Recensie

Recensie: De jongen op de berg

John Boyne – De jongen op de berg: uitgeverij Boekerij

Het eerste boek dat ik van John Boyne las was het indrukwekkende De jongen in de gestreepte pyjama. Ook de verfilming is heftig, en vooral mooi. Hierna volgden andere titels, maar De jongen in de gestreepte pyjama bleef voor mij het mooist. Met De jongen op de berg keert Boyne terug naar de Tweede Wereldoorlog – na uitstapjes naar onder andere de Eerste Wereldoorlog- en ik was dan ook erg benieuwd: zou dit boek mijn eerste indruk kunnen overtreffen?

De jongen uit de titel is Pierrot. Hij heeft een Duitse vader en een Franse moeder en woont in Parijs. Zijn vader heeft in de Eerste Wereldoorlog gevochten en is emotioneel gehavend uit de strijd gekomen: hij heeft psychoses, is gewelddadig en drinkt. Om te vergeten. Zijn moeder probeert er het beste van te maken maar lijdt onder het juk van zijn vader. Wanneer zijn vader een treinongeluk krijgt, blijven Pierrot en zijn moeder alleen achter. Dit gaat enige tijd goed, tot ook zijn moeder overlijdt, aan tuberculose. Pierrot blijft alleen achter, en hoewel hij in eerste instantie bij zijn Joodse buren kan inwonen, wordt ook die situatie onhoudbaar. Via een weeshuis komt hij uiteindelijk terecht bij zijn tante Beatrix, de zus van zijn vader.

Zij is huishoudster in een villa op een Oostenrijkse berg. Het huishouden bestaat uit Meneer en Mevrouw, maar die zijn er bijna nooit. Toch hangt het hele huis vol met schilderijen van Meneer; een ernstige man met een dunne, zwarte snor. Algauw maakt Pierrot -die zich in zijn nieuwe woning Pieter moet noemen en niets mag zeggen over de goede band met zijn Joodse buren- kennis met Meneer. Hoewel hij in eerste instantie huiverig voor hem is vormt zich een band, die steeds intenser wordt. Beatrix ziet het met lede ogen aan: haar neefje verandert in een volgeling van Meneer. Zal ze hem nog uit de klauwen van haar baas kunnen redden? En tegen welke gevolgen? En wil Pierrot eigenlijk wel gered worden?

Waarom zijn goede boeken toch altijd te kort? De jongen op de berg leest als een trein, en is veel te snel uit. John Boyne weet als geen ander in de huid van jonge personages te kruipen en de wereld door hun ogen te beschrijven. Kinderlijk onschuld verandert in deze roman in naïviteit, met verstrekkende gevolgen. De stappen waarin dat gebeurt worden met kinderlijk eenvoud, maar daardoor des te nijpender, beschreven. Pierrot is een boeiend personage, de jongen groeit voor de ogen van de lezer, maar slaat een richting op die je het liefst wil tegenhouden. Van binnen schreeuwde ik dat Pierrot niet zo stom moest zijn, dat hij beter na moest denken, maar natuurlijk kon ik niets aan de wending van het verhaal veranderen. Frustrerend, hoe Boyne me hiermee op de kast wist te krijgen.

En knap. Want ik heb intens meegeleefd. De gruwelijke voorvallen op de berg worden met het simplisme van een kind beschreven, maar zijn bikkelhard. Heel af en toe schijnt er nog een stukje van de vroegere karakter Pierrot door zijn nieuwe karakter heen, maar hij drukt dit steeds weer de kop in. Pierrot is met de naamswijziging naar Pieter letterlijk een ander persoon geworden en hiermee jaagt hij iedereen bij zich weg. Behalve de meneer, die hem juist prijst om zijn doortastendheid, zijn kennis en inzet. Het is schrijnend te lezen hoe een klein jongetje van onschuldig en lief verandert in arrogant, bazig en bevooroordeeld.

Boyne schrijft helder, puur, vol inlevingsvermogen en recht voor zijn raap. De jongen in de gestreepte pyjama was tot nu toe mijn favoriete boek van zijn hand, maar hier heeft dit boek verandering in gebracht. Ik was ontroerd door de kracht van dit verhaal, dat ook prima in de huidige samenleving past (helaas). De jongen op de berg is mooi, aangrijpend en bovenal perfect verteld. Wat een boek!

De jongen op de berg – John Boyne €18,99

 

Advertenties

8 gedachten over “Recensie: De jongen op de berg

  1. Fijne recensie! Ik zag dit boek inderdaad al liggen in de boekhandel en ik stond heel erg te twijfelen, en nu achteraf heb ik spijt dat ik ‘m niet heb meegenomen. Klinkt heel goed!

  2. Prachtig verhaal. Overtrof mijn verwachtingen, en vind deze persoonlijk nóg beter dan de jongen in de gestreepte pyjama. Het einde is vrij emotioneel, maar prachtig om te lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s