgeverij een heuse blogbom, en ik doe hieraan mee.

In Anna schetst Ammaniti een apocalyptische wereld, waarin alle volwassenen door een mysterieus virus zijn omgekomen en enkel kinderen hebben overleefd. De Anna uit de titel is een dertienjarig meisje dat samen met haar achtjarige broertje Astor op Sicilië een nieuw bestaan heeft opgebouwd. Na het overlijden van hun beide ouders zijn ze op zichzelf aangewezen. Anna, als oudste, neemt de verantwoordelijkheid voor haar broertje en zorgt dat hij veilig is. In hun ouderlijk huis, in een bosrijk, heuvelachtig gebied, wanen ze zich veilig. Anna gaat er vaak op uit om eten en drinken in te slaan, maar ze staat niet toe dat haar broertje hun terrein verlaat. Veel te gevaarlijk. Anna ziet onderweg namelijk de verwoestingen, de lijken, de compleet verlaten wereld die is overgebleven na de chaos van de virusuitbraak.

Het virus, de Rode Ziekte, heeft alle volwassenen laten verdwijnen. De kinderen zijn gespaard gebleven van een uitbraak aan rode bulten, koorts, moeizame ademhaling en de uiteindelijke dood, vanwege het ontbreken van bepaalde hormonen. Die komen pas vrij in hun puberteit, en kinderen worden dan ook niet ouder dan veertien jaar. Terwijl Anna zich voorbereidt op het moment waarop zij ongesteld, en dus vatbaar voor de ziekte, wordt gebeurt het onvoorstelbare: Astor wordt ontvoerd. Een bende kinderen, genaamd de Blauwe Kinderen, hebben hem meegenomen naar hun vesting. Het is aan Anna om haar broertje terug te halen en met hem de oversteek te maken naar het vasteland, waar ze hoopt op Grote Mensen die de ramp hebben overleefd. Ze krijgt hierbij hulp uit onverwachte hoek; de dertienjarige Pietro en Knuffel, een enorme hond, die aansluiting bij Anna zoekt. Maar zal zij Astor kunnen redden? En wat wacht haar aan de vaste wal?

anna

Na lang wachten op nieuw werk van een favoriete auteur kan het betreffende werk soms tegenvallen. De verwachtingen zijn dan te hoog gespannen. Ik was hier bij Anna ook huiverig voor. Maar dit was totaal overbodig bij Anna. Want toen ik eenmaal begon in het boek, was er geen houden meer aan: ik werd direct meegesleept door de virtuoze stijl die Ammaniti hanteert, zijn manier van omschrijven en de verhaallijn die werd uitgezet. Het voelde als thuiskomen. Het verhaal is er eentje van hetzelfde literaire niveau als De weg van Cormac McCarthy en net zo fraai geschreven als Zo God het wil en Laat het feest maar beginnen!. Ammaniti heeft een angstaanjagend echte wereld beschreven, waarin het lot van de wereld in handen van kinderen ligt. Hoe zij moeten overleven, en welke regels zij voor zichzelf opstellen, heeft Ammaniti gedetailleerd verteld.

Valt er dan niets op Anna af te dingen? Jawel. De overgang tussen de verschillende delen waaruit het boek is opgebouwd is soms erg plotseling. Met name tussen deel twee en drie is de omschakeling vrij abrupt. Ammaniti gaat verder met zijn verhaal in plaats van het gat tussen een bepaald tijdsbestek toe te lichten. Daar komt hij later in het hoofdstuk op terug. Gelukkig duren deze momenten nooit lang, en doet dit niet af aan de vaart van het verhaal. Het tweede waarin Ammaniti in mijn ogen iets minder sterk was, was het moment waarop Anna bij de vesting van de Blauwe Kinderen arriveert, en de gebeurtenissen die zich daarbinnen afspelen. Hierbij werd Ammaniti dromerig, vager in zijn beschrijvingen en daardoor minder goed te volgen. Hierna vervolgde Ammaniti zijn verhaal weer zoals hij deze begon: bevlogen, fantasierijk en ontzettend scherp.

Het grootste minpunt van Anna is echter dat het zo snel uit was. Voor ik het weet had ik de laatste pagina omgeslagen, en bleef een gevoel van gemis achter. Ammaniti sluit het boek op wervelende wijze af, met een knipoog naar een eerder beschreven anekdote, en een belofte voor de toekomst. Tegelijkertijd is het echter een afsluiter waar je niet op hoopt. Maar realistisch is het wel. Ik kan mijn recensie enkel afsluiten door eenieder op het hart te drukken deze roman te lezen. Zelden is een apocalyptische wereld met zoveel fantasie, aantrekkingskracht en bijzondere personages beschreven. Anna is een fantastische terugkeer van een fantastische auteur. Ammaniti is en blijft torenhoge favoriet.

Anna – Niccolo Ammaniti €19,99

Ik ben vandaag niet de enige die over Anna blogt. Lees hier meer over de roman.

Advertenties

10 gedachten over “Recensie: Anna

  1. Ook ik ben groot fan van Niccolo Ammaniti. Vooral Ik ben niet bang en Ik en Jij wisten mij enorm te raken. Ik kan dan ook niet wachten om Anna te lezen, zeker omdat ik ook nog eens fan ben van apocalyptische verhalen! Je recensie voorspelt alvast veel goeds :D

  2. Dat klinkt heel goed! Ik ben dol op (post-)apocalytische verhalen en Ammaniti vind ik ook goed (zijn beste boek: Het laatste oudejaar van de mensheid). Bedankt! Deze moet ik lezen!

  3. Zojuist Anna gelezen! Kan mij echter niet vinden in de positieve reacties. De andere verhalen van deze schrijver vond ik geweldig, maar bij de wereld opgeroepen in dit verhaal kreeg ik geen beeld. De laatste 30 pagina’s zelfs versneld gelezen. Dat samen met het open einde lieten mij helaas teleurgesteld achter!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s