Recensie

Recensie: Wij leugenaars

E. Lockhart – Wij leugenaars: uitgeverij De Fontein

Boeken en hypes. Het is een combinatie die in mijn geval slechts in enkele gevallen goed uitpakt. Waar anderen een boek helemaal te gek vinden, ben ik vaak kritisch, bevalt het me minder goed. Young adult is een genre dat ik niet geregeld lees, en waar mijn voorkeur over het algemeen ook niet naar uitgaat, maar toch werd ik verleid door het verhaal van Wij leugenaars, een gehypet young adult boek dat momenteel bij vele bloggers in trek is. Wat zou ik vinden?

Het verhaal is mooi, en goed uitgewerkt. Cadence, Cady, Sinclair, is het oudste kleinkind uit een rijke, Amerikaanse familie. Haar familie beschrijft ze als volgt:

“Niemand is crimineel. Niemand is verslaafd. Niemand is mislukt. (..) Het doet er niet toe dat scheidingen onze harten spier voor spier verscheuren zodat het ze grote moeite kost om te blijven kloppen. Het doet er niet toe dat het geld uit het trustfund begint op te raken en creditcardrekeningen onbetaald op de keukentafel worden gelegd. Het doet er niet toe dat er een hele verzameling medicijnpotjes op het nachtkastje staat.” (blz. 13)

Te midden van deze familie, die nergens over praat en liever mooi weer speelt, heeft Cady vier vertrouwelingen; haar neefje Johnny, haar nichtje Mirren en Johnny’s goede vriend Gat. Ze noemen zichzelf De leugenaars. Elke zomer treffen ze elkaar op het privΓ©-eiland van de familie Sinclair, maar buiten de zomervakanties om spreken ze elkaar eigenlijk nooit. Toch kunnen ze bij elkaar hun diepste geheimen en gevoelens kwijt. Terwijl de overige familieleden enkel kunnen twisten over de erfenis van opa Harris groeien Cady en De leugenaars dichter naar elkaar toe.

Met Gat ontwikkelt Cady een geheime romance, die in de ogen van de familie geen schijn van kans heeft omdat Gat een getinte huidskleur heeft. Wanneer Cady vijftien is, op het hoogtepunt van haar liefde voor Gat, gebeurt er iets verschrikkelijks. Een ongeluk, waarbij Cady alleen op het strandje wordt gevonden. Cady herinnert zich hier twee jaar later echter niks van. Ze is terug op het eiland, en haar moeder en tantes behandelen haar als een teer popje. Ze heeft niet veel vrijheden en krijgt van niemand te horen wat er is gebeurd. Gelukkig heeft ze De leugenaars nog..

wij leugenaarsWat direct opvalt tijdens het lezen van Wij leugenaars is de sierlijke manier van schrijven. E. Lockhart is creatief, origineel en intens in haar manier van schrijven. Alledaagse zaken als verliefdheid worden op bijzondere wijze omschreven, zonder dat zij vervalt in clichΓ©s of aanstellerig wordt. De migraineaanvallen die Cady aan het ongeval over heeft gehouden zijn talrijk maar worden elke keer anders verwoord. Lockhart wisselt daarnaast ook van vorm en tijd. De ene keer een rechttoe, rechtaan alinea met herinneringen, gebeurtenissen en gevoelens, de andere keer laat Lockhart Cady een sprookje vertellen waarin aanwijzingen zitten naar die ene, fatale zomer, weer een ander moment worden Cady’s gedachtes gepresenteerd als een gedicht, en is herhaling niet ongebruikelijk.

Is dit vervelend? Absoluut niet. Het is fijn te zien hoe Lockhart speelt, experimenteert met haar verhaal en de wijze waarop ze deze vertelt. Cady leidt het verhaal in, waarna ze uitgebreid terugblikt op enkele gelukkige zomers, om door te gaan in het heden, twee zomers na die ene zomer waarin ze vijftien en gelukkig was. Stukje bij beetje beginnen de puzzelstukjes in elkaar te schuiven, en hoewel ik het einde al enigszins voelde aankomen, was de grote onthulling over de gebeurtenissen die werkelijk plaatsvonden prachtig maar choquerend beschreven. Je dendert langzaam maar onherroepelijk op een briljante plot af, en er is niemand om die trein te stoppen. Naarmate het einde in zicht komt wordt je steeds dieper Cady’s beleefwereld in gezogen, waardoor het einde des te harder aankomt.

Ik ga verder niet vertellen, om een ieder vooral zelf te laten genieten van de originele, bijzondere stijl van Lockhart en de creatieve manier waarop het verhaal wordt verteld. Sommige boeken worden gehypet maar blijken niet zo de moeite waard, andere boeken worden compleet terecht gehypet. Wij leugenaars is een boek uit de tweede categorie: verrassend mooi.

Wij leugenaars – E. Lockhart €

Advertenties

10 gedachten over “Recensie: Wij leugenaars

    1. Ja, ik had het inderdaad bij je gelezen. Soms is dat niet anders, ieder haar eigen smaak natuurlijk :-) Maar ik snap je wel: sommige gevoelens over boeken zijn lastiger uit te leggen dan andere.

    1. Ja, inderdaad. Ik was er wel enigszins huiverig voor. Anneke (van Een letter meer graag) is van plan meer keuzes van zichzelf te lezen, en ik voel er veel voor haar hier schaamteloos in te volgen :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s