Recensie

Recensie: ik mis mezelf

Lisa Genova – Ik mis mezelf: uitgeverij The House of Books

De allesvernietigende ziekte alzheimer is al vaker beschreven in de literatuur. Maar in Ik mis mezelf kruip je wel erg goed in het hoofd van een jonge vrouw die op het punt staat zichzelf te verliezen. Ik mis mezelf is confronterend, aangrijpend en vooral erg indrukwekkend.

Alice is een intelligente, drukbezette vrouw van nog geen vijftig jaar oud. Als wetenschapper aan Harvard wordt er tegen haar opgekeken en ze wordt vaak geraadpleegd om haar expertise. Maar ze is er soms niet helemaal bij met haar hoofd: woorden schieten haar niet te binnen, ze vergeet soms wat ze aan het doen was maar het toppunt is wanneer ze tijdens het joggen plotseling niet meer weet waar ze is en hoe ze thuis moet komen. Ze besluit naar een arts te gaan en krijgt na enkele onderzoeken verwoestend nieuws: ze heeft vroege alzheimer.

Het nieuws slaat in als een bom; zowel Alice als haar gezin weet geen raad met dit nieuws maar probeert er toch het beste van te maken. Wanneer het verval steeds heviger begint te worden en de zorg voor Alice steeds zwaarder, is het nog maar de vraag of haar ooit zo hechte gezin heelhuids uit de strijd komt. Tegelijkertijd worstelt Alice met zichzelf, en de manier waarop ze weet dat ze zal overlijden. Ze wil de controle over zichzelf niet verliezen, maar hoe zorg je daarvoor als je dergelijke voornemens niet eens meer weet te herinneren?

ikmismezelf

Ik mis mezelf is één van de aangrijpendste romans die ik in langere tijd las. Omdat het is geschreven vanuit het perspectief van Alice, ervaar je als lezer zeer nauwkeurig wat er gebeurt met alzheimerpatiënten, hoe zij de grip op hun leven verliezen. De fases waarin de ziekte zich ontwikkelt, zijn middels ontroerende en soms ronduit schokkende voorbeelden in beeld gebracht door Genova. Zo is er het moment waarop Alice in haar eigen huis het toilet niet meer kan vinden en dus in haar broek plast, of zelfs de vele momenten waarop ze niet kan deelnemen aan een gesprek omdat ze de draad steeds kwijt is. Of het moment waarop ze bij een hoorcollege tot twee keer toe de -geniale- ingeving deelt met een klas studenten en andere wetenschappers. Of de tests die met haar worden gedaan om te zien hoe ver de alzheimer is gevorderd; dit zijn beschamende momenten, waarin ze wordt toegesproken als een kind in plaats van de briljante wetenschapper die ze was.

De pijnlijke momenten worden steeds frequenter, en het is ontzettend treurig om te lezen hoe Alice zich steeds geïsoleerder voelt. Haar dochter herkent ze niet meer, haar man is een vreemde, haar leven ontglipt haar. Toch laat Genova zich niet leiden door de tragiek. Ze blijft beschouwend, ook op momenten waarop er niks te beschouwen valt. Dieptrieste ogenblikken worden dan weer met veel verve geschreven, dan weer luchtig, als iets alledaags. En dat is precies wat de keiharde moraal is van Ik mis mezelf: de tragiek wordt alledaags, er is geen ontkomen aan. Er volgt geen happy ending.

Ik mis mezelf is krachtig en sterk geschreven; het ene moment van een afstand, het volgende moment zit je er middenin. Deze afwisseling werkt. Ik mis mezelf is een boek waar je jezelf makkelijk in verliest. Het is vlot geschreven, met duidelijke taal en aangrijpende personages. Het boek is  verfilmd met Julianne Moore in de hoofdrol. Zij won hier een Oscar voor. Still Alice draait momenteel in de bioscoop.

Ik mis mezelf – Lisa Genova €17,95

Advertenties

14 gedachten over “Recensie: ik mis mezelf

  1. Dit vond ik ook een prachtig boek. Ook haar eerste, Linksgelaten is fantastisch. Maar nu heeft ze alwéér zo’n boek geschreven (over Huntington’s disease, geloof ik). Dat vind ik jammer. Ik had graag eens iets heel anders gezien van haar.

    1. Linksgelaten ken ik niet, ik kende haar sowieso nog niet. Wel jammer dat ze inderdaad enkel over dergelijke onderwerpen schrijft. Diversiteit is juist een kenmerk van groot schrijverschap -vind ik. Misschien is dit gewoon haar niche..?

  2. Het is alweer een tijdje geleden dat ik dit boek las, maar ik weet nog wel dat het behoorlijk wat indruk op me maakte. Lijkt me verschrikkelijk om dit zelf te moeten ondergaan of lijdzaam toe te moeten kijken hoe een dierbare steeds verder van je af glijdt…

  3. Leuk om je recensie te lezen! Morgen staat op de planning om naar de film hiervan te gaan, waar ik erg benieuwd naar ben… Wellicht ga ik ook een boek van deze auteur lezen vanwege de positieve recensie :)
    Overigens vond ik een bijzonder boek over dementie ‘de vergeetclub’ van Tosca Niterink!
    Gr. Désirée

    1. Oh, wat leuk! Ik ben heel benieuwd naar de film, vaak is het nog aangrijpender met beelden erbij.
      De vergeetclub is een boek dat al een tijdje op mijn wensenlijst staat, bedankt voor de tip :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s