Recensie

Recensie: De voorlezer van 6:27

Jean-Paul Didierlaurent – De voorlezer van 6:27: uitgeverij Xander

Een boek voor de liefhebbers van Amélie. Laat mij dat nu ten voeten uit zijn. Ik heb intens genoten van deze heerlijke, Franse film. Ik was dan ook erg benieuwd in hoeverre De voorlezer van 6:27 te vergelijken is met Amélie.

Het verhaal begint goed: je maakt als lezer kennis met Guylain Vignolles, een stille man die een teruggetrokken leven leidt. Hij heeft een bijzondere baan. In een fabriek bedient hij de Zerstor, een machine die hij simpelweg Het Ding noemt. Hiermee zorgt hij er dagelijks voor dat tweedehands boeken worden vermaalt tot papje om zo gebruikt te kunnen worden voor nieuw te produceren boeken. Guylain haat zijn baan. Hij houdt namelijk zielsveel van boeken, en dagelijks een machine te bedienen die letterlijk pulp maakt van boeken, doet hem pijn tot in zijn ziel. Maar gelukkig heeft hij een uitlaatklep gevonden voor zijn leed: in de ochtendtrein van 6:27 uur naar zijn werk leest hij voor. Een pagina met een recept, een pagina uit een biologieboek, of juist een passage uit een thriller. Compleet willekeurig, want de pagina’s zijn het enige wat hij de werkdag ervoor uit de machine heeft kunnen redden.

“Hij las alle teksten met dezelfde toewijding, dezelfde passie. En elke keer voltrok zich het wonder. Elk woord dat over zijn lippen kwam, voerde een deel van de waanzin mee die hem bij het naderen van de fabriek steeds meer naar de keel greep” (blz. 13)

Guylain geeft de bladzijden een tweede leven, en zorgt ervoor dat de weerzin die hij voelt op weg naar zijn werk, ietwat wegzakt. Naast zijn werk heeft Guylain weinig om handen. Zijn enige vrienden zijn de fabrieksbewaker Yvon Grimbert, die het liefst in alexandrijnen spreekt, en Giuseppe, een voormalig collega die zijn benen kwijtraakte in een bedrijfsongeval waarbij Het Ding betrokken was. Zowel Guylain als Giuseppe vinden troost en heil in boeken, zij het elk op een andere manier. Een liefdesleven heeft Guylain niet; de enige vrouw in zijn leven is zijn moeder, wie hij wekelijks belt en een geromantiseerd beeld van zijn leven voorhoudt. Hier komt echter verandering in wanneer Guylain een usb-stick vol dagboekverhalen vindt van een mysterieuze maar literair ontwikkelde vrouw, Julie. Hij weet dat hij alles op alles moet zetten om haar te vinden, maar hoe begin je daarmee als je alleen haar naam weet?

devoorlezervan627Ik geef het direct grif toe: De voorlezer van 6:27 is inderdaad voor de liefhebbers van Amélie. Het verhaal is even lief, aandoenlijk en ontroerend. Je wordt op een bijzonder verhaal getrakteerd met speciale personages, zoals je ze nog nooit hebt meegemaakt. Zowel Guylain, Giuseppe, Yvon als Julie zijn kleurrijk genoeg voor een eigen boek maar het is knap hoe Didierlaurent elk van hen voldoende ruimte geeft om tot leven te komen. Elk personage heeft zijn of haar eigen bijzondere kenmerken en geschiedenis, die in prachtige, literaire zinnen worden beschreven. Ook handelingen worden met veel gevoel voor taal en ritme verteld. Het aanzetten van Het Ding bijvoorbeeld, wordt niet in een alinea verteld, maar verspreid over een heel hoofdstuk, zonder te vervelen. Sterker nog; Didierlaurent schrijft hypnotiserend mooi.

“Er trok een siddering door de betonvloer toen Het Ding een beetje onwillig hikte. Het begin was altijd moeilijk. De motor plofte, braakte zwarte pluimen uit, draaide met schijnbare tegenzin rond tot de eerste sloot diesel verzwolgen was en hij alsnog aansloeg. Van het massieve beton onder Guylains voeten steeg een oorverdovend gegrom op, even later gevolgd door een eerste schok, die van zijn voeten door zijn benen en toen door de rest van zijn lijf trok. (..) De hamers diep in de buik van de Zerstor kwamen tot leven en sloegen op elkaar in, staal op staal, met een apocalyptisch kabaal tot gevolg.” (blz. 31)

Didierlaurent heeft een ingetogen maar toch erg verbeeldende stijl en de zinnen zijn doorspekt met liefde voor zijn verhaal. Je merkt in alles dat Didierlaurent dit verhaal moést schrijven. Er zit zoveel liefde in. En dat zorgt voor een aangenaam gevoel tijdens het lezen. Je verliest jezelf in de orginele opbouw, de positieve insteek van de personages en de zoektocht naar liefde en een eigen plek in de wereld, op welke manier ook. Bovendien is Guylains liefde voor literatuur ontroerend groot. Hij doet wat hij kan om de boeken die hij dagelijks moet vernietigen, een tweede leven te geven. En hiermee opent hij ongemerkt ook zijn eigen wereld en vindt hij zelfs de weg naar de liefde. Elke pagina is genieten, en eenmaal uit rest je als lezer niks anders dan vol weemoed terugdenken aan die eerste kennismaking met Guylain en co, want je weet dat het nooit meer zo bijzonder zal worden als de eerste keer. De voorlezer van 6:27 is zonder twijfel een van de mooiste boeken die ik tot nu toe las, en ik wil eenieder dan ook op het hart drukken: lees dit boek, alsjeblieft.

Dit is feelgood literatuur van de hoogste plank. Niks meer, niks minder.

De voorlezer van 6:27 – Jean-Paul Didierlaurent €17,95

Advertenties

16 gedachten over “Recensie: De voorlezer van 6:27

  1. Ja, dit was inderdaad een prima boek om te lezen. Ik heb het, net als jij, in met plezier gelezen. Ik ben benieuwd of een volgend boek van hem net zo goed zal zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s