Maandelijke Murakami

Recensie: De opwindvogelkronieken

Haruki Murakami – De opwindvogelkronieken: uitgeverij Atlas Contact

Elke maand bespreek ik een boek van Haruki Murakami op mijn blog, de Maandelijkse Murakami. Zijn gehele oeuvre zal hierbij de revue passeren. Ik lees de boeken niet in een bepaalde volgorde, maar wissel af tussen de genres. Deze maand recenseer ik De opwindvogelkronieken.

Van tevoren werd ik gewaarschuwd door een mede-Murakamifan: “Ik vond De opwindvogelkronieken mooi, maar de hoofdpersoon zit heel lang in een put, en dat is een beetje saai.” Ik was dus op alles voorbereid toen ik begon met lezen. Achthonderdvijftig pagina’s, drie delen; zou het Murakami lukken mij al deze pagina’s te boeien? Het antwoord hierop is kort gezegd: ja. Het verhaal biedt voldoende diversiteit en plotontwikkeling om me aan de pagina’s gekluisterd te houden. Waar Kafka op het strand zich kenmerkt door de absurde situaties, is De opwindvogelkronieken minstens zo absurd maar tegelijk ook veelzijdig, diepzinnig en vooral onverwachts. Je weet als lezer nooit wat Murakami nu weer in petto heeft voor zijn hoofdpersonages.

Centraal staat de dertiger Toru Okada. Hij woont met zijn vrouw Kumiko en hun kat Noboru Wataya, vernoemd naar de broer van Kumiko. Op een dag verdwijnt de kat, en vanaf dat moment gebeuren er nog vreemdere dingen in zijn leven. Hij leert een buurmeisje kennen, May Kasahara en twee zusjes met opmerkelijke gaven en nog opmerkelijkere namen: Malta en Kreta Kano. Zij zijn ingehuurd door Kumiko’s broer om te helpen zoeken naar de kat. Maar dan verdwijnt ook Kumiko. Toru begint aan een krankzinnige zoektocht naar zowel de kat als zijn vrouw, en kruist hierbij het pad van nog een aantal vreemde figuren. Vreemde figuren als Kaneel, Nootmuskaat en luitenant Mamiya. Elk delen ze iets met Toru, of wijzen ze hem op weg.

opwindvogelkroniekenOndertussen wordt van elk van hen het levensverhaal verteld. Verschrikkingen van de oorlog, terreur in Russische strafkampen, de executie van enkele dieren uit de dierentuin en jeugdherinneringen passeren de revue. Elk blijkt een waardevolle toevoeging voor het verhaal, maar helemaal chronologisch wordt dit niet verteld. Deze speelse toon blijft Murakami tot de slotpagina hanteren. Toru komt steeds dichter bij de plek waar Kumiko zich bevindt, maar zijn strijd tegen haar broer wordt steeds intenser. Hoe vindt Toru iemand die niet gevonden wil worden?

De opwindvogelkronieken is een verrassend goed gevuld. Het boek zit stampensvol plots, personages, vreemde voorvallen en mystieke situaties. De toon die Murakami aanslaat in dit vuistdikke boek is prettig, toegankelijk en simpel. Hierdoor vlieg je letterlijk door de pagina’s heen. Zoals gebruikelijk hangt er een dikke mist van mysterie over de verhaallijnen, maar alles blijft begrijpelijk. Murakami is dan weer grappig, dan weer erg duister. Boris de Viller en de herinneringen van luitenant Mamiya alsmede die van de vader van Nootmuskaat zijn gruwelijk. Deze kant kende ik nog niet van hem, en ik was er zeer van onder de indruk. Niet zozeer vanwege de gruwelijkheid, maar vanwege de vanzelfsprekendheid waarmee Murakami de feiten bespreekt. Zonder extra drama, zonder melancholie. Daarnaast bevat het boek humor, hele fijne dialogen en zoals ik al eerder aangaf ruim voldoende plotontwikkeling. En met die put viel het ook wel mee.

Zoals Murakami in De opwindvogelkronieken schrijft: “Op sommige vragen wil je geen antwoord hebben“. Zo is het met deze roman: verwacht geen alles verklarende antwoorden, maar gewoon een heerlijke Murakami met zonderlinge voorvallen -zoals je nu eenmaal van hem mag verwachten- en een opvallend luchtige schrijfstijl. De opwindvogelkronieken is met stip mijn top drie van Murakami-titels binnengekomen, en een knappe Murakami die hem daar weer weg krijgt.

Blogster Lalagè las De opwindvogelkronieken met me mee deze maand. Benieuwd hoe het haar is bevallen? Lees het hier!

De opwindvogelkronieken – Haruki Murakami €17,50

Voor de maand april lees ik The Strange Library.

Advertenties

10 gedachten over “Recensie: De opwindvogelkronieken

  1. Ha, ik ben blij dat je dit boek mooi vond. Het was het eerste boek van Murakami dat ik las en ik dacht wel een beetje: Wat? Wat heb ik in hemelsnaam gelezen? Later heb ik het nog eens gelezen en herkende ik de typische Murakamistijl. Een mooi boek, inderdaad.

    1. Oh wat een bijzondere kennismaking met Murakami! :-) Ik herken dat gevoel wel haha
      Jij bent ook enthousiast over De jacht op het verloren schaap, toch? Die ga ik denk ik voor mei lezen. Ben daar ook zo benieuwd naar! Maar: eerst mijn eerste Engelstalige Murakami – The Strange Library..

      1. Ja, die jacht vond ik een heel goed boek, dat klopt. Ik ga volgende maand The Strange Library lezen – dan lees ik (een aantal) Japanse en Chinese boeken (maart is Spaanse maand, April is Oost-Aziatisch).

  2. Ik ken deze schrijver alleen qua naam van je blogs en je enthousiasme over hem. Op zich spreken de verhalen me niet direct aan maar ik ben altijd wel zo nieuwsgierig waarom iemand dan zo’n schrijver zo geweldig vind, dus misschien dat ik toch ooit een keer aan een boek van hem ga beginnen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s