Recensie

Recensie: Muidhond

Inge Schilperoord – Muidhond: uitgeverij Podium

In het hoofd kruipen van een pedofiel. Hoe naar is dat? Heel naar, bewijst Inge Schilperoord met haar debuutroman Muidhond. Zelf heeft ze een achtergrond in de psychiatrie, en weet als geen ander wat zich afspeelt in het hoofd van een patiënt.

Een patiënt zoals Jonathan. Wegens gebrek aan bewijslast is hij vrijgesproken van de aanklachten van aanranding van een buurmeisje. Hij is vrij om te gaan. Na zijn vrijlating keert hij terug naar zijn zieke moeder, die in een tochtig huisje bij de duinen woont. Over drie weken wordt ze overgeplaatst naar een nieuwe, schonere woning. Jonathan ontwikkelt een stappenplan om beter te worden, en telt af naar de verhuisdatum van hem en zijn moeder. Hiervoor heeft hij oefeningen meegekregen van de therapeut met wie hij pre-tbs gesprekken voerde, om hem voor te bereiden op zijn straftijd in de tbs. Dit is er nooit van gekomen, maar de oefeningen kreeg hij wel mee. Om thuis aan zichzelf te werken.

Want Jonathan wil niets liever dan beter worden. Een beter mens te zijn voor zichzelf, de maatschappij en vooral zijn moeder. Hij begint vol goede moed, maar het gaat moeizaam. Steeds moeizamer. Hij concentreert zich op het uitlaten van zijn hond Milk, en een nieuw gevangen vis; een zeelt, oftewel muidhond. Hij richt hier al zijn aandacht op, want het bijgeloof is dat deze vis een helende uitwerking heeft op zijn naasten. Hij gebruikt de muidhond om beter te worden. Maar de vis is ziek, en zwak. En dan is er nog Jonathans buurmeisje Elke. Haar moeder laat haar hele dagen alleen, en al snel trekt ze naar Jonathan en Milk. Er ontstaat een vriendschap, maar waar Elke zich totaal niet bewust is van het gevaar dat ze loopt, worstelt Jonathan steeds meer met zijn gevoelens. Hoe lang is hij nog in staat zijn lustgevoelens voor Elke te onderdrukken en écht te werken aan zijn herstel?

muidhond

Ik zal zo positief mogelijk zeggen: Muidhond gaf mij een vreselijk ongemakkelijk gevoel. Meekijken in het brein van een pedofiel is naar, deprimerend en ronduit afschuwelijk. Ik heb meerdere passages met weerzin gelezen, steeds weer overwegend of ik het boek definitief weg zou leggen of niet. Begrijp me niet verkeerd, hier bedoel ik niets raars mee. Inge Schilperoord heeft juist een ontzettend knap geschreven boek neergezet, waarbij ze op angstaanjagend goede wijze in het hoofd van een steeds verder afglijdende psychiatrisch patiënt is gekropen. Zijn gevoelens en emoties, hoe walgelijk ook voor een buitenstaander, zijn erg knap opgeschreven. Stapje voor stapje glijdt hij terug in zijn oude fantasieën, zijn oude hunkeringen. Terwijl hij zo graag goed wil doen. Tot dat geen optie meer is.

Deze worsteling van Jonathan is tergend langzaam maar met veel gevoel voor detail beschreven door Schilperoord. Ze neemt de tijd om haar personage Jonathan neer te zetten. Hiermee creëert ze een zinderende spanningsboog: zal het Jonathan wel of niet lukken van Elke af te blijven? Ook over de details van Jonathans zaak laat ze zich slechts mondjesmaat uit. Je komt er pas na driekwart boek achter wat zich precies heeft afgespeeld in de duinen waar Jonathan nu weer is teruggekeerd. Opvallend ook is de rol die ze Jonathans moeder heeft gegeven. Een vrome vrouw die haar ogen sluit voor het kwaad. In plaats van met haar zoon te praten, richt zij zich tot God. Liever gaat zij in gebed dan in gesprek. Hierdoor vindt Jonathan thuis geen steun, waardoor hij alleen is met zijn gedachten.

Alles in mij schreeuwde het uit van verontwaardiging tijdens het lezen van Muidhond. Het onderwerp, de gedachten van Jonathan, de verergering van de situaties tot het onverwachte einde; het is een boek dat verkilt, verwart en schokt. Muidhond is een van de meest intense boeken die ik las, een boek waar ik danig van onder de indruk was. Het boek staat op de longlist van de ECI Literatuurprijs, en dat is wat mij betreft niet meer dan verdiend. Wat een debuut!

Muidhond – Inge Schilperoord €17,50

Dit boek telt mee voor mijn leesuitdaging Ik Lees Nederlands!

logo_ikleesnederlands_a_v2

Advertenties

5 gedachten over “Recensie: Muidhond

    1. Het is inderdaad een heftig boek, maar de manier waarop Schilperoord het verhaal opbouwt en schrijft, is erg mooi. Ik had wat dat betreft dus tegenstrijdige gevoelens. Heel apart, maar wel de moeite waard.

  1. Hi Tessa,

    Leuk om te lezen dat je zo enthousiast bent over dit boek! Ik was het namelijk ook…, hoop dat ze nog veel meer moois gaat schrijven …

    1. Ah, wat fijn om te lezen; nog een fan van het boek! Ik ben inderdaad ook erg benieuwd wat ze hierna zal schrijven. Ergens hoop ik dat ze zich losmaakt van het psychiatrische aspect, ik hoop niet dat dat haar niche wordt (waar ik wel enigszins voor vrees gezien haar achtergrond, hoe onterecht ook)

  2. Dat klinkt wel echt als een heel heftig boek, maar toch intrigeert het me wel. Ondanks die afschuwelijke titel (vind het echt een heel naar woord, weet niet waarom) ga ik hem toch op mijn noglezenlijst zetten, dank voor je overtuigende review!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s