Recensie

Recensie: Zeg maar dat we niet thuis zijn

Rashid Novaire – Zeg maar dat we niet thuis zijn: uitgeverij Ambo Anthos

Het leuke aan mijn deelname aan Een perfecte dag voor literatuur is -en ik heb het volgens mij al eerder gezegd- dat je boeken kiest die je normaal gesproken niet zo snel in een boekhandel zou meenemen. Of je komt juist boeken tegen waarvan je al een tijdje dacht: die wil ik lezen. Zeg maar dat we niet thuis zijn van Rashid Novaire valt onder de tweede categorie. Ik had op verschillende blogs al goede dingen over het boek en de schrijver gelezen, en nu mocht ik voor mezelf ontdekken of het inderdaad zo’n aangenaam boek is.

In Zeg maar dat we niet thuis zijn wordt een licht geschenen op de uitvaartbranche. Het is een branche waar ik eerder dit jaar via De laatste vier dagen van Paddy Buckley van Jeremey Massey mee kennismaakte, en het is prettig te ontdekken hoe een andere schrijver zijn licht hierop werpt. In deze roman van Novaire worden twee verhaallijnen met elkaar samengebracht. Aan de ene kant is er Milan den Hartog, een jonge uitvaartondernemer die in zijn laatste week bij Noorderzon en Zonen zit. Hij wil iets anders, ‘iets wat warmte geeft, waar de mensen langer mee konden doen dan een vluchtig moment’. Maar hij twijfelt. Aan zichzelf, aan zijn kansen, aan zijn keuzes, aan alles eigenlijk. In zijn laatste week als uitvaartondernemer gebeuren er bovendien vreemde dingen die zijn kijk op de wereld veranderen. Zo krijgt hij van een rouwende moeder een Aldi-tas met dertigduizend euro in handen gedrukt, ontwikkelt zich een vriendschap met een vriendinnetje van een van de overledenen die hij heeft begeleid en raakt hij verwikkeld in niet een, maar twee bizarre repatriëringsprocessen.

Een Iraans-Koerdische man, meneer Jahangir, moet begraven worden in Iran, maar wegens een wit leugentje dat hij bij zijn vlucht naar Nederland vertelde wordt dat erg moeilijk. Een lichaam dat van Nederland naar Marokko werd overgebracht blijkt halverwege de oversteek vermist te zijn geraakt. Aan Milan de taak dit in goede banen te leiden. En dan is er het lijk dat tegen Milan praat, meneer Jahangir. Hij overziet alle gebeurtenissen en probeert via emails naar zijn zoon met de familie en met met Milan in contact te komen. Onderwijl vertelt hij over zijn vlucht naar Nederland, zijn leven in zowel Irak als Iran en zijn visie op Nederland. Maar zal het voldoende zijn om hem te laten repatriëren naar zijn geboorteland? En kan Milan het allemaal nog wel aan?

zegmaardatwenietthuiszijn

Dat Zeg maar dat we niet thuis zijn een bijzonder verhaal is, is zacht uitgedrukt. Doden die met levenden proberen te communiceren, lichamen die tijdens de oversteek van Nederland naar Marokko spoorloos verdwijnen, interessante maar vreemde personages, een hoofdpersoon die niet alleen aan zichzelf maar aan de hele wereld twijfelt; vervelen is er niet bij. Dat is dan ook direct de reden dat ik maar door bleef lezen. Zo veel en zo snel zelfs, dat ik na drie uren lezen het boek al dicht kon slaan. Maar helemaal een tevreden gevoel hield ik er niet aan over. Ik bleef -en blijf me nog steeds- afvragen wat ik nu eigenlijk heb gelezen.

Aan de ene kant is Zeg maar dat we niet thuis zijn een boeiende, grappige roman over de dood, het verschil tussen culturen en het overbruggen hiervan. Aan de andere kant is het een zeer raadselachtige roman waarvan de bedoeling me nog altijd niet helder is. Wat probeert Novaire nu werkelijk met zijn boek te vertellen? Wat probeert hij de lezer duidelijk te maken? Het is een boek dat gemakkelijk wegleest, maar tegelijkertijd ook prachtige zinnen en uiteenzettingen bevat over het leven en de liefde. Zo snakt Milan naar menselijk contact, maar weet hij niet hoe of in welke vorm hij dat zoekt. In elk geval weet hij zeker dat hij iemand zoekt die ‘zijn adres niet kent maar die hem op de tast zal weten te vinden’. Tot die tijd blijft hij dolende, in alle facetten van zijn leven.

Novaire is een boeiende schrijver, die op originele en grappige wijze verschillende culturen laat samenkomen. Hij legt veel uit over overlijdensrituelen van andere culturen, zonder daarbij te belerend over te komen. Ook weet hij de interesse van zijn lezers vast te houden door rap, ad rem en op onverwachte momenten komisch te schrijven. Zeg maar dat we niet thuis zijn is zonder meer een interessant boek, maar ik hield er persoonlijk een ontevreden gevoel aan over.

Wellicht waren mijn verwachtingen te hoog gespannen, wellicht had ik meer antwoorden verwacht. Maar zoals het in het dagelijks leven ook gaat zijn er niet overal antwoorden op te vinden. Zeker niet als het de dood betreft. Toch is dit voor mij niet een goede reden. Ik wilde meer, meer uitleg, meer duiding, meer richtlijnen. Dat ik die niet kreeg, en dus nog steeds met vragen zit, steekt me. Misschien ga ik dit boek nog eens lezen, op zoek naar verborgen aanwijzingen of bedoelingen. Want het is een te interessant boek om het hierbij te laten. Dat dan weer wel.

Lees hier wat andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur van Zeg maar dat we niet thuis zijn vinden.

Zeg maar dat we niet thuis zijn – Rashid Novaire €18,99

Dit boek telt mee voor mijn leesuitdaging Ik Lees Nederlands!

logo_ikleesnederlands_a_v2

Advertenties

2 gedachten over “Recensie: Zeg maar dat we niet thuis zijn

  1. Volgens mij hebben wij een beetje dezelfde worsteling: er worden in het boek heel veel verschillende dingen verteld, maar het meeste wordt niet uitgewerkt en afgemaakt. Ik denk dat Novaire beter had kunnen focussen op een paar aspecten. Dan kon hij daar een goed verhaal omheen schrijven en de rest bewaren voor een volgend boek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s