Recensie

Recensie: Staal

Silvia Avallone – Staal: Uitgeverij De Bezige Bij

Een Italiaans verhaal over liefde en vriendschap. Ik las eerder zo’n verhaal, De geniale vriendin van Elena Ferrante. Dat boek was als magie; prachtig, ontroerend en uiterst precair geschreven. Ik was dan ook erg benieuwd hoe Staal, tevens een verhaal over twee opgroeiende vriendinnen vol hoop en dromen, me zou bevallen.

Anna en Francesca zijn dertien jaar en wonen in een aftands, afgelegen Italiaans kuststadje dat middels de enorme staalfabriek werk creëert voor de mannen. Behalve deze fabriek, is er weinig uitzicht op werk. De meiden leven voor de zomer, wanneer ze kunnen flaneren over de boulevard en de aandacht van de oudere jongens kunnen trekken. Zien en gezien worden, daar draait het om in hun leven. En daar slagen ze goed in; het zijn beide ware schoonheden, die al veel bekijks krijgen, ondanks hun jonge leeftijd. Hun vriendschap is intens, hecht en lijkt onbreekbaar. Anna en Francesca hebben een pact gesloten: niemand komt tussen hen in, nooit. Maar de zomer gaat hier verandering in brengen. Liefde komt om het hoekje kijken, en zorgt bij elk van de meisjes voor andere prikkels. Zowel Anna als Francesca worstelen met hun gevoelens: hoever gaan ze in de liefde zonder hun beste vriendin kwijt te raken?

Andere gezinsleden en dorpsgenoten worden ook voorgesteld. Zo is er Anna’s broer en womanizer Alessio, die in de fabriek werkt en zijn weekenden vult met uitgaan, drugs gebruiken en vrouwen versieren. Er is echter maar één vrouw die zijn hart heeft: Elena, zijn ex. Zij komt echter op onverwachte wijze weer in het leven van Alessio. Dan zijn er nog de volwassenen in het leven van Anna en Francesca: hun ouders, beide echtparen kampen met problemen. Dit varieert van huiselijk geweld tot gokverslavingen. De uitkomst is echter in beide gezinnen hetzelfde: de vrouwen lijden, en de mannen zijn de lachende derde. Vooral Francesca ziet dit met lede ogen aan en droomt van een leven ver weg van dit stadje. Maar waar kan ze heen? En wie helpt haar?

staalDit boek was eerlijk gezegd totaal niet wat ik ervan verwacht had. Vlak nadat ik was begonnen met lezen moest ik mijn beeld en mijn verwachtingen enorm bijstellen. Dit komt omdat de toon en de setting totaal anders waren dan het mooie verhaal over vriendschap en volwassen worden waar ik op had gerekend. Waar het bij Elena Ferrante nog draait om een aandoenlijke vriendschap tussen twee vriendinnen die langzaam volwassen worden val je met Staal direct met je neus in de adolescente boter. En dat is even slikken. Francesca en Anna zijn dertien, maar gedragen zich als achttienjarigen. Niks geen jeugdige onschuld, pure verleidsters zijn het. Alles draait om seks. De wereld die Avallone schetst is rauw, grijs, pessimistisch en hard. Toen ik eenmaal aan deze stijl en opbouw gewend was, was het echter niet meer dan vanzelfsprekend.

De meisjes groeien op in een aftands kustplaatsje waar het enige vooruitzicht het onderhouden van een gezin is en getrouwd zijn met een macho Italiaan die een baan bij de fabriek heeft. Er is weinig ruimte om te dromen, en degenen die dit toch doen, zoals Alessio’s ex Elena, raken het juk van het kustplaatsje nooit helemaal kwijt. Avallone heeft dit gevoel van uitzichtloosheid en teneur uitstekend weten samen te vatten. Haar personages, jong en oud, ademen de treurigheid die bij zo’n stadje komt kijken, en het verval sijpelt in elke zin door. Juist deze teloorgang greep me enorm aan. De ongezonde relatie tussen Francesca en haar vader, de gokproblemen van Anna’s vader, de onwil van Alessio om zich te schikken in zijn rol van geharde fabrieksarbeider en de passionele maar bizarre relatie tussen Anna en haar vriendje Mattia, om nog maar niet te spreken over de relatie tussen Anna en Francesca; allen dragen bij aan het beeld van een stad waar de enige uitkomst ongeluk is.

Verwacht geen vrolijke, opbeurende roman. Staal is zoals de titel: bikkelhard en zonder pretenties. Bereid je voor op ongezonde verstandshoudingen, vreemde relaties, verval en teneur en je zult niet teleurgesteld worden. Sterker nog: je bent alleen maar gelukkiger met je eigen leven. Staal is een knap boek, waarmee Avallone zonder meer haar stempel op de Italiaanse literatuur heeft gedrukt.

Staal – Silvia Avallone €10,-

Advertenties

9 gedachten over “Recensie: Staal

  1. Avallone is inderdaad een schrijfster met een harde stijl. In Marina Bellezza schetst ze het Noord-Italië in crisistijd dat samengaan met dromen van de jonge generatie. Ook dat boek bevat niet veel zachte momenten. Staal moet ik nog steeds eens lezen…

    1. Ah, oké, goed om te weten. Ik ben niet bekend met ander werk van haar, dus dit was op alle fronten verrassend. Marina Bellezza is misschien wel een mooi vervolgboek na Staal. Dank je!

  2. Zowaar een keer een boek dat ik niet op mijn noglezenlijst hoef te zetten na jouw recensie, ik heb het al gelezen :) In mijn aantekeningen “Het was veel te snel uit”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s