Maandelijke Murakami

Recensie: De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren

Haruki Murakami: De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren: uitgeverij Atlas Contact

Elke maand bespreek ik een boek van Haruki Murakami op mijn blog, de Maandelijkse Murakami. Zijn gehele oeuvre zal hierbij de revue passeren. Ik lees de boeken niet in een bepaalde volgorde, maar wissel af tussen de genres. Deze maand recenseer ik De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren.

Dit boek is ongetwijfeld de meest kleurvolle van Murakami’s oeuvre. In zekere zin is dit een grote tegenstelling met het personage dat Murakami opvoert. Zoals de titel al verraadt is Tsukuru Tazaki een kleurloos persoon. Hiermee wordt verwezen naar de vriendengroep die Tazaki op de middelbare school had, waarbij elk lid van de vriendengroep een kleur in zijn of haar naam had; Witje, Zwartje, Rooie, Blauwe en tot slot Tsukuru, wat zoiets als ‘maken’ betekent. Tsukuru doet op geheel eigen wijze zijn naam eer aan, want hij studeert af als bouwkundige en maakt stations, treinstations. Voor dit echter zover is, gebeurt er vlak na zijn afstuderen aan de middelbare school iets onverwachts: de vriendengroep laat hem zonder verklaring vallen. Ze willen niets meer met hem te maken hebben.

Zestien jaar later is Tsukuru Tazaki op date met een vrouw die hij bijzonder leuk vindt. Deze Sala spoort hem aan op zoek te gaan naar de reden van uitstoting. Ze merkt namelijk dat hij emotioneel niet beschikbaar is, dat het verdriet en de pijn van het verlies van deze vriendengroep, hem nog steeds parten speelt. Uiteindelijk stemt Tsukuru toe en begint een zoektocht naar zijn eigen verleden. Hij is huiverig voor wat hij zal aantreffen, want wie verzekert hem dat de waarheid niet vernietigend zal zijn? Wat als hij de waarheid niet wil horen? Hij bezoekt zijn vroegere vrienden en komt inderdaad tot schokkende ontdekkingen.

kleurlozetsukuru

Wat meteen opvalt aan De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren is het tempo waarmee Haruki Murakami het verhaal vertelt. Er zit een constante snelheid in, zonder vertraging. De ontwikkelingen volgen elkaar rap op, en je vervelen of afdwalen is eigenlijk onmogelijk. In die zin verschilt deze roman van voorgaande romans, waarin Murakami nog wel eens wil uitweiden over gespendeerde dagen zonder noemenswaardige gebeurtenissen of een uitgebreide uitleg over het bereiden van een maaltijd. Wat dat betreft voelt en leest dit boek alsof Murakami het zo uit zijn pen heeft geschud, zonder aarzeling of knopen die doorgehakt moesten worden voor hij verder kon. Het boek voelt en leest soepel en vlot.

Qua opzet doet het boek sterk denken aan Norwegian Wood; ook hierbij is de hoofdpersoon een eenling, die zwelgt in eenzaamheid en treurnis. Ook deze hoofdpersoon kent groot verdriet, en worstelt met de richting die hij is ingeslagen en de plek in zijn leven waar hij is geëindigd. Bovendien ontbreken ook in dit boek de magisch-realistische elementen, op een levensechte maar vreemde seksdroom hier en daar na. In tegenstelling tot Norwegian Wood echter, vond ik dit een bijzonder aangenaam boek om te lezen. De thema’s liefde, vriendschap en verlies worden op typische Murakami-wijze, dus met flair en opmerkelijk diepzinnige constateringen, uit- en toegelicht. De pijn van het verlies van de vriendengroep wordt meerdere malen op kundige en treffende wijze beschreven, waarbij de vergelijking dat het voelt alsof je van een varend schip in de zwarte, koude golven wordt gegooid zonder dat iemand op het doorvarende schip zich om je bekommert, nog de meeste indruk maakte.

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren zie ik daarom ook als herkansing van Murakami’s wereldberoemde roman Norwegian Wood, die mij helaas slecht beviel. Een herkansing voor mezelf, althans. En die heeft goed uitgepakt. Deze roman is helder, scherp, snel en bovendien vermakelijk. De thema’s zijn goed uitgewerkt, en er is tevens een diepere laag in te ontdekken: het worstelen met depressies, het weer opkrabbelen en definitief afrekenen met oude kwelgeesten. Haruki Murakami bewijst hiermee dat hij nog altijd een begenadigd schrijver is, die steeds weer opnieuw een origineel verhaal weet neer te zetten. Begin volgend jaar verschijnt een nieuwe verhalenbundel: Mannen zonder vrouwen. Ik kijk er vast reikhalzend naar uit.

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren €19,95

Voor de maand september lees ik Blinde wilg, slapende vrouw.

Advertenties

8 gedachten over “Recensie: De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren

  1. Je hebt misschien wel gelijk. Ik was van idee om binnen twee jaar, wanneer mijn zoon veertien wordt, hem Norwegian Wood cadeau te doen, maar in de plaats geef ik hem misschien beter eerst dit boek. Veel toegankelijker zonder de eigenheid van Murakami te verliezen. Ik hield alleszins veel van dit boek. Ook op mijn herleestafel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s