Recensie

Recensie: Liefdesbrieven aan de sterren

Ava Dellaira – Liefdesbrieven aan de sterren: uitgeverij Luitingh Sijthof

Matthew Quick deed het al eens: een boek schrijven in briefvorm, van de hoofdpersoon aan een al dan niet bekend iemand. Zijn roman Het geluk, hier en nu is één voorbeeld, maar ook Maria Semple’s Waar is Bernadette? maakt -onder andere- van dit concept gebruik. Beide boeken bevielen goed, Semple zelfs erg goed, en dus was ik erg benieuwd hoe Liefdesbrieven aan de sterren mij zou bevallen. Ook in dit boek wordt namelijk van deze vorm gebruik gemaakt om een verhaal uit de doeken te doen.

De tiener Laurel moet voor Engels een opdracht maken die luidt: schrijf een brief aan een overleden persoon. Haar zus May is een half jaar daarvoor overleden, en ze heeft net een nieuwe start op een nieuwe school gemaakt. Ze weigert medelijden te krijgen als ‘zusje van’ en is erg in zichzelf gekeerd. De opdracht grijpt ze echter met beide handen aan om haar kant van het verhaal te vertellen. Want May is op noodlottige wijze om het leven gekomen, en enkel Laurel kent de toedracht. Maar daarover heeft ze niet gesproken, nog niet. In haar brieven, naar onder andere Kurt Cobain, Amy Winehouse, Judy Garland, John Keats en Janis Joplin, maakt ze daar echter wel een begin mee. Ze wordt verteerd door schuldgevoelens, maar waarom? Wat was de toedracht voor het overlijden van May?

Laurel woont deels bij haar vader en deels bij haar tante. Haar moeder, die al bij haar vader weg was voor het overlijden van May, is naar Californie verhuisd. Tussen hen bestaat veel miscommunicatie, en wrevel. Op school probeert Laurel zo goed als het gaat afstand te nemen van haar persoonlijke misere. Ze sluit vriendschap met Hannah, Natalie, Kristen en Tristan, en wordt voor het eerst verliefd. Op Sky, een mysterieuze jongen die ook interesse in haar lijkt te hebben. Maar hij blijkt May te hebben gekend. Hoe? En wat betekent dit voor hun prille relatie? Naarmate het schooljaar vordert probeert Laurel haar relatie met Sky te verdiepen, maar is hier tegelijkertijd nog niet klaar voor. Ze wordt nog steeds verteerd door schuld, spijt en zelfdestructieve gevoelens. Bovendien heeft ze sterk het gevoel dat ze May’s schoenen moet vullen. Maar hoe doet ze dat als ze niet zeker weet wie haar zus was?

liefdesbrievenaansterrenVeel young adult, ik schreef het al eens eerder, bevat uiterst volwassen thema’s. Zo ook Liefdesbrieven aan de sterren. Dood, schuld, rouw, spijt; het zijn slechts enkele thema’s die aan bod komen. Deallaira weet dit te verpakken in een prachtig pakketje, met als strik een schitterende schrijfstijl; gevoelig, precair, kwetsbaar en oprecht. De brieven die Laurel schrijft, en de poëzie waar ze van geniet, getuigen van groots inzicht van de schrijfster in de psyche van haar personages. Overal is goed over nagedacht, je merkt tijdens het lezen dat Dellaira veel tijd en aandacht heeft besteed aan het zo realistisch mogelijk maken van dit boek.

Toch slaat ze hier en daar de plank mis. Het is zoals de jeugd in Dawson’s Creek, die televisieserie van vroeger. Hierin speelden stuk voor stuk jonge mensen met een ongelooflijk filosofische insteek, met een sterk volwassen kijk op het leven. Dit is ook zo in Liefdesbrieven aan de sterren. Zowel Laurel als de andere personages, waaronder bijvoorbeeld Sky, zijn gezegend met een sterke intuïtie, en voelen haarscherp aan wat de ware beweegredenen zijn van de mensen om hen heen. Er worden prachtige uiteenzettingen gegeven over motivatie, ware gevoelens en de psychologische impact op die andere mensen zelf. Is dat heel realistisch? Misschien, maar ik vermoed zelf van niet. Maar dat vergeef ik Dellaira. Graag zelfs, want het is zo’n geweldig mooi verhaal.

De zwaarte van Laurels emoties passen juist heel goed in het grote geheel, en vormen in plaats van een ergernis juist een mooie aanvulling op de thematiek. Dellaira speelt met poëzie, met stijl, met emoties en vorm. Het is bijzonder om te zien hoe in elke brief de omstandigheden van Laurel aansluiten bij het leven van de overledene die ze aanschrijft. Anekdotes vloeien ogenschijnlijk moeiteloos samen met voorbeelden of gebeurtenissen uit het leven van bijvoorbeeld Kurt Cobain of Janis Joplin. Maar zoals ik al schreef: hier heeft Dellaira heel goed over nagedacht, maar het wordt nergens te geknutseld.

Liefdesbrieven aan de sterren ontroert, is meeslepend, is schitterend geschreven en heeft een sterk psychologisch literaire inslag. Dellaira geeft haar tieners een volwassen stem, en dit versterkt het effect dat het boek op haar lezers (op mij in ieder geval) heeft. Ik heb een traan gelaten en Laurel in mijn hart gesloten. Het boek wordt verfilmd, en ik voorspel bij deze dat het net zo’n groot succes wordt als John Green’s The Fault in our stars. Een aanrader!

Liefdesbrieven aan de sterren  – Ava Dellaira €17,99

Advertenties

5 gedachten over “Recensie: Liefdesbrieven aan de sterren

  1. Leuk, dit boek heb ik gister aan mijn to read list toegevoegd! Van Kurt Cobain en Amy Winehouse ben ik fan, dus misschien dat dit boek me daarom ook net iets meer aantrekt.. In ieder geval, ik ben er benieuwd naar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s