Recensie

Recensie: Een delicaat moment

Niccolò Ammaniti – Een delicaat moment: uitgeverij Lebowski

Het is altijd een genoegen nieuw werk van een geliefde auteur te ontdekken. Mijn blogproject Elke Maand een Murakami is daar het levende voorbeeld van. Van een schrijver als Niccolò Ammaniti kan ik echter ook ontzettend genieten, en zijn verhalenbundel Een delicaat moment had ik nog niet gelezen. Tot nu.

In zijn voorwoord schrijft Ammaniti: “En wat als..? Kijk, zo begint bij mij een verhaal. Met een simpele (en vaak onwaarschijnlijke) hypothese. (..) Het is een vraag die een vondst produceert, het is de motor die elk verhaal dat ik schrijf in beweging zet.” Dit gegeven sloeg ik op in mijn achterhoofd. Bij elk kort verhaal ging ik na wat de ‘en wat als..?’ vraag was waarmee Ammaniti zijn verhaal vorm gaf. Nu was dat niet bij elk verhaal even makkelijk te achterhalen. De gedachtekronkels van de -in mijn ogen- beste schrijver van Italië zijn vaak absurd, bizar en niet te volgen. Het ene verhaal is nog vreemder dan het andere.

Neem bijvoorbeeld De vriend van Jeffrey Dahmer is mijn vriend. De eerste zin zet meteen de sfeer: “De meeste bewoners van mijn appartementengebouw zijn seriemoordenaars.” Daarmee knal je er direct in, want wat volgt is een bijna bizar verhaal waarin zich zelfs Murakami-achtige taferelen afspelen, wanneer de hoofdpersoon in een ondergrondse kelder van een videotheek belandt. Veel duidelijker zijn verhalen als De dochter van Shiva, Een heel serieuze pik en In bed met de vijand. Bij De dochter van Shiva uit 1993, het eerste korte verhaal dat Ammaniti ooit schreef, wordt zelfs heel duidelijk vermeld hoe hij op het idee voor dit verhaal kwam. De uitwerking is nagenoeg perfect. Een heel serieuze pik, over een man die er alles voor overheeft om ervoor te zorgen dat zijn vrouw zijn ontrouw niet ontdekt, is duidelijk maar ook erg overdreven. Desalniettemin leest ook dit verhaal vlot, bevat het veel humor en heeft het alle typische Ammaniti-kenmerken: bizar, humoristisch, slim, snel en met een vleugje waanzin.

delicaatmomentEen delicaat moment bevat verhalen die de veelzijdigheid van het talent van Ammaniti goed weergeven. Zo is Tragische dageraad een aanklacht tegen de moderne verheerlijking van beroemdheden, en Het doet een beetje pijn voert je langs de verschillende lagen bevolking in Italië. Elk verhaal heeft iets anders te bieden, maar elk zijn ze even intrigerend. De verhalen zijn in verschillende jaren geschreven, de een uit zijn beginjaren, de ander in 2012. Wat je als lezer voorgeschoteld krijgt is dus het beste van Ammanitit door de jaren heen. En dat leest bijzonder prettig. Zullen we spelen? is een samenwerking tussen Ammaniti en diens goede vriend Antonio Manzini -een belangrijke, Italiaanse (scenario)schrijver- en stamt uit 2012, tevens het jaar van uitgifte van Een delicaat moment.

Het haakt aan op een bericht dat Ammaniti ooit in de krant las, over verpleegkundigen die de huizen van stervende patiënten bezochten en die leeg roofden. “En wat als de verpleegkundige het huis binnengaat en daar een monster aantreft, een monsterachtige kleinzoon die wanhopig is omdat hij zijn oma mist?” schrijft Ammaniti in zijn voorwoord. En dat is precies wat er gebeurt. De jongen in kwestie belandt in zijn grootste nachtmerrie, en Ammaniti schrijft zonder mededogen over de verschrikkingen die hem daar worden aangedaan:

“Met onverwachte lenigheid maakte het monster een sprong en pakte Ricotti bij de pols. Hij gaf er een ruk aan. Fabietto’s arm brak met een droge klap af van zijn romp. (..) Wat wilde hij ermee gaan doen? Het antwoord kwam onmiddellijk, toen hij tot drie keer toe met zijn eigen biceps in zijn gezicht werd geslagen. De eerste klap verbrijzelde zijn jukbeen, de tweede deed een trommelvlies knappen en de derde sloeg de rest van zijn gebit eruit. Fabietto Ricotti ging tegen de mat.” (blz. 54)

Een delicaat moment is geen boek voor de teerhartige. De toon is dan weer speels en vrolijk, dan weer grimmig en agressief. Ammaniti toont zich in Een delicaat moment een ware kameleon: elke stijl maakt hij eigen, met elke vertelling betreed je een geheel nieuwe wereld. Kenmerkend voor alle verhalen is dat ze absurd zijn, gewaagd en bizar. Ammaniti omschreef het schrijven van korte verhalen als het trekken van een sprintje, en het schrijven van romans als marathonlopen. Hoe dan ook, met Ammaniti raak ik altijd buiten adem: wat een fantastische schrijver!

Een delicaat moment – Niccolò Ammaniti €19,95

Advertenties

2 gedachten over “Recensie: Een delicaat moment

  1. Ik zal hem op mijn lijst zetten, Tessa! Altijd een heerlijke sfeer in zijn boeken. Alhoewel dat in deze verhalen anders is, zoals jij schrijft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s