Recensie

Recensie: Weerwater

Renate Dorrestein – Weerwater: uitgeverij Podium

Een apocalyps: het is meerdere malen beschreven in de literatuur, maar op eigen, Hollandse bodem zag ik nog niet veel voorbeelden. Tot Weerwater. In dit boek beschrijft Renate Dorrestein tot in de kleinste details wat er gebeurt met een stad en haar inwoners wanneer het noodlot toeslaat.

Wat zou jij doen als een catastrofale ramp Nederland treft en je wegrukt van al je geliefden, familieleden en vrienden? Wat als één stad overleeft, en in totaal isolement wordt gestort? Hoe zou je je handhaven, hoe zou een maatschappij gevormd worden en hoe zou jij je schikken in een nieuwe rol? Op die vragen gaat Renate Dorrestein in, in haar nieuwste roman Weerwater. Dorrestein heeft zichzelf een rol gegeven als de ik-persoon, een schrijfster die door de gemeente Almere wordt benaderd om verhalen over de stad op te tekenen -tot zover de realiteit, want ook Dorrestein zelf heeft zich in dienst gesteld van de gemeente Almere. Op het moment dat Dorrestein naar Almere vertrekt, woedt er ’s avonds een gigantische storm over Nederland, waardoor het hele land ontregelt. De volgende dag is het echter weer normaal zomerweer, en pakt het land zijn normale bezigheden weer op. Vanuit Almere worden enkele personages gevolgd die de storm elk op hun manier beleven: Safae en haar echtgenoot Lazaar, Dennis, een jongeman op de vlucht, Jakob Kribbe, directeur van de PI van Almere, het gelukkige echtpaar Rudi en de hoogzwangere Bianca en nog veel meer anderen.

Algauw wordt duidelijk dat Almere omhuld is door een dodelijke mist. Wie erin loopt verdwijnt. Wat erin gegooid wordt, verdwijnt. In het niets. Niemand die zich buiten Almere heeft begeven, is teruggekeerd. Niemand die zich door de mist waagt, overleeft. Almere is in een totaal isolement gestort, zonder enige mogelijkheid om de buitenwereld te bereiken. Stroom werkt niet meer, brandstof raakt op -en is nutteloos- en de stad Almere en haar inwoners worden terug in de Middeleeuwen gestort. Ze zullen moeten overleven met primitieve middelen, en zich bovendien moeten wapenen tegen de gevaren die op de loer liggen: honger, ontsnapte gevangenen die de inwoners, veelal vrouwen, opjagen en wanorde. Zo goed als het gaat wordt een beslissingsorgaan opgesteld, en worden familieclans gesmeed. Maar één groot probleem kan niet getackeld worden: er worden maar geen nieuwe baby’s geboren. Hoe moet Almere overleven zonder nageslacht? Naarmate de tijd verstrijkt, wordt de situatie steeds nijpender. Iedereen zal zijn of haar steentje moeten bijdragen, maar tegen welke prijs? Hoe lang is menselijkheid nog haalbaar?

weerwater

Weerwater is een genadeloos harde roman over de gevolgen van een natuurramp. Dorrestein zoomt goed in op haar personages, en schroomt niet de lelijke overlevingskant van de mens te tonen. Sterker nog: die verheft ze tot kunst. Te gruwelijke dingen worden niet beschreven, maar juist door dit niet te benoemen, wordt het extra benadrukt. Juist het weglaten maakt het extra zichtbaar. Ik heb genoten van de manier waarop Dorrestein de twijfels van haar personages beschrijft. Ook al zijn er veel personages waarop ingezoomd wordt, elk van hen is geloofwaardig, menselijk en oprecht neergezet. En het is de verscheidenheid aan personages die worden opgevoerd die van Weerwater zo’n indrukwekkende roman maken.

Want ieder reageert anders onder dergelijke stressvolle situaties. En dit verschil wordt erg goed uitgewerkt. Bovendien heeft Dorrestein een geloofwaardige ramp laten afspelen. Nederland en het weer: het is altijd een haat-liefdeverhouding, en Dorrestein heeft het haat-gedeelte op sublieme wijze als uitgangspunt genomen om de meest verschrikkelijke dingen te laten gebeuren. Daarnaast is Weerwater ontzettend spannend. Vooral in het begin, wanneer Renate vanuit haar eigen ik-vorm vertelt over de alledaagse dingen die mensen deden voor de wereld ophield te bestaan, en het dreigende onheil dat boven hun hoofd hing. Maar ook na de ineenstorting van de wereld, en het isolement van Almere: hoe er een nieuwe maatschappij gevormd wordt, de problemen hierbij, de dreiging van de ontsnapte gevangenen, de psychologische impact; alles wordt met een continue dreiging, een gevoel van onbehagen beschreven.

En daardoor schiet je door de pagina’s. Jammer, want het is zo’n intens, sterk verhaal dat je het liefst door blijft lezen. Je wilt geen afscheid nemen van Renate, Dennis, Safae en alle andere overlevenden. Daarvoor is een te sterke band ontstaan. Wat dat betreft zat ik tijdens het lezen te piekeren over het einde dat Dorrestein aan haar boek zou geven: welk einde zou geloofwaardig zijn? Hoe zou dit eindigen? Het einde waarvoor ze gekozen heeft is perfect. Ik zeg er verder niets over, maar het past precies in mijn verwachtingen. Weerwater is een ijzersterk boek, dat me nog lang zal bijblijven.

Weerwater – Renate Dorrestein €19,50

Dit boek telt mee voor mijn leesuitdaging Ik Lees Nederlands!

logo_ikleesnederlands_a_v2

Advertenties

13 gedachten over “Recensie: Weerwater

  1. En ik! Prachtig boek. Ik ben dol op apocalyptische romans en dol op romans van Renate Dorrestein. Dus allebei in een boek, dat is smullen! Ik heb nu vreselijk veel zin om het boek opnieuw te lezen!

  2. Ja mooi hè, in tijden niet zo’n spannend verhaal gelezen. Ik was vooral onder de indruk van de manier waarop ze iets onwaarschijnlijks tot iets realistisch wist te maken. Boeiende personages ook. Je hebt goed onder woorden gebracht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s