Maandelijke Murakami

Recensie: The Strange Library

Haruki Murakami – The Strange Library: uitgeverij Harvill Secker, Londen

Elke maand bespreek ik een boek van Haruki Murakami op mijn blog, de Maandelijkse Murakami. Zijn gehele oeuvre zal hierbij de revue passeren. Ik lees de boeken niet in een bepaalde volgorde, maar wissel af tussen de genres. Deze maand recenseer ik The Strange Library.

De achterflap van dit deze dunne roman zegt het eigenlijk al: “All I did was go to the library to borrow some books.” De hoofdpersoon en tevens verteller van het verhaal, die naamloos blijft, is geïnteresseerd in de manier waarop de Ottomanen vroeger hun belastingen inden, en gedreven door deze drang naar kennis gaat hij naar de bibliotheek. Een nukkige, oude bibliothecaresse -zoals we deze allen kunnen dromen- verwijst hem naar een kamer waar een oude man hem aan de benodigde boeken kan helpen. De man, even nukkig en oud als de bibliothecaresse, is bereid hem de boeken te geven, maar van harte gaat het niet: de bibliotheek sluit namelijk bijna, en het bezoek van de jongeman is voor de oude man een ergernis. Toch overhandigt hij de boeken, drie stuks in totaal. Ze mogen gelezen worden, maar niet uitgeleend. Aarzelend accepteert de jongeman het, in zijn achterhoofd denkend aan zijn moeder, die vast doodongerust wordt als hij niet op tijd thuis is voor het eten.

Voor de jongeman goed en wel doorheeft wat er gebeurd wordt hij een trap afgeleid naar een kelder, waar hij via een doolhof naar een kleine kamer wordt geleid. Daar zal hij volgens de oude man de boeken moeten lezen. En hij heeft er een maand de tijd voor. Krijgt hij het niet voor elkaar de inhoud van de boeken uit zijn hoofd te leren, dan zal hij nooit worden vrijgelaten. De jongeman wordt bewaak door een man in schapenkleren, de Schaapman. Dit is een vriendelijke man, die net zo wordt geterroriseerd door de oude man als de verteller van het verhaal. Ook krijgt de jongeman bezoek van een prachtig meisje. Ze kan niet praten, maar communiceert via haar handen. Zal het de jongeman lukken alle kennis te vergaren en te ontsnappen? Of is hij gedoemd voor altijd in de kerker te blijven?

strange-libraryWat is werkelijkheid en wat is schijn? Het is een vraag die meermaals in mij opkomt tijdens het lezen van Murakami, en daar is The Strange Library zeker geen uitzondering op. Het bezoek aan de bibliotheek, en de gebeurtenissen daar kunnen letterlijk worden opgevat, maar kunnen evenzogoed beschouwd worden als symboliek. Waarbij de oude man die de verteller gevangen neemt een afwezige vaderfiguur is, een hond die de verteller eens heeft aangevallen en waar hij nog steeds nachtmerries over heeft, een onverwerkt trauma en het meisje dat hem bezoekt alles wat mooi is in de wereld. Het doolhof kan symbool staan voor de onkunde of onwilligheid van de verteller de situatie waarin hij zich bevindt achter zich te laten, of het trauma van vroeger van zich af te schudden.

Bij Murakami weet je het nooit zeker, omdat hij zichzelf in mysteries blijft hullen. Het speculeren over wat waarheid is en wat verzonnen, is echter een van de dingen die aantrekt bij Murakami. Enig minpunt van The Strange Library is dan ook de lengte; die is veel te kort. Hierdoor ontbreken belangrijke Murakami-kenmerken als diepzinnige gesprekken over ogenschijnlijk alledaagse zaken, bijzondere constateringen en uitgebreide beschrijvingen van personages en situaties. Gelukkig bevat The Strange Library ruim voldoende illustraties om dit gemis op te vullen.

De illustraties, grotendeels afkomstig van oude pagina’s van boeken uit The London Library, zijn mooi, verrijkend en sluiten naadloos aan op het verhaal. Het zijn vaak letterlijke verbeeldingen van de tekst. Zie hieronder voor een aantal voorbeelden. Qua vormgeving verslaat The Strange Library alle andere Murakami’s die -tot nu toe- zijn verschenen. Er bestaan maar liefst drie verschillende omslagen van deze roman, in het roze, het geel en één met een tweedelige voorkant: boven is een cartoonesk gezicht (van de jongeman?), onderin een foto van een ontbloot hondengebit. Mijn roze editie bevat bovendien een insteekmapje op de omslag, waarin bibliotheekkaarten van The Strange Library kunnen worden verzameld. Het boekje is helaas te dun om er echt ten volle van te genieten. Door de korte hoofdstukken en de vele illustraties raas je door het verhaal heen, en voor je het weet zit The Strange Library er alweer op.

The Strange Library is een genot om naar te kijken, en Murakami blijft verrassen met invalshoeken om gebeurtenissen en gevoelens te omschrijven. Of dit nu een bizar verhaal is over een onfortuinlijke jongeman of een symbolisch verhaal over de innerlijke strijd van een getroebleerde jongeman laat ik in het midden. Dat is voor een ieder om te ontdekken.

The Strange Library – Haruki Murakami €15,99

Voor de maand mei lees ik Norwegian Wood.

Advertenties

2 gedachten over “Recensie: The Strange Library

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s